Ένα πρόγραμμα εμψύχωσης – ενδυνάμωσης νέων στην Καμπούλ με κύριο όχημα το σκέιτμπορντ! [Στο εγγύς μέλλον και με ελληνικούς υπότιτλους.]

Ένα μικρό σχόλιο:

Κάθε φορά που μαθαίνω για ένα πρόγραμμα ενδυνάμωσης – νέων, αλλά κι όχι μόνο – ειδικά όταν αυτό οργανώνεται από τρίτους, όταν δηλαδή αφορά κατοίκους ενός τόπου αλλά και «επισκέπτες» στον τόπο αυτό, είμαι καταρχήν καχύποπτη. Το πρώτο ερώτημα που θέτω στον εαυτό μου είναι το εξής ένα: «Πώς κι έτσι;» Ειδικά στην περίπτωση του Αφγανιστάν, όπου πρόκειται για μια χώρα που πλήττεται από πολέμους δεκαετίες τώρα, εισαγόμενους και μη, με χίλιο δύο συμφέροντα στο παρασκήνιο.

Αναρωτιέμαι λοιπόν: «Πάλι μία αγγλόφωνη εκδοχή του κόσμου και της πραγματικότητας;», «γιατί σκέϊτ κι όχι χαρταετοί ή οποιαδήποτε άλλη ομαδική δραστηριότητα για νέους θα έφερε τις ρίζες της σε τοπικές παραδόσεις, αξιοποιώντας τις τελευταίες ως σπόρους για ενδυνάμωση αντί άλλων ξενόφερτων;», «τί είδους ηγεμονία επιχειρείται να επιβληθεί πάλι;», «έχουμε επίγνωση των κινήτρων μας και της επίδρασης της δράσης μας – νοητικής, αλλά και έμπρακτης – στη ζωή των άλλων;» κ.ο.κ. Δεν έχω πάντοτε μία απάντηση στα ερωτήματα αυτά. Δεν θα μπορούσα άλλωστε να αποφανθώ για κάτι που δεν γνωρίζω εκ των έσω. Όμως υπήρξαν ψήγματα εντός του φιλμ και της σχετικής ιστοσελίδας που μου έδωσαν μια αίσθηση καλή. Την αίσθηση που έχει κανείς όταν βλέπει ανθρώπους που νοιάζονται άλλους ανθρώπους για παράδειγμα. Κι έτσι, παρόλο που κάποια ερωτήματα παραμένουν, παραθέτω εδώ ένα βίντεο το οποίο αφορά – νομίζω – μία δημιουργική, αξιόλογη παρέμβαση εμψύχωσης.

Ένα συμπληρωματικό σχόλιο για το πως η «καλή» μας πρόθεση (ειδικά όταν αυτή στηρίζεται στην ακλόνητη πεποίθηση της δικής μας υπεροχής έναντι των άλλων για το ποιός είναι περισσότερο ή λιγότερο πολιτισμένος, άρα και περισσότερο ή λιγότερο άνθρωπος), εκφράζεται – καταστροφικά – μέσα από πολιτικές παρεμβάσεις θα βρείτε σε μια ταινία του 2002 με τίτλο «Ο Μακρύς Δρόμος του Γυρισμού» (Rabbit Proof Fence).

Advertisements