Γιατί χρειαζόμαστε μια καταστροφή για να προχωρήσουμε; Όχι παρακάτω – αυτό συμβαίνει ούτως ή άλλως, εκούσια ή ακούσια – αλλά διαφορετικά, αλλιώτικα, πέρα από το συνηθισμένο μας τρόπο, ακολουθώντας τα όνειρά μας, οτιδήποτε θεωρούμε δίκαιο, ωραίο, απροσδόκητο. Γιατί χρειαζόμαστε μια κρίση, ένα τέρας, έναν δράκο;

Ίσως επειδή, οι φιγούρες που μας φοβίζουν και άρα οι ανάλογοι συμβολισμοί, μας επιτρέπουν μια αναπόφευκτη αναμέτρηση με τον εαυτό μας. «Αφού δεν γινόταν αλλιώς, αναγκάστηκα…» Ναι, κι έτσι αλλάζουν τα πράγματα, αλλά δίχως ευθύνη. Λόγω εξωτερικών συνθηκών. Και ίσως, αυτό που μας τρομάζει περισσότερο να μην είναι τόσο οι αλλαγές που προκύπτουν λόγω εξωτερικών παραγόντων, όσο οι αλλαγές που καλούμαστε να στηρίξουμε σε εσωτερικό επίπεδο «εν αιθρία», δίχως να συντελείται μια αδιανόητη καταστροφή, δίχως να είμαστε αναγκασμένοι να διαβούμε στενά περάσματα όπου παραμονεύουν η Σκύλα και η Χάρυβδη, δίχως κανέναν απολύτως προφανή λόγο. Έτσι. Επειδή είμαστε. Επειδή ζούμε.

Advertisements