You are currently browsing the tag archive for the ‘αυτογνωσία’ tag.

07022016_seminario

Tην Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2016, από τις 12:00 μέχρι τις 17:00, σας προσκαλούμε να συμμετέχετε στο σεμινάριο «Η άκρη του νήματος». Πρόκειται για ένα βιωματικό εργαστήριο όπου θα έχουμε τη δυνατότητα να διερευνήσουμε τη διαδικασία με την οποία συνηθίζουμε να προχωράμε σε νέα ξεκινήματα.

Ποια είναι τα πιο συνηθισμένα μας βήματα κάθε φορά που ξεκινάμε κάτι νέο; Βοηθούν ή εμποδίζουν την πορεία μας; Την εμπλουτίζουν ή την αποδυναμώνουν; Ποιες αλλαγές καλούμασε να πραγματοποιήσουμε; Ποια σημεία της διαδρομής μας ενθουσιάζουν, ποια απολαμβάνουμε, ποια μας δυσκολεύουν ή αποφεύγουμε;

Θα χρησιμοποιήσουμε χρώματα, νήματα, κίνηση και κυρίως τη φαντασία μας, καθώς και τη διάθεσή μας για εξερεύνηση. Φορέστε άνετα ρούχα και φέρτε μαζί σας ένα κουβάρι μαλλί στο χρώμα που σας εκπροσωπεί περισσότερο αυτή την περίοδο της ζωής σας (αν δυσκολεύεστε να αποφασίσετε ποιο χρώμα θα ήταν αυτό, εμπιστευτείτε τη διαίσθησή σας και διαλέξτε το πρώτο χρώμα που θα τραβήξει την προσοχή σας).

Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής καλέστε τη Σωτηρία Παπαλουκά στο 6936630356.

Δηλώσεις συμμετοχής μέχρι την Πέμπτη 4/2.

Το σχέδιο του ναού στη Σαρτρ

[…] Δεν είναι βέβαια αν το σχήμα του λαβυρίνθου εμφανίστηκε στην προϊστορική εποχή σε όλους τους πολιτισμούς, όπως πολλά άλλα σύμβολα. Γνωρίζουμε ότι ο παλαιότερος λαβύρινθος με τους επτά διαδρόμους, ο λεγόμενος κρητομινωϊκός τύπος, εμφανίζεται σε όλες τις χώρες της Μεσογείου, γύρω στο 2000 π.Χ.

Ο κρητικός λαβύρινθος, που κανένας αρχαίος ιστορικός δεν τον είχε δει, ούτε είχε εντοπίσει σχετικά ευρήματα, απλώθηκε προς δύο κατευθύνσεις, από το 2000 π.Χ. περίπου. Η μία κατεύθυνση είναι προς τη Δύση (Δυτική, Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη) και η άλλη προς την Ανατολή (Αφγανιστάν, Ινδία, Νεπάλ, Ιάβα, Σουμάτρα) και την Αμερική (βλ. Χέρμαν Κερν, Λαβύρινθος).

Εμείς γνωρίζουμε λίγα για το συμβολισμό, την ερμηνεία και τη χρήση του λαβυρίνθου στους διάφορους πολιτισμούς. Σύμφωνα με τον Χέρμαν Κερν, ο λαβύρινθος, ως σχήμα, μας παραπέμπει σε τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις που κάθε μία από μόνη της έχει παραδοσιακά τη δική της ξεχωριστή πορεία:

  • λαβύρινθος ως λογοτεχνική πορεία (λαβύρινθος της σκέψης)
  • λαβύρινθος ως μορφή κίνησης (χορός)
  • λαβύρινθος ως υλική απεικόνιση

Από τις διάφορες μορφές λαβυρίνθου, παρουσιάζω πρώτα την εικόνα ενός από τους πιο γνωστούς. Κατασκευάστηκε γύρω στο 1260, στον καθεδρικό ναό της Σαρτρ, στη Γαλλία, και βρίσκεται στο δάπεδο της εκκλησίας. Η εξωτερική διάμετρος είναι 13 μέτρα και η διάμετρος του κέντρου 3 μέτρα. Ανοιχτόχρωμα και σκουρόχρωμα πέτρινα πλακίδια συνθέτουν την πορεία προς το κέντρο δημιουργώντας έντεκα διαδρόμους. Το κέντρο αποτελείται από λευκό μάρμαρο. Ο λαβύρινθος-μάνταλα της Σαρτρ συνδέει τα σχήματα του κύκλου και του σταυρού.

Στη γοτθική τέχνη, ο λαβύρινθος τοποθετείται στην κυρίως είσοδο του ναού, που βρίσκεται στο δυτικό μέρος του. Ο πιστός καλείται να βαδίσει τους διαδρόμους του λαβυρίνθου πριν να πλησιάσει στο βάθος του ναού.

Όπως γνωρίζουμε, οι λαβύρινθοι στις εκκλησίες προσέφεραν σημαντική βοήθεια στην πορεία της ζωής των πιστών. Οι πιστοί περπατούσαν στο λαβύρινθο, όρθιοι ή γονατιστοί, σαν να βρίσκονταν σ’ ένα ταξίδι προσκυνήματος και εξάγνισης. Στις εκκλησιαστικές γιορτές, όπως το Πάσχα, χόρευαν οι ιερείς μαζί με το λαό, με βάση μία συγκεκριμένη τελετουργία που τους οδηγούσε στο κεντρικό σημείο του λαβυρίνθου.

Ρωμαϊκό μωσαϊκό που απεικονίζει τη μάχη μεταξύ Θησέα και Μινώταυρου

[…] Όλοι γνωρίζουμε το μύθο του ήρωα Θησέα σχετικά με το Μινώταυρο, που τον σκότωσε μέσα στο λαβύρινθο. Πού βρίσκεται όμως ο λαβύρινθος που κατασκεύασε ο Δαίδαλος; Μάταια τον ψάχνουμε σε όλο το νησί. Γνωρίζουμε το σχήμα του από κρητικά ασημένια νομίσματα του 500-100 π.Χ. – ένας λαβύρινθος με επτά διαδρόμους. Οι αρχαιολόγοι του 19ου αιώνα πίστεψαν ότι βρήκαν το λαβύρινθο του Μινώταυρου στην ασαφή κάτοψη του παλατιού της Κνωσού.

Ποιό μυστικό κρύβεται όμως πίσω από την ιστορία του Θησέα; Ο Θησέας διαβαίνει τους επτά πολύπλοκους διαδρόμους του λαβυρίνθου της Κρήτης, για να φτάσει στο κέντρο του, και μετά γυρνάει πάλι πίσω, με τη βοήθεια του μίτου της Αριάδνης.

Μήπως όμως η πορεία του Θησέα στο κέντρο του λαβυρίνθου συμβολίζει την πορεία του ανθρώπου προς το κέντρο του, για να γνωρίσει τον εαυτό και να κερδίσει την ελευθερία του; Ασφαλώς, η πορεία του Θησέα είναι η πορεία προς την αυτογνωσία.

[…] Πολύ σημαντικός ήταν ο λαβύρινθος στη Θόλο της Επιδαύρου. Η πρόσβαση στο λαβύρινθο επιτρεπόταν μόνο σε όποιον θεραπευόμενο βρισκόταν στο τελευταίο από τα επτά στάδια της θεραπείας. Η είσοδός του ήταν στο κέντρο της Θόλου. Οι σκοτεινοί διάδρομοί του βρίσκονταν κάτω από τη γη και οδηγούσαν το θεραπευόμενο σε έναν αδιέξοδο τοίχο. Όταν έφτανε εκεί, αναγκαζόταν να επιστρέψει, ακολουθώντας την ίδια διαδρομή και έτσι έφτανε πάλι στη φωτεινή είσοδο που ήταν στο κέντρο του ναού της Θόλου. Διαβαίνοντας τον κάτω κόσμο του θανάτου ξαναγεννιόταν στο φως.

[…] Στην Ινδία, ο λαβύρινθος είναι ένα σύμβολο προστασίας για κάθε τι ιερό: κατοικία, σπηλιά, μήτρα, ο κόρφος της γης. Θεωρείται ότι έχει περισσότερη σχέση με τη γυναίκα, λόγω της μήτρας, και γι’ αυτό εναπόκειται στη δική της φροντίδα η χρήση του. Συχνά βρίσκουμε το σχέδιο του λαβυρίνθου στο κατώφλι των σπιτιών ως σύμβολο προστασίας του τοκετού. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο μίτος που το χέρι της Αριάδνης έβαλε στο χέρι του Θησέα (στο άλλο του ήταν το σπαθί) έτσι ώστε αυτός να βυθιστεί στο λαβύρινθο και να βρει το κέντρο του, τον άνθρωπο με την κεφαλή ταύρου ή, όπως το θέλει ο Δάντης, τον ταύρο με την κεφαλή ανθρώπου, και να τον θανατώσει και να μπορέσει επιτέλους, όταν θα ’χει επιτελέσει τον άθλο του, να λύσει τους πέτρινους κόμπους και να γυρίσει σ’ αυτήν την αγαπημένη του.

Έτσι έγιναν τα πράγματα. Ο Θησέας δεν μπορούσε να ξέρει πως στην άλλη άκρη του λαβύρινθου βρισκόταν ο άλλος λαβύρινθος, αυτός του χρόνου, και πως σ’ έναν προκαθορισμένο τόπο βρισκόταν η Μήδεια.
Ο μίτος χάθηκε˙ το ίδιο κι ο λαβύρινθος. Σήμερα εξακολουθούμε να μην ξέρουμε αν μας περιβάλλει ένας λαβύρινθος, ένα μυστικό σύμπαν ή ένα επικίνδυνο χάος. Το ευτυχές μας χρέος είναι να φανταζόμαστε ότι υπάρχει ένας λαβύρινθος και ένας μίτος. Αυτόν τον μίτο δεν θα τον βρούμε ποτέ˙ίσως τον συναντάμε και τον χάνουμε σε μια πράξη πίστης, σε μια αρμονία, σε ένα όνειρο, στις λέξεις που ονομάζονται φιλοσοφία, ή, πολύ απλά, στην απέριττη ευτυχία.
Jorge Luis Borges, Κνωσός 1984
Πηγή : http://www.andro.gr/empneusi/jorge-luis-borges/

Και κάποιος άντρας είπε, Μίλησέ μας για την Αυτογνωσία.
Κι εκείνος απάντησε λέγοντας:
Οι καρδιές σας γνωρίζουν σιωπηλά τα μυστικά των ημερών και των νυχτών.
Αλλά τ’ αυτιά σας διψούν για τον ήχο της γνώσης της καρδιάς σας.
Θέλετε να γνωρίσετε με λόγια αυτό που γνωρίζατε από πάντα στη σκέψη.
Θέλετε ν’ αγγίξετε με τα δάχτυλά σας το γυμνό σώμα των ονείρων σας.
Και είναι καλό που το θέλετε.
Το κρυφό πηγάδι της ψυχής σας πρέπει να αναβλύσει και να τρέξει κελαρύζοντας προς τη θάλασσα.

Και ο θησαυρός του άπειρου βάθους σας πρέπει να αποκαλυφθεί στα μάτια σας.
Δεν πρέπει όμως να υπάρχουν ζυγαριές για να ζυγίζουν τον άγνωστο θησαυρό σας. Και μη μετράτε τα βάθη της γνώσης σας με το βυθομετρικό κοντάρι ή το σχοινί.
Γιατί ο εαυτός είναι μια θάλασσα απεριόριστη και άμετρη.
Μη λέτε, «Βρήκα την αλήθεια», αλλά να λέτε, «Βρήκα μιαν αλήθεια».
Μη λέτε, «Βρήκα το μονοπάτι της ψυχής», αλλά να λέτε, «Συνάντησα την ψυχή που περπατούσε στο μονοπάτι μου».
Γιατί η ψυχή περπατά πάνω σ’ όλα τα μονοπάτια.
Η ψυχή δεν περπατά πάνω σε μια γραμμή, ούτε μεγαλώνει σαν καλάμι.
Η ψυχή ξεδιπλώνεται, όπως ο λωτός με τα αναρίθμητα πέταλα.

Khalil Gibran

mexican-gray-wolf-sartore_3726_990x742Αν ήσουν ένα ζώο, ποιό ζώο θα ήσουν; Κι αν ζούσες σε έναν ιδιαίτερο τόπο, ποιός τόπος θα ήταν αυτός; Και αν εσύ – ως το ζώο που διάλεξες – είχες ν’ αφηγηθείς ένα αναπάντεχο συναπάντημα, τί είδους συναπάντημα θα ήταν αυτό; Και αν ζούσες τη ζωή σου με ένα συγκεκριμένο όνειρο, ποιό όνειρο θα ήταν αυτό;

Πολλά ερωτήματα για ν’ απαντήσεις. Από μια άποψη βέβαια, είναι εύκολο – αρκεί να μην κάτσεις να σκεφτείς τι θα πεις ή γράψεις. Επέτρεψε στις λέξεις να ρέουν μόνες τους.

Κι αν το κατάφερες αυτό, αν συνάντησες αυτό το εσωτερικό σου ζώο, στάσου για λίγο ν’ αναλογιστείς: σε ποιές καταστάσεις της ζωής σου αναδύεται κάποια πλευρά του συνήθως; Και τί έχει να σε διδάξει;

Και τώρα… αν ήσουν αυτό το ζώο και ονειρευόσουν τον εαυτό σου ως έναν άνθρωπο, τί είδους άνθρωπος θα ονειρευόσουν πως είσαι; [Πού και πώς «συναντιώνται» αλήθεια το ζώο κι ο άνθρωπος; Ποιός είναι ο κοινός τους «τόπος»;]

Ζω παράλληλες ιστορίες. Η διεργασία της δημιουργίας μιας απεικόνισης αποκαλύπτει ότι η ζωή αποτελείται από μια σειρά πολλαπλών, αλληλοεπικαλυπτόμενων πραγματικοτήτων, που ενώ διαφοροποιούνται η μία από την άλλη την ίδια στιγμή συνυφαίνονται. Η συνείδηση τείνει να περιορίζει την αντίληψή μου, καθώς προσπαθώ να διαγράψω κάθε φαινομενικά ασυναφή λεπτομέρεια. Όμως ο πυθμένας του ποταμού της ζωής είναι γόνιμος και πολυπρόσωπος. Δύσκολο να κατανοήσεις την επαλληλότητα αυτών των πραγματικοτήτων.

Αναδύονται εικόνες. Δημιουργώ μια μάσκα για ένα κοκκαλιάρικο πρόσωπο, στο πλαίσιο μιας προηγούμενες σειράς τεράτων. Επί της ουσίας δεν είμαι εγώ εκείνη που αποφασίζει να φτιάξει τη μάσκα, αλλά είναι μάλλον η ίδια μάσκα που αποφασίζει να δημιουργηθεί. Καθώς ξαναδιαβάζω τις σημειώσεις μου παρατηρώ ότι τα πρώτα σκίτσα της πρωτοεμφανίστηκαν πριν ένα χρόνο. Τί να σημαίνει η επώαση αυτής της απεικόνισης; […]

Αναλογίζομαι τη διεργασία της δημιουργίας μιας απεικόνισης. Οι απεικονίσεις απορροφούν την αγωνία που νιώθω, αντιστέκονται στις ερμηνείες μου, με ταξιδεύουν σε τόπους. Αρχικά φαίνεται ν’ αναζητώ μια μεταφορά και μόλις αναδυθεί κάτι ισχυρό, ξεκινά η επούλωση [του τραύματος]. Μερικές φορές η μεταφορά είναι αποσπασματική, ένα περιορισμένο μορφολογικό κατασκεύασμα εντός μου [gestalt], το οποίο με το χρόνο γίνεται όλο και σημαντικότερο. Όπως αυτή η κοκκαλιάρικη μάσκα. Αρχικά ήταν μόνο ένα σκίτσο. Τώρα, ένα χρόνο μετά, αποτελεί ένα τρισδιάστατο αντικείμενο που μπορώ να το σηκώσω και να το κρατήσω στα χέρια μου. Δεν μπορώ παρά να του επιτρέψω να είναι, αναγνωρίζοντας ότι εγώ το δημιούργησα και σε εμένα απευθύνεται, εμπιστευόμενη πως θα έρθει η στιγμή που θα μάθω το λόγο ύπαρξής του.

Παρατηρώ ότι οι απεικονίσεις τείνουν να επαναλαμβάνονται, διαποτίζοντας τη ζωή μου. Το κόλπο είναι να κρατάς την επίγνωση της απεικόνισης δίχως να βιάζεσαι να κατανοήσεις το συμβολισμό της ή να τον αποχωριστείς πρόωρα. Αλλιώς η εικόνα ξεθωριάζει, χάνεται, περνά στη σφαίρα του ανείπωτου μέχρι να ξαναεμφανιστεί ελαφρά παραλλαγμένη, με αφορμή συγκεκριμένα γεγονότα ή εξαιτίας άλλων αγνώστων παραγόντων. […]

Κάθε φορά που επεξεργαζόμαστε κάτι σε βάθος, οι απεικονίσεις μας μεταφέρουν πίσω-μπρος, ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, τον εαυτό μας και τους άλλους, το προσωπικό και το αρχετυπικό. Αποκτάμε ενόραση ως προς τη ζωή μας κι επίσης, αν πλησιάσουμε ακόμα πιο κοντά, αποκτάμε πρόσβαση στο ευρύτερο πλαίσιο που ορίζουν ο χρόνος, ο τόπος και η πολιτική. [Έτσι] ο πατέρας μου είναι ο πραγματικός μου πατέρας και την ίδια στιγμή εκπροσωπεί τη μυθική φιγούρα του πατέρα εντός της κουλτούρας μας, όπου οι πατριαρχικές αξίες υπαγορεύουν ότι η αδυναμία δε γίνεται αποδεκτή στους άντρες. Ο λόγος που τα επεξεργάζομαι όλα αυτά εντός μου, είναι επειδή η ευρύτερη διάρθρωση των αξιών ενός πολιτισμού θα μετατοπιστούν σταδιακά εφόσον τα ίδια τα άτομα εκτελέσουν το δύσκολο έργο της προσωπικής τους αλλαγής. Η μετακίνηση από ένα ιεραρχικό κοινωνικό μοντέλο σε ένα καθεστώς ισονομίας και ισότητας δεν μπορεί να επιτευχθεί αποκλειστικά μέσω νομοθεσίας. Η αλλαγή πρέπει να λάβει χώρα εντός της καρδιάς και του νου των ατόμων. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

xeiropoiitos eaftos_teliko

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά θα βρείτε εδώ.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Ένα πρόγραμμα εμψύχωσης – ενδυνάμωσης νέων στην Καμπούλ με κύριο όχημα το σκέιτμπορντ! [Στο εγγύς μέλλον και με ελληνικούς υπότιτλους.]

Ένα μικρό σχόλιο:

Κάθε φορά που μαθαίνω για ένα πρόγραμμα ενδυνάμωσης – νέων, αλλά κι όχι μόνο – ειδικά όταν αυτό οργανώνεται από τρίτους, όταν δηλαδή αφορά κατοίκους ενός τόπου αλλά και «επισκέπτες» στον τόπο αυτό, είμαι καταρχήν καχύποπτη. Το πρώτο ερώτημα που θέτω στον εαυτό μου είναι το εξής ένα: «Πώς κι έτσι;» Ειδικά στην περίπτωση του Αφγανιστάν, όπου πρόκειται για μια χώρα που πλήττεται από πολέμους δεκαετίες τώρα, εισαγόμενους και μη, με χίλιο δύο συμφέροντα στο παρασκήνιο.

Αναρωτιέμαι λοιπόν: «Πάλι μία αγγλόφωνη εκδοχή του κόσμου και της πραγματικότητας;», «γιατί σκέϊτ κι όχι χαρταετοί ή οποιαδήποτε άλλη ομαδική δραστηριότητα για νέους θα έφερε τις ρίζες της σε τοπικές παραδόσεις, αξιοποιώντας τις τελευταίες ως σπόρους για ενδυνάμωση αντί άλλων ξενόφερτων;», «τί είδους ηγεμονία επιχειρείται να επιβληθεί πάλι;», «έχουμε επίγνωση των κινήτρων μας και της επίδρασης της δράσης μας – νοητικής, αλλά και έμπρακτης – στη ζωή των άλλων;» κ.ο.κ. Δεν έχω πάντοτε μία απάντηση στα ερωτήματα αυτά. Δεν θα μπορούσα άλλωστε να αποφανθώ για κάτι που δεν γνωρίζω εκ των έσω. Όμως υπήρξαν ψήγματα εντός του φιλμ και της σχετικής ιστοσελίδας που μου έδωσαν μια αίσθηση καλή. Την αίσθηση που έχει κανείς όταν βλέπει ανθρώπους που νοιάζονται άλλους ανθρώπους για παράδειγμα. Κι έτσι, παρόλο που κάποια ερωτήματα παραμένουν, παραθέτω εδώ ένα βίντεο το οποίο αφορά – νομίζω – μία δημιουργική, αξιόλογη παρέμβαση εμψύχωσης.

Ένα συμπληρωματικό σχόλιο για το πως η «καλή» μας πρόθεση (ειδικά όταν αυτή στηρίζεται στην ακλόνητη πεποίθηση της δικής μας υπεροχής έναντι των άλλων για το ποιός είναι περισσότερο ή λιγότερο πολιτισμένος, άρα και περισσότερο ή λιγότερο άνθρωπος), εκφράζεται – καταστροφικά – μέσα από πολιτικές παρεμβάσεις θα βρείτε σε μια ταινία του 2002 με τίτλο «Ο Μακρύς Δρόμος του Γυρισμού» (Rabbit Proof Fence).

Πριν οκτώ χρόνια περίπτου, ο Glenn Albrecht άρχισε να λαμβάνει απεγνωσμένα τηλεφωνήματα από τους κατοίκους της Upper Hunter Valley, μία περιοχή 6.000 τετραγωνικών μιλίων γνωστή ως η «Τοσκάνη του Νότου» – μία όαση αποτελούμενη από χωράφια καλλιεργούμενα με αλφάλφα, φάρμες και πλούσιες σε βλάστηση, που θυμίζουν Αγγλία, κομητείες σε μία κατά τ’ άλλα γνωστή για το ζεστό κλίμα της και την έλλειψη νερού ήπειρο. «Τα τηλεφωνήματα έδιναν την εντύπωση απεγνωσμένων εκκλήσεων» αναφέρει ο Albrecht, φιλόσοφος και καθηγητής σε θέματα βιωσιμότητας το Πανεπιστήμιο Murdoch του Perth.“Μου έλεγαν: ‘Μπορείς να μας βοηθήσεις; Δοκιμάσαμε τα πάντα. Υπάρχει κάτι που θα μπορούσες να κάνεις για να μας βοηθήσεις;’ ”

Οι κάτοικοι ήταν αλαφιασμένοι λόγω της εξάπλωσης των ανθρακωρυχείων στην περιοχή. Το κάρβουνο ανακάλυφθηκε στην ανατολική Αυστραλία μόλις 200 χρόνια πριν, αλλά η βιομηχανία εξόρυξης έχει ξεκινήσει να αναπτύσσει δραστηριότητες μόλις δύο δεκαετίες πριν. Σήμερα, στην κοιλάδα εξορύσσονται περισσότεροι από 100 εκατομμύρια τόνοι μαύρου κάρβουνου το χρόνο, υπό τη μορφή νταμαριών και με την παράλληλη χρήση χημικών εκρηκτικών, προκειμένου να απομακρυνθούν με εκρήξεις χώμα, κατακάθια και βράχοι. Οι εκρήξεις λαμβάνουν χώρα πολλές φορές κατά τη διάρκεια της μέρας, δημιουργώντας ‘τουλίπες’ γκρίζας σκόνης, η οποία επεκτείνεται πέρα από τις κορυφογραμμές και κατακάθεται σε παχιά στρώματα πάνω σε σκεπές, σοδειές, καθώς και στο δέρμα των ζώων. Τα φώτα των προβολέων λούζουν με άπλετο φως τον τόπο σε μόνιμη βάση. Φορτηγά, εκσκαφείς εξόρυξης και τρένα μεταφοράς άνθρακα με τη μηχανή τους μόνιμα να δουλεύει στο ρελαντί εκπέμπουν ένα συνεχές βουητό χαμηλής συχνότητας. Οι ποταμοί και τα ρέματα έχουν μολυνθεί.

Ο Albrecht, ένας μελαχροινός ενθουσιώδης  άντρας με γαμψή γερακίσια μύτη, ήταν γνωστός στους ντόπιους για τον ακτιβισμό του. Συμμετείχε στα μπλόκα ενάντια σε πλοία που εισέρχονταν στο Newcastle (κοντά στην Upper Hunter), το μεταλύτερο λιμάνι εξαγωγής άνθρακα στον κόσμο και δημοσίευε επωνύμως άρθρα που επέκριναν την αυστραλέζικη βιομηχανία εξόρυξης ορυκτών καυσίμων. Όμως ο Albrecht δεν ήξερε τι άλλο να προσφέρει πέρα από έναν ευήκοο ου και μερικές συμβουλές τακτικής. Τότε, κατά τα τέλη του 2002, αποφάσισε να πάει να δει πως μεταμορφωνόταν η Upper Hunter με τα ίδια του τα μάτια.

“Υπάρχει ένας λόγιος που μιλά για τη ‘γαλήνη της καρδιάς’”, μου είπε ο  Albrecht μόλις σταθήκαμε με το αυτοκίνητό του σε ένα βράχο πάνω από την ακτή του Newcastle με θέα τον Ειρηνικό. Σε απόσταση, εκεί ακριβώς που το βλέμμα παύει να διακρίνει τον ορίζοντα, στέκονταν 40 τάνκερ για κάρβουνο, όλα τους παρατεταγμένα σε μονή γραμμή.  “Η καρδιά των ανθρώπων ‘γαληνεύει’ όταν μπορούν να ζήσουν στον τόπο τους. Αν τους υποχρεώσεις να μεταναστεύσουν, αν τους απομακρύνεις από τη γη τους, η αίσθηση αυτή της καρδιάς χάνεται και βιώνουν μια μορφή σκοτοδίνης, σαν ολόκληρη η ζωή τους να κατακερματίζεται.” Οι Αμπορίτζιν της Αυστραλίας, οι Ναβάχο, αλλά και ένας μεγάλος αριθμός αυτοχθόντων αναφέρονται σε αυτή την απώλεια προσανατολισμού, η οποία χαρακτηρίζεται από πένθος, όταν εκτοπίζονται από τη γη τους. Ο Albrecht, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Upper Valley, συνειδητοποίησε ότι αυτή η «παθολογία του τόπου», όπως την αποκαλεί ένας φιλόσοφος, δεν περιορίζεται μόνο μεταξύ αυτοχθόνων. Οι άνθρωποι που απευθύνονταν στον Albrecht για υποστήριξη φαίνονταν ανήσυχοι, ανάστατοι, απελπισμένοι, σε κατάθλιψη – σαν να τους είχαν μεταφέρει μακρυά της κοιλάδας δια της βίας. Μόνο που δε συνέβαινε κάτι τέτοιο. Αυτό που άλλαζε ήταν η μορφή της κοιλάδας γύρω τους.

Κατά την άποψη του Albrecht, οι κάτοικοι της Upper Hunter δεν υπέφεραν μόνο από την ένταση της διαβίωσης σε δύσκολες συνθήκες, αλλά και κάτι άλλο πολύ πιο θεμελιώδες: μία μέχρι τότε μη αναγνωρισμένη ψυχολογική κατάσταση. Σε μία πραγματεία του το 2004, εφυήρε έναν όρο για να περιγράψει την κατάσταση: “solastalgia,” μία σύνθετη λέξη που προέρχεται από τη λατινική λέξη solacium (παρηγοριά) και την ελληνική ρίζα –algia (πόνος), την οποία ετυμολόγησε ως τον “πόνο που βιώνεται όταν υπάρχει αναγνώριση ότι ο τόπος στον οποίο ζει και αγαπά κανείς βρίσκεται υπό καθεστώς άμεσης απειλής. . . μία μορφή νοσταλγίας, ενώ κανείς παραμένει στο ‘σπίτι’ του.” Ο νεολογισμός αυτός δεν άρκεσε ώστε να τα ανθρακωρυχεία να σταματήσουν τη λειτουργία τους. Συνέχισαν να εξαπλώνονται. Το ίδιο όμως συνέβη και με την ιδέα του Albrecht. Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, η λέξη “solastalgia” εμφανίζεται σε μία πληθώρα εντύπων τόσο διαφορετικών μεταξύ τους όπως το περιοδικό Wired, τα Καθημερινά Νέα της Σρι Λάνκα, όπως και το δημοφιλές πολιτικού μπλογκ του Andrew Sullivan ‘The Daily Dish’. Το Σεπτέμβριο το βρετανικό ντουέτο της τριπ χοπ Zero 7 κυκλοφόρησε ένα οργανικό κομμάτι με τίτλο “Solastalgia”, ενώ το 2008 ο Jukeen, ένας Σλοβένος μουσικός χρησιμοποιήσε την ίδια λέξη σαν τίτλο του άλμπουμ του. Η «solastalgia» έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει τα βιώματα των καναδέζικων κοινοτήτων των Ίνουιτ, καθώς καλούνται να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της διαρκώς αυξανόμενης αύξησης στις θερμοκρασίες, των καλλιεργητών στη Γκάνα (που καλλιεργούν για προσωπική τους κατανάλωση και επιβίωση) οι οποίοι αντιμετωπίζουν αλλαγές των συνθηκών βροχόπτωσης και των προσφύγων που επιστρέφουν στη Νέα Ορλεάνη μετά τον τυφώνα Κατρίνα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κάνε ‘κλικ’ εδώ

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Bealtaine Cottage ~ Home of Goddess Permaculture and Earth Healing

Colette O'Neill, Innovator of Goddess Permaculture ~Plantswoman ~ Teacher ~ Writer and Photographer

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach