Την κοιτώ πως περπατά
στα μονοπάτια του αδιάβατου δάσους
ή σε περίπλοκους διαδρόμους, λαβυρίνθους ίσως.
Πως περπατά υφαίνοντας, και
λεπτές κλωστούλες ανεμίζουν ξοπίσω της
ακολουθώντας την πορεία που χαράζει
αφηγούμενες
το δρόμο
αφηγούμενες
τους τόπους που στάθηκε.
Αφηγούμενες μια ιστορία.
Οι κλωστούλες αυτές, ένα νήμα φωνής,
διαφορετικές προτάσεις αφηγούνται το δρόμο.


Ursula K. Le Guin («The Writer On, and At, Her Work)

Πηγή: http://windling.typepad.com/blog/2014/10/le-guin-and-enoki.html

Advertisements