Ένα παραμύθι των Μάγια με τίτλο «Γιατί Υποφέρει ο Κόσμος», όπως το άκουσα πριν χρόνια:

Ένας άνθρωπος στεκόταν μόνος του, βουτηγμένος στη λύπη. Κι όλα τα ζώα τον πλησίασαν το ένα μετά το άλλο και είπαν: «Δεν θέλουμε να σε βλέπουμε λυπημένο. Πες μας τις επιθυμίες σου κι εμείς θα τις πραγματοποιήσουμε.» Κι έτσι ο άνθρωπος είπε: «Θέλω να έχω καλή όραση.» Και το όρνιο του απάντησε «λάβε τη δική μου». Ο άνθρωπος είπε: «Θέλω να είμαι δυνατός» και ο ιαγουάρος απάντησε «θα γίνεις δυνατός σαν εμένα». Τότε ο άνθρωπος μουρμούρησε «θέλω να γνωρίζω τα μυστικά της Γης». Και το φίδι με τη σειρά του ανταποκρίθηκε: «Εγώ θα στα δείξω.» Κι από ζώο σε ζώο επαναλβανόταν η ίδια ιστορία – ο άνθρωπος ζητούσε και λάμβανε. Η κουκουβάγια που λέτε στάθηκε μπροστά στα άλλα ζώα και δήλωσε «τώρα ο άνθρωπος γνωρίζει τόσα πολλά και μπορεί να κάνει τόσα, αχ τον φοβάμαι». «Άι, μην ανησυχείς!», της απάντησε το ελάφι, «ο άνθρωπος έχει πλέον όλα όσα χρειάζεται, δεν θα ‘ναι πια λυπημένος». Όμως η κουκουβάγια επέμεινε: «Ο άνθρωπος μέσα του κρύβει μια τρύπα και την είδα. Μια τρύπα τόσο βαθιά, όσο και η ίδια η φύση της πείνας. Αυτή η τρύπα ξυπνά τη λύπη μέσα του και τον κάνει να ζητά και να ζητά δίχως τελειωμό. Θα συνεχίσει να παίρνει και να παίρνει, μέχρι που μια μέρα ο Κόσμος θα του πει «ούτε είμαι πλέον, ούτε έχω κάτι παραπάνω να δώσω»

Advertisements