Το κείμενο που ακολουθεί ανήκει στη Sally Pomme Clayton:

Η σιωπή αποτελεί τη βάση της αφήγησης. Λέξεις και εικόνες στη σιωπή αποκτούν υπόσταση, ο ρυθμός δονείται, τα κενά χαρίζουν  χώρο, τα συναισθήματα αιωρούνται στον αέρα. H ανταπόκριση του κοινού χρειάζεται τη σιωπή για να υπάρξει, έτσι ώστε οι αναμνήσεις και τα νοήματα που ξυπνά η ιστορία να μπορέσουν να ηχήσουν.

Όμως η σιωπή δεν είναι εύκολη υπόθεση! Έχω αφηγηθεί υπό τη συνοδεία της μουσικής των ντισκοτέκ, δίπλα σε γεννήτριες εν λειτουργία, κοντά σε μωρά που κλαίνει, παράλληλα με τα κλικ από τις φωτογραφικές μηχανές, τα πλαστικά καθίσματα που τρίζουν, τις κουβέντες στα κινητά, τον ήχο του κλιματισμού, κατά τη διάρκεια καταιγίδων… Όλα αυτά μαθαίνεις να τ’ αντιμετωπίζεις – ενσωματώνοντας τους ήχους στην αφήγησή σου, αποπνέοντας δύναμη και αποφασιστικότητα ή απλώς χαλαρώνοντας. Και συχνά έχω μείνει άναυδη καθώς το κοινό  αναφέρει ότι ουδέποτε άκουσε τον παραμικρό θόρυβο! Επίσης, συχνά-πυκνά έχω ευχηθεί οι χώροι πραγματοποίησης τέτοιων εκδηλώσεων να εκτιμούσαν περισσότερο τη σιωπή, στηρίζοντάς την, επιτρέποντάς της να υπάρξει. Διότι εν τέλει, δίχως τη σιωπή, είναι πολύ δύσκολο να εισέλθεις σε αυτόν τον άλλο, μαγικό κόσμο της αφήγησης, επιτρέποντας παράλληλα και στο κοινό να σε ακολουθήσει.

Η σιωπή στα παραμύθια αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μοτίβα, είτε πρόκειται για τη μουγκή πριγκίπισσα, το κορίτσι που υποχρέωθηκε να σιωπήσει για να βοηθήσει τους αδερφούς του, τον άντρα που αρνούμενος να αποδεχθεί την ύπαρξη της μαγείας έμεινε άλαλος. […]

Πηγή: http://sallypommeclayton.com/blog/?p=557

Αναρωτιέμαι, πώς θα μπορούσε κανείς σ’ αυτήν την πόλη να αποκτήσει πρόσβαση σε στιγμές σιωπής; Ή πώς θα μπορούσε κανείς να επιτρέψει στον εαυτό του να σιωπήσει; Στις σκέψεις του να παραμείνουν σιωπηλές; Τί θα αναδυόταν στη θέση αυτής της συνεχόμενης ροής σκέψεων και εικόνων, αν επιτρέπαμε στη σιωπή να υπάρξει;

Φαίνεται δύσκολο, σκέφτεσαι «απλώς δεν θα μιλήσω» κι έχεις ήδη μιλήσει, ο νους σου είναι εκεί και δίνει οδηγίες. Κλείνεις τα μάτια κι αναδύονται φαντασιώσεις, έγνοιες, «πρέπει» και «θέλω». Ούτε εκεί θα βρεις καταφύγιο. Άλλες είναι οι δεξιότητες που απαιτούνται: ν’ ακολουθείς αυτό που συμβαίνει αντί να προτρέχεις δίχως να το ερμηνεύεις βάσει συνήθειας ή προηγούμενης γνώσης, να είσαι, ν’ αγαπάς το παρόν αντί τις αναμνήσεις σου, να…, να…, να…

Λέει ο Osho:

Ο νους ισοδυναμεί με το λόγο, ο εαυτός με τη σιωπή. Ο νους δεν είναι τίποτε άλλο παρά λέξεις που συνέλεξες κατά τη διάρκεια των χρόνων, ενώ η σιωπή είναι αυτό που ήταν πάντοτε εκεί, μαζί σου, όχι απλώς μια συλλογή από λέξεις. Αυτό είναι το νόημα του εαυτού. Πρόκειται για μια εγγενή ποιότητα. Συλλέγουμε λέξεις στηριγμένοι στο μοτίβο μιας προϋπάρχουσας σιωπής και αυτό το σύνολο λέξεων ονομάζεται νους. Η σιωπή αποτελεί μια μορφή διαλογισμού. Η σιωπή δεν είναι παρά ζήτημα μορφής, μετατόπισης της προσοχής μας από τις λέξεις στη σιωπή – η οποία βρίσκεται πάντα εκεί.

Και κάπου εδώ θα σιωπήσω κι εγώ. Για σήμερα! 🙂

Advertisements