Μ’ έχει κουράσει αυτό το καλοκαίρι που επιμένει να στέκεται πεισματικά στη θέση του φθινοπώρου. Με κάθε βροχή, κάθε σύννεφο γκρίζο κάτι αγαλλιάζει μέσα μου και λέω «ήρθε!», όμως άδικα. Καλοκαίρι αντί φθινοπώρου. Ακόμα και οι ιστορίες που αφηγούμαι, επιμένουν να μιλούν για ήλιο και θάλασσα και ώριμα καρπούζια, αντί για πεσμένα φύλλα, μολυβένιους ουρανούς, χώμα υγρό και επιτέλους λίγα κούμαρα. Αργούν οι γεύσεις, οι μυρωδιές, οι αισθήσεις. Ξεγελούν. Και θέλω κάπου, σε κάποιον να πω (αλλά δεν ξέρω που, σε ποιόν): αφήστε τις εποχές στην ησυχία τους!

Αλήθεια, τί να φυτεύσω Νοέμβρη μήνα στο μικροσκοπικό μου χωράφι; Μαρούλια ή μήπως ντομάτες; Τί ιστορίες ν’ αφηγηθώ; Τί ιστορίες θέλετε ν’ ακούσετε; Τί καρπούς θέλετε να γευτείτε; Κάτι μέσα μου αναζητεί τη φυσική ροή των πραγμάτων. Διάβασα πρόσφατα «ο δυτικός πολιτισμός επιμένει να ονειρεύεται το λάθος όνειρο». Ψιτ, ξύπνα!

Advertisements