Εικονογράφηση του John D. Batten, βασισμένη στη συλλογή «Celtic Fairy Tales» του Joseph Jacobs

Ο πρίγκηπας Λιούελιν είχε ένα αγαπημένο κυνηγόσκυλο με το όνομα Γκέλερτ, που του ‘χε χαρίσει ο βασιλιάς και πεθερός του, Ιωάννης. Επρόκειτο για ένα σκυλί ευγενικό σαν το αρνί σαν βρισκόταν στο σπίτι κι άγριο σαν το λιοντάρι κάθε που κυνηγούσε. Μία μέρα λοιπόν, ο Λιούελιν ξεκίνησε να πάει στο κυνήγι και φύσηξε το κυνηγετικό του κέρατο μπροστά από την πύλη του κάστρου. Όλα τ’ άλλα σκυλιά εμφανίστηκαν στο κάλεσμά του, πλην ενός. Κι έτσι ο πρίγκηπας φύσηξε ακόμα πιο δυνατά και κάλεσε το σκύλο με τ’ όνομά του, όμως και πάλι τίποτε. Έτσι έφυγε χωρίς τον Γκέλερτ. Δίχως το καλό του σκυλί, το πιο γρήγορο και το πιο θαρραλέο από κάθε άλλο κυνηγόσκυλο που έχουν δει ποτέ τα μάτια σας, δεν κατάφερε και πολλά εκείνη τη μέρα.

Επέστρεψε στο κάστρο οργισμένος και δεν είχε φτάσει καλά-καλά στην πύλη του, όταν είδε τον Γκέλερτ να ‘ρχεται χοροπηδώντας προς το μέρος του. Σαν όμως το σκυλί στάθηκε μπροστά του, πρόσεξε μ’ έκπληξη τα χείλη και τους κυνόδοντές του να στάζουν αίμα. Τρομαγμένος ο Λιούελιν τραβήχτηκε πίσω κι ο Γκέλερτ με τη σειρά του κούρνιασε μπροστά στα πόδια του, σα να ‘ταν έκπληκτος κι αυτός ή τρομαγμένος με τους τρόπους του αφέντη του.

Τώρα, οφείλω ν’ αναφέρω πως ο πρίγκηπας Λιούελιν είχε έναν μικρό γιο ενός έτους, που συνήθιζε να παίζει με τον Γκέλερτ κι έτσι έξαφνα μια τρομερή σκέψη πέρασε απ’ το μυαλό του και τρέχοντας κατευθύνθηκε στο παιδικό δωμάτιο. Κι όσο πλησίαζε τόσο αυξάνονταν τα αίματα και η ακαταστασία από κάμαρη σε κάμαρη. Βιαστικά όρμησε στο δωμάτιο του παιδιού και βρήκε την κούνια του αναποδογυρισμένη, πασαλειμμένη μ’ αίματα.

Τρομοκρατημένος πλέον, ο πρίγκηπας Λιούελιν άρχισε ν’ αναζητεί το μικρό του γιό παντού. Αλλά δεν βρήκε πουθενά το παραμικρό ίχνος του, ενδείξεις μοναχά μιας άγριας μάχης, όπου όπως φαινόταν είχε χυθεί άφθνο αίμα. Ήταν πλέον σίγουρος πως το σκυλί του είχε σκοτώσει το παιδί και ουρλιάζοντας στον Γκέλερτ «τέρας, καταβρόχθισες το παιδί μου!», τράβηξε το ξίφος του και το ‘χωσε στο πλευρό του ζώου, που κατέρρευσε μ’ έναν βαθύ αναστεναγμό, δίχως στιγμή ν’ αποτραβήξει το βλέμμα του.

Καθώς ο Γκέλερτ άφηνε το ύστατο ουρλιαχτό, μία μικρή κραυγή διέσχισε ως απάντηση το χώρο και φαινόταν να ‘ρχεται απ’ την κούνια. Κάτωθέ της ο Λιούελιν ανακάλυψε το παιδί του, απείραχτο κι αγουροξυπνημένο από βαθύ ύπνο. Όμως δίπλα του βρήκε το σώμα ενός κοκκαλιάρη λύκου, καλυμμένο με αίμα, σε χίλια κομμάτια. Πολύ αργά πια, ο Λιούελιν κατάλαβε τι είχε συμβεί όσο έλειπε. Ο Γκέλερτ είχε μείνει για να φυλάξει το μονάκριβο παιδί του και πολέμησε για να το προστατέψει από τον λύκο.

Μάταια προσπάθησε ο Λιούελιν να σώσει από το θάνατο το πιστό σκυλί του. Η θλίψη και η μετάνοια του δεν αρκούσαν. Κι έτσι το έθαψε έξω απ’ τα τείχη του κάστρου, όπου ύψωσε μία σωρό από πέτρες να τη βλέπουν όσοι διασχίζουν το μεγάλο βουνό του Σνόουντον. Και μέχρι σήμερα ο τόπος αυτός ονομάζεται Beth Gellert, δηλαδή ο Τάφος του Γκέλερτ.

Πηγή: http://www.authorama.com/celtic-fairy-tales-23.html

Advertisements