Όταν ήμουν μικρή δεν ήξερα πολλά από πουλιά. Τα βασικά: περιστέρια και δεκαοχτούρες, σπουργίτια και κοκκινολαίμηδες, καρακάξες και γεράκια. Μέχρι εκεί. Έτσι συχνά τα κατηγοριοποιούσα σε δύο κατηγορίες, τα πουλιά και τα πουλάκια. Περίμενα πως και πως τις διακοπές στο Πήλιο, όπου νωρίς το πρωί κι αργά το απόγευμα – λίγο πριν τη δύση του ήλιου – έβλεπες να διασχίζουν τον ουρανό σμάρια πουλιών. Ειδικά κατά τις περιόδους μετάβασης από τη μια εποχή του χρόνου στην άλλη. Γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ’80 κάποια από τα σμάρια αυτά δεν ξαναφάνηκαν. Ήταν η περίοδος που είχαν πια δρομολογηθεί για τα καλά οι αγροτικές επιδοτήσεις και άρα τα ψεκάσματα δια πάσα αφορμή κι αιτία. Θυμάμαι μια μέρα κοιταχτήκαμε με τη μητέρα μου και δεν ξέρω ποιά είπε στην άλλη «φέτος τα τρτ!τρτ!τρτ! δεν ήρθαν». Ούτε τα ξαναείδαμε έκτοτε. Πλέον έχω την υποψία ότι τα τρτ!τρτ!τρτ! ονομάζονται ψαρόνια, αλλά σίγουρη δεν θα είμαι μάλλον ποτέ… Όπως και να ‘χει, ακόμη τ’ αναζητώ.

Advertisements