Κι όμως είναι εδώ. Δε διστάζει, μόνο προχωρεί γοργά στολίζοντας άνθη τη γη και μυρωδιές τον αέρα.

IMG_0431

Τί ονειρεύονται οι ρίζες των δέντρων κάτω από την επιφάνεια της Γης; Πώς συνομιλούν με τα πόδια μας οι βράχοι και τα μικρά χαλίκια;

IMG_0462

Ως γέφυρες οι ασφόδελοι τεντώνονται ν’ αγγίξουν το άπειρο.

IMG_0439

Πιο ταπεινές οι αρνόγλωσσες, ντροπαλές μέσα στη χνουδωτή τους τρυφερότητα – τις παρατηρεί μόνο όποιος έχει μάθει ν’ αγαπά (κάπου-κάπου έστω) και το «γκρίζο».

IMG_0442

Παρακάτω τ’ ορνιθόγαλο. Στραμμένο ψηλά, ανοιχτό. Πρέπει να μπορείς να παραμένεις ευάλωτη, αν θες να είσαι δυνατή.

IMG_0492

Γύρω μου οι άνθρωποι μιλάνε για πόλεμο. Κάνουν πόλεμο με χίλιους τρόπους. Μόνο που κοιτάνε πάντοτε τον πόλεμο των άλλων. Ποτέ τον δικό τους. Πόσο να παλέψεις όμως και με ποιόν; Μπορείς να πολεμήσεις τη θάλασσα;

IMG_0481

Λέμε: πιο πέρα, πιο ψηλά, πιο πολύ… Κοίτα γύρω σου.

IMG_0496

Στη σχισμάδα ενός βράχου χωρά ένα ελάχιστο άπειρο.

IMG_0490

Στάσου για λίγο ν’ αγκαλιάσεις Αυτό Που Είναι με το βλέμμα. Όμοια με σύννεφο.

IMG_0455

Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Μια μέρα άνοιξης – σήμερα. Τώρα.

IMG_0519

Θα ήθελα όμως να μπορούσα ν’ αφηγηθώ την άνοιξη. Κι όλες μου τις αισθήσεις να συνταίριαζα για να την περιγράψω, θα ‘ταν φτωχές οι λέξεις.

IMG_0467

Ίσως εν τέλει να μη χρειάζονται λέξεις. Ίσως γι’ αυτό δυσκολεύεται τόσο να χωρέσει ο νους μου ονόματα. Ας πούμε του φυτού παρακάτω. Πασχίζουμε να χωρέσουμε ένα Σύμπαν ολόκληρο σε συλλαβές. Πώς να χωρέσει η Ουσία σ’ ένα όνομα; Μια λέξη – κάποιες φορές – δεν είναι παρά μία δόνηση μέσα σε χίλιες μύριες άλλες.

IMG_0470

Και γράφοντας αυτές τις γραμμές συνειδητοποιώ κάτι «αστείο»: Ζωή δίχως «με» δεν υπάρχει. Άρα και ζωή δίχως θάνατο, χλωρό δίχως ξερό – αγκαλιά.

IMG_0525

Ζωή δίχως «με». Δίχως μαζί. Είδες ποτέ τίποτε να φυτρώνει μονάχο;

IMG_0526

Ίσως ν’ αρκεί αυτή η διαπίστωση για τώρα. Καλημέρα!

Advertisements