«Enamoured centaur», Martynchuk Vasily

[…] Κατά πόσο θα μπορούσαν αλήθεια να λειτουργούν αντίστροφα οι ιστορίες; Αν το ποιοί ή ποιές είμαστε καθορίζει τα παραμύθια που επιλέγουμε, σε τί βαθμό συμβαίνει και το αντίστροφο; Παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου, νιώθω πως ίσως να βιώνουμε τη συμβατική πραγματικότητα, να την κατανοούμε και να την αναπαράγουμε, φορώντας (μη συνειδητά) το κοστούμι του εκάστοτε ρόλου που επιλέγουμε για την περίσταση: της φοιτήτριας ή του γονιού, του επαγγελματία ή του πολιτικού, αυτού που πονάει ή αυτής που χαίρεται και ούτω καθεξής. Στρέφομαι προς τη Σάσα.

Τίνα Λυγδοπούλου: Αν την ώρα που ακούμε ή λέμε μια ιστορία μπαίνουμε παράλληλα σε μια διαδικασία ονειρέματος του εαυτού μας.

Σάσα Βούλγαρη: Δεν το είχα σκεφτεί. Είναι μια πολύ ωραία ερώτηση, αλλά… αν κανείς σκεφτεί γενικότερα τη διαδικασία της ταύτισης – και στο θέατρο και στον κινηματογράφο – δεν έχει να κάνει με ποιά κομμάτια κουβαλάμε; Τώρα εάν ονειρευόμαστε τον εαυτό μας ή όχι, δεν ξέρω… Ούτως ή άλλως αυτό δεν κάνουμε όταν ταυτιζόμαστε με κάτι που μπαίνουμε και μας αρέσει που βλέπουμε και το ακούμε;

Τ.Λ.: Γλιστράμε μέσα σ’ αυτό…

Σ.Β.: Άρα κάπου ακουμπάει μέσα μας.

Τ.Λ.: Ίσως ένα πολύ δυνατό κομμάτι της αφήγησης, του παραμυθιού, είναι ότι μας επιτρέπει να χαλαρώσουμε το όριο ανάμεσα στο συμβατικό εαυτό μας και τον ονειρικό εαυτό.

Σ.Β.: Μμμ. Δύσκολη ερώτηση. Δεν ξέρω και πως να την απαντήσω. Ναι! Πρέπει να ισχύει αυτό. Γιατί αμέσως-αμέσως μπορώ να σκεφτώ ότι στα παραμύθια δεν θα δεις να περιγράφεται ένας ήρωας σε όλες του τις λεπτομέρειες. Λέει η «πεντάμορφη του παραμυθιού», αλλά δεν σου λέει ότι είχε γαλανά μάτια και ξανθά μαλλιά, ξέρω ‘γω είναι σαν τη Μπάρμπι…

[…]

Αγνή Στρουμπούλη: Ναι! Υπάρχει ένας μυθικός εαυτός που ασφυκτιά, προσκρούει στα πράγματα, δε βολεύεται. Μας εκθέτει. Κάθεται όλη νύχτα σ’ ένα σκαλάκι και κοιτάει τον ουρανό… Τον βάζουμε τιμωρία, τίποτα. Τον σπάμε στο ξύλο, τίποτα. Τον κλειδώνουμε καλά μέσα στο σπίτι, καρφώνουμε και ξύλα έξω απ’ τα παράθυρα και τότε γίνεται θηρίο, γίνεται οργή, γίνεται ασθένεια…

Τ.Λ.: Άρα μπλέκονται με κάποιον τρόπο φαντασία και πραγματικότητα στα παραμύθια;

Α.Σ.: Αχ! Καλή μου που είναι τα όρια του φανταστικού και του πραγματικού; Πόσο θολωμένο είναι ακόμα το βλέμμα μας και δεν βλέπουμε ότι όλα είναι ενωμένα, το ένα συνεχίζει στο άλλο, δένεται με το άλλο. Όλα είναι πολύτροπα, πολυδιάστατα, «χειροποδιαρασμένοκεφαλοκλειδωμένα» κι ερωτευμένα. Όλα τα ζωντανά της ζωής. Όχι τα ψοφίμια, οι καρικατούρες… Η πραγματικότητα έχει τόση φαντασία που, ας το παραδεχτούμε, συχνά την απορρίπτουμε, γυρνάμε αλλού το κεφάλι, γιατί δεν την αντέχουμε. Για περπάτα μια μέρα στο δρόμο, χωρίς πρόθεση, μόνο με ανοιχτά μάτια κι αυτιά… κι έλα το βράδυ να μου πεις τι είδες και τι άκουσες!

[…]

«Ένα Ταξίδι στη Χώρα το Ποτέ», απόσπασμα από μια συνέντευξη των Σάσα Βούλγαρη, Αγνή Στρουμπούλη και Μαριλένα Παπαχριστοφόρου στο περιοδικό Μετρό

[Η υπόλοιπη συνέντευξη βρίσκεται εδώ!]

 

Advertisements