Το ανέκδοτο αυτό αφορά την κατάσταση της οικογένειάς μου κατά τα τέλη του ’70 και μέχρι τις αρχές του ’80. Η μητέρα μου, αλλά και μια άλλη γυναίκα από τη γειτονιά μας, συνήθιζαν να ελέγχουν συστηματικά τις τιμές του χρυσού σε διαφορετικές χώρες. Μόλις ανακάλυπταν ότι κάπου οι τιμές είχαν πέσει – για παράδειγμα στη Βουλγαρία – πετούσαν μέχρι τον τόπο αυτό, αγοράζαν λίγο χρυσό και τον έφερναν λαθραία στο Ιράκ, όπου η τιμή του χρυσού ήταν υψηλότερη. Αυτός ήταν ο μόνος τρόπος που είχε βρει η μητέρα μου για να κερδίζει χρήματα και να φροντίζει την οικογένειά της με τα οκτώ παιδιά.

Εν τω μεταξύ ο πατέρας μου, ένας καλλιγράφος, για τον οποίο οι απολαύσεις δεν αποτελούσαν άγνωστη λέξη, έπαιρνε μαζί με τους φίλους του ένα λεωφορείο που πηγαινοερχόταν τακτικά από και προς τη Σόφια, για να χαρεί τις διακοπές του και να ξοδέψει το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που είχε κερδίσει [το προηγούμενο διάστημα]. Όταν τα αδέρφια μου κι εγώ τον ρωτήσαμε μια μέρα πονηρά: «Μα, δεν είναι βαρετό να κάθεσαι για δύο ολόκληρες μέρες σε ένα λεωφορείο μέχρι να φτάσεις εκεί; Γιατί δεν πετάς με αεροπλάνο όπως η μαμά;» – Μου απάντησε «θα ήταν ντροπή να προσπεράσω με τέτοια ταχύτητα όλη αυτή την εκθαμβωτική φύση, δίχως να μπορέσω ν’ αντικρύσω με τα μάτια μου τόση ομορφιά».

Κάθε φορά που η μητέρα μου επέστρεφε από το εξωτερικό, έφερνε στ’ αδέρφια μου κι εμένα κασσέτες. Αυτή ήταν και η μοναδική πρόσβαση που διαθέταμε προς τη δυτική μουσική. Μία από αυτές τις κασσέτες ήταν από το άλμπουμ «Dance Little Lady, Dance» της Tina Charles. Κατά τη διάρκεια των κυρώσεων των Ηνωμένων Εθνών προς το Ιράκ τη δεκαετία του ’90, είχαμε συνήθως ρεύμα μόνο για μια ώρα τη μέρα. Για τις αδερφές μου κι εμένα, αυτή η ώρα ισοδυναμούσε με 3600 δευτερόλεπτα. Από το δωμάτιό μας, με το κασσετόφωνό μας, καπνίζοντας στα κρυφά τσιγάρα, μετρούσαμε τα λεπτά αντίστροφα, ενώ η Αναστασία μας τα άρθροιζε. Ήταν κάτι που επαναλαμβάναμε κάθε μέρα κι αναπτύξαμε τέτοια αίσθηση διάρκειας των κασσετών, μια τόσο απτή αίσθηση των τραγουδιών, που τις περισσότερες φορές καταφέρναμε να τις γυρίζουμε ακριβώς πίσω στην αρχή των τραγουδιών που θέλαμε ν’ ακούσουμε.

Πηγή: http://hiwak.net/anecdotes/let-there-be-darkness/

Advertisements