…δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά η λέξη «άγριο/α» – κάτι μας κάνει για να την έχουμε αποποιηθεί τόσο πολύ – ίσως να είναι κι όλο το πλαίσιο το εκπαιδευτικό/ κοινωνικό που μας θέλει να επιβραβεύουμε ό, τι έχουμε «εξημερώσει».  Κι όμως πριν λίγο καιρό, σε σχέση με τα όσα «αναπτύσσονται» στης Χαλκιδικής τους φυσικούς πόρους, και βιώνοντας την αγρίλα με την οποία συνεχίζει να καταστέλλεται η φωνή όσων από μας ζητούμε διαφορετική ζωή στον τόπο μας, είχα σκεφτεί: Και πώς αλλιώς ήθελες να είναι; Αυτές είναι οι κρατούσες αξίες… Δαμάζοντας τη φύση, δαμάζοντας τα πλήθη, αυτά χέρι-χέρι πάνε. ‘Εμαθα να συγκατοικώ με την άγρια φύση εδώ στον τόπο μου, στον μικρόκοσμό μου – όμως αυτό δεν μου φτάνει σήμερα, και δεν φτάνει για τις κοινότητες γύρω μου μέσα στις οποίες είμαι ενταγμένη ως έμβιο ον (ανθρώπινες και μη). Όλα πια σήμερα γυρνάν γύρω από τη λέξη «σχέση»: Πώς θα σχετιστώ, πώς θα αντιληφθώ ένα πλέγμα σχέσεων που γεννάν το ζην, πώς θα παραμείνω στη σχέση μέσα στη σύγκρουση, με ποιες δεξιότητες με καλεί η ζωή να παραμείνω μέσα στη φωτιά; Μου έκανε νόημα ένα κείμενο ανθρώπου που πρόσφατα παρέμεινε Άνθρωπος μέσα στη φωτιά, τη φωτιά της Χίου – με ενσυναίσθηση της άγριας πλευράς μας.

«Μπήκα στη θέση της αρκούδας, που περνάει ξαφνικά μια Εγνατία Οδό και ισοπεδώνει τη φωλιά της και το δάσος μέσα στο οποίο ζούσε. Τα άγρια ζώα μάλλον δεν καταλαβαίνουν το γιατί. Εγώ καταλαβαίνω. Κι αυτό κάνει το συναίσθημα πιο δυσβάσταχτο. Σε στιγμές οργής σου δημιουργεί μίσος προς τους ανθρώπους και τάσεις φυγής. Κατόπιν, σε στιγμές ηρεμίας, βλέπεις πως οι άνθρωποι είναι η μοναδική πηγή ελπίδας και πεισμώνεις, λες θα κάνω ό,τι μπορώ για να αλλάξουν τα πράγματα. Ίσως με αυτή τη μεγάλη καταστροφή γίνανε όλοι πιο δεκτικοί σε ερεθίσματα. […] Το Κίνημα 18 θέλει να ενώσει ανθρώπους οι οποίοι υποστηρίζουν πως άλλο είναι ανάπτυξη και άλλο ευημερία. Πως το φυσικό και το πολιτισμικό κεφάλαιο της πατρίδας μας είναι ο μοναδικός μας πλούτος, που δεν χάνει ποτέ την αξία του και που τον έχουμε οι ίδιοι απαξιώσει, αλλά ήρθε η ώρα να τον προστατεύσουμε. Να προτείνουμε ανάπτυξη με έργα μικρής κλίμακας και όχι πια γιγαντισμούς που αλλοιώνουν τον τόπο, να σεβαστούμε και να αναδείξουμε τις ιδιαιτερότητες κάθε τόπου και να φτιάξουμε μια Ελλάδα-άθροισμα μικρών παραδείσων και όχι μια ξεπουλημένη χώρα δίχως φυσικούς πόρους, δίχως ψυχή. Υπάρχουν άνθρωποι σε κάθε γωνιά αυτής της χώρας που αντιστέκονται στην αλλοίωση και στην ισοπέδωση των τόπων τους από τη λεγόμενη «ανάπτυξη». Ολοι εμείς έχουμε κάτι άλλο να πούμε· ήρθε η ώρα να γνωριστούμε μεταξύ μας, να δείξουμε την αλληλεγγύη μας, να οργανωθούμε για να αντιμετωπίσουμε τον κοινό εχθρό και, γιατί όχι, να μη διεκδικήσουμε τη διοίκηση των δήμων της περιοχής μας; Οι πολιτικές δυνάμεις που μας διοικούν εδώ και δεκαετίες δείχνουν να έχουν ήδη τελειώσει, έχοντας φτάσει την Ελλάδα σε αδιέξοδο.»

> ολόκληρη η συνέντευξη του Γιάννη Μακριδάκη εδώ.

Advertisements