You are currently browsing the tag archive for the ‘αυτόχθονες’ tag.

vintage-sun

Κάποτε που ο Γέροντας ταξίδευε εδώ κι εκεί, έφτασε στην καλύβα του Ήλιου και ο Ήλιος του πρότεινε να μείνει. Ο Γέροντας χάρηκε με την πρόσκληση.

Μια μέρα που το κρέας είχε τελειώσει, είπε ο Ήλιος: «Κάι! Τι λες Γέροντα; Πάμε να κυνηγήσουμε ελάφια;»

«Καλά τα λες», αποκρίθηκε ο Γέροντας. «Μου αρέσει το ελαφίσιο κρέας.»

Τότε ο Ήλιος πήρε ένα σακούλι κι από μέσα έβγαλε ένα ωραίο ζευγάρι παντελόνια. Ήταν στολισμένα με αγκάθια σκατζόχοιρου και πολύχρωμα φτερά. «Αυτά τα παντελόνια είναι για το κυνήγι», είπε ο Ήλιος «κι έχουν μεγάλη δύναμη. Δεν έχω παρά να τα φορέσω και να περπατήσω γύρω από μια συστάδα δέντρων και τα παντελόνια θα βάλουν φωτιά, τα ελάφια θα πεταχτούν κι εγώ θα τoυς ρίξω».

«Χέι-για!» αναφώνησε ο Γέροντας. «Τι καλά!» Κι έβαλε με το νου του να κάνει δικά του τα παντελόνια αυτά, ακόμη κι αν κάτι τέτοιο θα σήμαινε κλοπή.

Πήγαν λοιπόν για κυνήγι και μόλις βρέθηκαν στην πρώτη συστάδα ο Ήλιος με τα παντελόνια του της έβαλε φωτιά. Επειδή τα ελάφια με τις λευκές ουρές που πετάχτηκαν ανάμεσα απ’ τις φλόγες ήταν πολλά, ο καθένας τους μπόρεσε και σκότωσε από ένα. Εκείνη τη νύχτα, όταν πήγαν να κοιμηθούν, ο Ήλιος έβγαλε τα παντελόνια του και τ’ άφησε δίπλα του.

Ο Γέροντας είδε που τα ακούμπησε και στα μισά της νύχτας, όταν όλοι κοιμόντουσαν, βούτηξε τα παντελόνια και το ‘βαλε στα πόδια. Ταξίδεψε για ώρες, μέχρι που έφτασε μακρυά και όντας κουρασμένος, τα έθεσε για προσκέφαλο, ξάπλωσε κι αποκοιμήθηκε.

Το πρωί άκουσε φωνές. Ήταν ο Ήλιος που τον ρωτούσε «Γέροντα, γιατί τα παντελόνια μου βρίσκονται κάτω απ’ το κεφάλι σου;» Κοίταξε γύρω του και είδε πως βρισκόταν στην καλύβα του Ηλίου. Σκέφτηκε πως πρέπει να είχε περιπλανηθεί όλη νύχτα σε κύκλο, πως έτσι χάθηκε κι επέστρεψε στο ίδιο μέρος. Ο Ήλιος του μίλησε για άλλη μια φορά και τον ρώτησε: «Τί δουλειά έχεις εσύ με τα παντελόνια μου;»

«Αχ», απάντησε ο Γέροντας, «δεν μπορούσα να βρω μαξιλάρι κι έτσι έβαλα αυτά  για προσκέφαλο».

Ξανάρθε η νύχτα και για άλλη μια φορά ο Γέροντας έκλεψε τα παντελόνια και το έβαλε στα πόδια. Αυτή τη φορά δεν περπάτησε καθόλου, μόνο έτρεχε κι έτρεχε μέχρι πριν το ξημέρωμα, οπότε ξάπλωσε κι αποκοιμήθηκε.

Βλέπετε τι ανόητος ήταν. Δε γνώριζε πως η καλύβα του Ήλιου είναι ολόκληρη η πλάση. Δε γνώριζε πως όσο μακρυά κι αν τρέξει, δεν μπορεί να ξεφύγει από το βλέμμα του Ηλίου.

Όταν ήρθε λοιπόν το πρωί, βρέθηκε για άλλη μια φορά στην καλύβα του. Αλλά αυτή τη φορά ο Ήλιος του είπε: «Γέροντα, αφού σ’ αρέσουν τόσο πολύ τα παντελόνια μου, θα σου τα χαρίσω. Κράτησέ τα.» Κι έτσι ο Γέροντας έφυγε καταχαρούμενος.

Μια μέρα που του είχε τελειώσει όλη η τροφή, αποφάσισε να φορέσει τα μαγικά παντελόνια και να βάλει φωτιά σε μια συστάδα βλάστησης. Ήταν έτοιμος να σκοτώσει ένα από ελάφια που έτρεχε να ξεφύγει, όταν πρόσεξε ότι η φωτιά τον πλησίαζε. Έτρεξε μακρυά όσο πιο γρήγορα μπορούσε, αλλά η φωτιά ήταν γρηγορότερη από αυτόν και του έκαιγε τώρα τα πόδια. Τα πατζάκια του είχαν πάρει φωτιά.

Έφτασε σ’ ένα ποτάμι, πήδηξε στο νερό κι έβγαλε τα παντελόνια όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Αυτά κάηκαν, έγιναν στάχτη.

Ίσως αυτό να ήταν δουλειά του Ηλίου, επειδή ο Γέροντας είχε προσπαθήσει να του τα κλέψει.

Ένας θρύλος των Blackfoot

Πηγή: http://www.firstpeople.us/FP-Html-Legends/TheTheftfromtheSun-Blackfoot.html

«Fisherman» του Paul Klee

Κάποτε, πριν καν ο κόσμος πάρει τη σημερινή του μορφή, τους ανθρώπους τους ενοχλούσε ένα παράξενο πνεύμα, το οποίο κατέστρεφε τις στέγες των σπιτιών τους, χαλούσε τα εργαλεία τους και τρυπούσε τα ρούχα τους. Πέρασε λίγος καιρός και οι χωρικοί δεν άντεχαν άλλο, έτσι αποφάσισαν να πάνε στο Θεό-Κοράκι. Όταν τον βρήκαν, είδαν πως ήταν απασχολημένος: δημιουργούσε μια οροσειρά, μήπως και προστατέψει τα φυτά από το βόρειο άνεμο, που δεν άφηνε τίποτα όρθιο. Το Κοράκι δε χάρηκε ιδιαίτερα σαν τους είδε και τους ζήτησε να περιμένουν μέχρι να τελειώσει με τις δουλειές του.

«Δεν μπορούμε να περιμένουμε», είπε ένας άντρας. «Ψάρευα μεσοπέλαγα με τη βάρκα μου κι όλα ήταν γαλήνια, όταν ξαφνικά κάποιος μ’ έριξε στο νερό κι αναποδογύρισε τη βάρκα. Κι εκεί που πίστευα ότι πάει, δεν θα τη γλιτώσω, κάτι με πέταξε πίσω στη βάρκα μου και βρέθηκα μ’ όλα μου τα ψάρια καπέλο.»

«Άκουσες κάτι;», ρώτησε το Κοράκι.

Αυτή τη φορά, μια χορωδία από φωνές προστέθηκε στη φωνή του άντρα. «Κανείς δεν έχει δει κάτι, αλλά έχουμε ακούσει κάτι. Όταν αναποδογύρισε η βάρκα, ένα πνεύμα μονολογούσε «όχι-όχι-όχι» και μόλις βρέθηκα πάλι μέσα στη βάρκα, παρέα με τα ψάρια μου, το ίδιο πνεύμα μουρμουρούσε «ναι-ναι-ναι»

«Είναι σαν ένα πνεύμα που δεν μπορεί ν’ αποφασίσει τι θέλει», είπε μια γυναίκα. «Αναποδογυρίζει ένα τσουκάλι και ψιθυρίζει «όχι-όχι-όχι» και μετά επιστρέφει το φαγητό στο τσουκάλι λέγοντας «ναι-ναι-ναι». Μας έχει τρελάνει όλους.»

Το Κοράκι αποκρίθηκε: «Δεν είδα, ούτε άκουσα ποτέ το πνεύμα αυτό, αλλά θα έρθω μαζί σας και θα δω τι μπορώ να κάνω.» Οι άνθρωποι συνόδεψαν το Κοράκι στο χωριό τους. Ξαφνικά, το Κοράκι ένιωσε κάτι να του τραβά τα φτερά της κεφαλής του. «Σταμάτα αμέσως, με πονάς.» Όποιος κι αν τον μαδούσε, ευθύς σταμάτησε. Κοίταξε γύρω του, αλλά δεν είδε τίποτε πέρα από μια μεγάλη σκιά στο έδαφος. Κατάλαβε πως επρόκειτο για ένα πνεύμα. Το Κοράκι το ρώτησε: «Ποιος είσαι; Γιατί με μαδάς;»

Το Κοράκι άκουσε ένα σιγανό «ναι-όχι-ναι-όχι-ναι-όχι».

«Μόνο αυτό μπορείς να πεις όλο κι όλο;», ρώτησε το Κοράκι.

Και το πνεύμα απάντησε πάλι «ναι-όχι-ναι-όχι».

Το Κοράκι ξαναρώτησε: «Από που έρχεσαι;»

«Έχω χαθεί», του αποκρίθηκε το πνεύμα.

«Πώς γίνεται αυτό;», επέμεινε το Κοράκι.

«Ποτέ δεν κατάφερα να βρω ένα σχήμα δικό μου», του απάντησε ξανά το πνεύμα. «Όταν ήμουν λύκος πεινούσα. Όταν ήμουν αετός ένιωθα μοναξιά. Μπορείς να με βοηθήσεις; Όλοι οι άλλοι με αποφεύγουν.»

Και το Κοράκι του πρότεινε: «Πώς θα σου φαινόταν να γινόσουν φάλαινα; Θα ήσουν το μεγαλύτερο πλάσμα των ωκεανών. Δεν θα ‘χες παρά ν’ ανοίξεις το στόμα σου για να βρεις τροφή.»

«Ναι-ναι-ναι», είπε το πνεύμα. Το Κοράκι χαμογέλασε, αλλά καθώς ετοιμαζόταν να πραγματοποιήσει την επιθυμία του πνεύματος, αυτό είπε «όχι-όχι-όχι, θα ήταν τόσο κουραστικό να κολυμπώ όλη μέρα.»

Το Κοράκι απάντησε «μα αν ήσουν φάλαινα, θα σου άρεσε να κολυμπάς». Όμως το πνεύμα δε συμφωνούσε με τίποτα να γίνει φάλαινα. Τότε το Κοράκι του πρότεινε να το μεταμορφώσει σε μία όμορφη κοπέλα. Στην αρχή το πνεύμα συμφώνησε και μετά αρνήθηκε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

[…] Σε μία πρωτοφανή για τα δεδομένα της Λατινικής Αμερικής πολυφωνία και συμμετοχή από ομάδες που ήταν δίχως φωνή και αποκλεισμένες από την πολιτική διαδικασία, οι αυτόχθονες πληθυσμοί των Άνδεων συνέβαλαν στη συζήτηση μέσα από την οποία προέκυψε το νέο σύνταγμα του Εκουαδόρ (2008) με την εισαγωγή άλλων επιστημολογιών και κοσμοθεωριών που προέρχονται από την δική τους παράδοση.Έτσι προέκυψε ένα κείμενο σε επίπεδο κράτους και συντάγματος με εξαιρετικά πρωτοποριακές ιδέες  και έννοιες. Χάρις σε αυτό το κείμενο, δύο από αυτές τις έννοιες θα μας απασχολούν από εδώ και πέρα σε επίπεδο τοπικό, όσο ίσως και παγκόσμιο.

Η μία είναι η έννοια των Δικαιωμάτων της Φύσης. Η εισαγωγή της έννοιας της φύσης ως αυθύπαρκτης οντότητας, είναι από μόνο του ένα ενδιαφέρον γεγονός που εμπεριέχεται ως πολιτική δήλωση σε ένα Σύνταγμα χώρας. Αυτό που είναι ωστόσο πραγματικά ριζοσπαστικό είναι η δήλωση των δικαιωμάτων της φύσης, ως οντότητας έξω από την ανθρώπινη ύπαρξη.

Η άλλη (και μία από τις μεγαλύτερες αλλά και πιο αντιφατικες συμβολές του κειμένου) είναι η έννοια  του Buen Vivir ή Sumak Kawsay, που σύμφωνα με την ερμηνεία που διατυπώνεται στο ίδιο το κείμενο γίνεται αντιληπτή ως «η ζωή στο έπακρο». Sumak Kawsay είναι μία έννοια που προέρχεται από την γλώσσα Kichwa. (Kichwa είναι η πιο διαδεδομένη από τις γλώσσες των ιθαγενών κοινοτήτων στο Εκουαδόρ).

Ωστόσο ήδη από την αρχή διαφάνηκε το ενδεχόμενο παρερμηνείας καθώς το Sumak Kawsay, ως Buen Vivir στα ισπανικά και Good Living στα αγγλικά, μπορεί να ερμηνευθεί ως η στο διηνεκές εξασφάλιση της ανθρώπινης ευημερίας, χωρίς να αποσαφηνίζεται πως επιτυγχάνεται αυτό.

“Για τους ίδιους όμως τους αυτόχθονες πληθυσμούς ο όρος είναι περισσότερο ακριβής ως η καλή ζωή. Για τους αυτόχθονες των Άνδεων ωστόσο, η καλή ζωή δεν περιορίζεται σε μία ανθρωποκεντρική ερμηνεία, αλλά σε μία συνολική αντίληψη της ζωής που περιλαμβάνει όλα τα πλάσματα και τους πόρους (νερό, αέρας, χώμα) που καθιστούν την ζωή δυνατή.

Η έννοια της “ανάπτυξης” είναι ανύπαρκτη στην κοσμοθεωρία αυτών των λαών, δεδομένου ότι στην δική τους κατανόηση του κόσμου το μέλλον είναι πίσω μας, αφού η έννοια του μέλλοντος συνεπάγεται κάτι που δεν βλέπουμε ή δεν γνωρίζουμε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Με περισσότερους υποτίτλους εδώ.

cropped-p2111170

Ο ουρανός που πάντα έχει ένα δάκρυ συμπόνιας για το λαό μου, που μας φαίνεται αιώνιος και αμετάβλητος μπορεί τώρα να αλλάξει. Σήμερα είναι καθαρός αύριο όμως ίσως σκεπαστεί με σύννεφα. Τα λόγια μου είναι σαν τα αστέρια που ποτέ δεν αλλάζουν.

Σ’ αυτά λοιπόν που θα πει ο Σηάτλ μπορεί ο Μεγάλος Λευκός Αρχηγός της Ουάσινγκτον να βασιστεί με σιγουριά. Όπως βασίζεται στις εναλλαγές των εποχών. Ο Μεγάλος Αρχηγός της Ουάσινγκτον μας στέλνει μήνυμα πως θέλει να αγοράσει τη γη μας. Καλοσύνη του, παρ’ όλο που ξέρουμε ότι δεν έχει ανάγκη τη φιλία μας.

Την πρότασή του πάντως θα τη σκεφτούμε καλά, γιατί ξέρουμε πως αν δε δεχτούμε ο λευκός θα θελήσει με τα όπλα ν’ αρπάξει τη γη μας.

Ρωτάω όμως: Πώς μπορεί κανείς να πουλά ή να αγοράζει τον ουρανό ή τη ζεστασιά της γης; Η ιδέα μας φαίνεται περίεργη. Επειδή ακριβώς δε μας ανήκουν η δροσιά του αέρα και η διαύγεια του νερού. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να τα αγοράσετε; Πάντως μην ανησυχείτε: Θα πάρουμε την απόφασή μας. Καθετί πάνω σ’ αυτή τη γη είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε λαμπερή πευκοβελόνα. Κάθε αμμουδερή ακρογιαλιά. Κάθε κομματάκι ομίχλης. Κάθε ξέφωτο στα σκοτεινά δάση. Κάθε βούισμα εντόμου είναι ιερό στη μνήμη του λαού μου.

Είμαστε κομμάτι της γης και αυτή πάλι ένα κομμάτι από μας. Οι χυμοί που τρέχουν μέσα στα δέντρα μεταφέρουν τις μνήμες του ερυθρόδερμου ανθρώπου. Τα ευωδιαστά λουλούδια είναι αδελφές μας. Το ελάφι, το άλογο, ο μεγάλος αετός είναι τ’ αδέλφια μας. Οι απότομες, ψηλές κορυφές, τα καταπράσινα λιβάδια, η ζεστασιά του πόνεϊ, ο άνθρωπος, όλα ανήκουν στην ίδια οικογένεια.

Καταλαβαίνει λοιπόν τι μας ζητάει ο Μεγάλος Αρχηγός της Ουάσινγκτον όταν μας παραγγέλνει ότι θέλει ν’ αγοράσει τη γη μας; Γρήγορα θα κατακλύσετε όλη τη χώρα. Ο Μεγάλος Αρχηγός μας παραγγέλνει ότι θα μας εξασφαλίσει ένα μέρος όπου θα μπορούμε να ζούμε άνετα μεταξύ μας. Όπως ο πατέρας που αποφασίζει για τα παιδιά του.

Ξέρουμε ότι ο λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Ένα κομμάτι γης μοιάζει σ’ αυτόν μ’ ένα οποιοδήποτε κομμάτι, γιατί είναι ένας ξένος που έρχεται μέσα στη νύχτα και παίρνει ό,τι έχει ανάγκη. Η γη δεν είναι σύντροφός του, αλλά εχθρός του. Με την απληστία του θα την καταβροχθίσει και δε θ’ αφήσει πίσω του τίποτα, παρά μόνο έρημο. Εμείς βρίσκουμε χαρά στα δάση…

Ίσως να μην το καταλαβαίνετε αυτό, διότι οι συνήθειές μας είναι διαφορετικές απ’ τις δικές σας. Το πεντακάθαρο νερό που κυλά στα ρυάκια και στα ποτάμια μεταφέρει στο διάβα του και το αίμα των προγόνων μας. Το μουρμουρητό του είναι η φωνή τους. Κάθε φευγαλέα αντανάκλαση του φωτός πάνω στο διάφανο νερό των λιμνών εξιστορεί γεγονότα και παραδόσεις απ’  τη ζωή του λαού μας. Τα ποτάμια είναι αδέρφια μας. Σβήνουν τη δίψα μας, μεταφέρουν τα κανό μας και τρέφουν τα παιδιά μας. Αν σας πουλήσουμε τη γη μας, μην ξεχάσετε να μάθετε και στα δικά σας παιδιά, πως τα ποτάμια είναι αδέρφια όλων μας.

Δεν σας καταλαβαίνουμε. Οι τρόποι μας είναι διαφορετικοί απ’ τους δικούς σας. Η όψη των πόλεών σας κάνει κακό στα μάτια του ερυθρόδερμου. Ο θόρυβος ταράζει τ’ αυτιά μας. Αλλά αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή είμαι ένας άγριος και δεν καταλαβαίνω. Την αδικαιολόγητη απαίτηση ν’ αγοράσετε τη γη μας θα τη σκεφτούμε προσεκτικά.

Αν δεχτούμε θα βάλω ένα όρο: Ο λευκός άνθρωπος θα πρέπει να συμπεριφέρεται στα ζώα σα να ‘ταν αδέρφια του. Είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω γιατί ο λευκός αφήνει πίσω του χιλιάδες νεκρά αγριοβούβαλα πυροβολώντας τα μόνο για το κέφι του μέσα από το σιδερένιο άλογό του που καπνίζει, ενώ εμείς δε σκοτώνουμε παρά μόνο για να τραφούμε. Τί είναι ο άνθρωπος χωρίς τα ζώα; Αν εξαφανίζονταν όλα τα ζώα ο άνθρωπος θα πέθαινε από μεγάλη πνευματική ερημιά. Ό,τι συμβεί στα ζώα θα συμβεί σύντομα και στον άνθρωπο. Ξέρουμε τουλάχιστον αυτό: Η γη δεν ανήκει στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ανήκει στη γη. Κι ακόμα πως εμείς δε δημιουργήσαμε τον ιστό της ζωής αλλά αποτελούμε μόνο μια ίνα μέσα σ’ αυτόν. Αν προκαλέσουμε κάποια καταστροφή στον ιστό οι συνέπειες θα έρθουν και σε μας τους ίδιους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Κανένα δέντρο δεν μεγαλώνει μοναχό. Τα δέντρα μεγαλώνουν σε κοινότητες. Γύρω από συγκεκριμένα δέντρα αναπτύσσονται συγκεκριμένα φυτά. Και κάθε συγκεκριμένο φυτό έχει να προσφέρει μια συγκεκριμένη μορφή θεραπείας. Κι έτσι αν σκοτώσετε όλα τα δέντρα, αν κόψετε όλα τα δέντρα, καταστρέφετε μια ολόκληρη κοινότητα. Δεν καταστρέφετε απλώς ένα δέντρο, αλλά ολόκληρη την κοινότητα που το περιβάλλει. […] Και πολύ απλά, αν ξαναφυτεύσετε δέντρα, δεν θα καταφέρετε να ξαναφυτεύσετε μια κοινότητα. Θα έχετε χάσει πολλά στην πορεία.»

Απόσπασμα από ένα σχόλιο-ομιλία των πρεσβύτερων Ινδιάνων Λακότα Red Crow Westerman και Oren R. Lyons. Ολόκληρο το βίντεο εδώ (με ελληνικούς υποτίτλους).

Το συνολικό βίντεο θα το βρείτε (σε 6 συνέχειες) εδώ.

[…Με το βλέμμα στραμμένο στις Σκουριές…]

Seeds of Our Ancestors, Seeds of Life (Οι Σπόροι των Προγόνων μας, οι Σπόροι της Ζωής)

ΒΙΝΤΕΟ: Οι ζωντανές γέφυρες

Στα Μεγκαλάια, μια περιοχή που βρίσκεται κυριολεκτικά μέσα στα σύννεφα, η μετακίνηση είναι μια δύσκολη υπόθεση. Για αυτό τον λόγο, εδώ και εκατοντάδες χρόνια οι κάτοικοι φυτεύουν και μεγαλώνουν τις δικές τους «ζωντανές» γέφυρες.

ΠΗΓΗ: videoman.gr

Βλέποντας εικόνες από έναν άλλο κόσμο, μια άλλη γονιά της γης…

… αναρωτιέμαι τι διαφορά θα μας έκανε αλλάζαμε τρόπο αντίληψης του ορίου της ανθρώπινης ζωής – ως γνώμονα για τις πράξεις μας. Αν βλέπαμε – και δρούσαμε – με μια διαγενεακή ματιά. Θα μας ανακούφιζε το γεγονός ότι ένας άλλος τρόπος ζωής θα πάρει πολλές γενιές να ολοκληρωθεί, αλλά μπορούμε να τον γευτούμε στο ‘εδώ & τώρα’ αν γίνουμε μέρος του χτισίματός του; Θα χτίζαμε πάσης φύσης ‘ζωνταντές γέφυρες’ μαζί με νεότερες γενιές – φυσικούς κληρονόμους μας, χωρίς μια αίσθηση ματαιότητας άραγε;

Στο κείμενο αυτό με οδήγησε η Σεβαστιανή…

«Τα πόδια του campesino» του Ken Light

ΑΚΟΥΣΑΤΕ;

Είναι ο ήχος του κόσμου σας που γκρεμίζεται

Είναι ο ήχος του δικού μας που αναβιώνει

Αυτό που ήταν μέρα, ήταν νύχτα.

Και η νύχτα θα γίνει η μέρα που θα είναι μέρα.

 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ! ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!

Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού. Από την Παράνομη Επαναστατική Ιθαγενική Επιτροπή – Γενική Διοίκηση του EZLN – Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος

Μεξικό, Δεκέμβριος του 2012

sdfs

Το υπόλοιπο κείμενο του EZLN θα το βρείτε εδώ.

*… για κάποιο λόγο, το κείμενο «δεν μου επιτρέπει» τη μετάφραση. ίσως επειδή τόσο μεγάλο μέρος απ’ τον δυτικό μας πολιτισμό είναι βασισμένο στην κυριαρχία της Αγγλικής γλώσσας, ίσως επειδή οι ίδιοι οι αυτόχθονες επέλεξαν να μιλήσουν στα Αγγλικά. ίσως επειδή νιώθω την ανάγκη να ακούσει η κυρίαρχη πλευρά μέσα μου… για όποιον λόγο – ή και για όλους μαζί – το αφήνω να είναι αυτό που είναι αυτή τη στιγμή…

Being a warrior is learning how to cry,
learning how to cry because when a man learns how to cry, he’s learning understanding, he’s learning how to understand,
cause when a man cries then compassion starts to grow,
being compassion, loving all children, respecting everybody, and protecting your family Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

 

Waterholes

Ένα παραμύθι των Μάγια με τίτλο «Γιατί Υποφέρει ο Κόσμος», όπως το άκουσα πριν χρόνια:

Ένας άνθρωπος στεκόταν μόνος του, βουτηγμένος στη λύπη. Κι όλα τα ζώα τον πλησίασαν το ένα μετά το άλλο και είπαν: «Δεν θέλουμε να σε βλέπουμε λυπημένο. Πες μας τις επιθυμίες σου κι εμείς θα τις πραγματοποιήσουμε.» Κι έτσι ο άνθρωπος είπε: «Θέλω να έχω καλή όραση.» Και το όρνιο του απάντησε «λάβε τη δική μου». Ο άνθρωπος είπε: «Θέλω να είμαι δυνατός» και ο ιαγουάρος απάντησε «θα γίνεις δυνατός σαν εμένα». Τότε ο άνθρωπος μουρμούρησε «θέλω να γνωρίζω τα μυστικά της Γης». Και το φίδι με τη σειρά του ανταποκρίθηκε: «Εγώ θα στα δείξω.» Κι από ζώο σε ζώο επαναλβανόταν η ίδια ιστορία – ο άνθρωπος ζητούσε και λάμβανε. Η κουκουβάγια που λέτε στάθηκε μπροστά στα άλλα ζώα και δήλωσε «τώρα ο άνθρωπος γνωρίζει τόσα πολλά και μπορεί να κάνει τόσα, αχ τον φοβάμαι». «Άι, μην ανησυχείς!», της απάντησε το ελάφι, «ο άνθρωπος έχει πλέον όλα όσα χρειάζεται, δεν θα ‘ναι πια λυπημένος». Όμως η κουκουβάγια επέμεινε: «Ο άνθρωπος μέσα του κρύβει μια τρύπα και την είδα. Μια τρύπα τόσο βαθιά, όσο και η ίδια η φύση της πείνας. Αυτή η τρύπα ξυπνά τη λύπη μέσα του και τον κάνει να ζητά και να ζητά δίχως τελειωμό. Θα συνεχίσει να παίρνει και να παίρνει, μέχρι που μια μέρα ο Κόσμος θα του πει «ούτε είμαι πλέον, ούτε έχω κάτι παραπάνω να δώσω»

Ένας μύθος των Anishnabe (Anishinabe)…

Πολλά, πολλά χρόνια πριν, όταν ο κόσμος ήταν ακόμα νέος, υπήρχε ένας όμορφος ποταμός. Στα νερά του ήταν τόσο γλυκά και καθαρά που όλα τα ζώα έρχονταν να πιούν κι εντός του ζούσαν αμέτρητα ψάρια.

Μία γιγάντια άλκη έμαθε για τον ποταμό κι ήρθε κι αυτή να πιεί νερό. Αλλά ήταν τόσο μεγάλη και έπινε τόσο πολύ, που σύντομα η στάθμη του νερού άρχισε να κατεβαίνει όλο και χαμηλότερα.

Οι κάστορες ανησυχούσαν. Το νερό γύρω από τις φωλιές τους εξαφανιζόταν. Σύντομα τα σπίτια τους θα καταστρέφονταν.

Τα μοσχοπόντικα ανησυχούσαν κι αυτά. Τί θα έκαναν έτσι και το νερό χανόταν; Πώς θα επιβίωναν;

Τα ψάρια ανησυχούσαν περισσότερο απ’ όλους. Τα άλλα ζώα μπορούσαν να ζήσουν και στη στεριά αν το νερό του ποταμού στέγνωνε, αλλά αυτά όχι.

Όλα τα ζώα προσπαθούσαν να βρουν έναν τρόπο να διώξουν την άλκη μακρυά από το ποτάμι, αλλά το μέγεθός της ήταν τέτοιο που φοβόντουσαν ακόμα και να προσπαθήσουν. Μέχρι και η αρκούδα τη φοβόταν.

Τελευταία η μύγα είπε πως θα μπορούσε να προσπαθήσει να ξεφορτωθεί την άλκη. Όλα τα ζώα γελούσαν και χλεύαζαν. Μα είναι ποτέ δυνατόν μια τόση δα μυγίτσα να τρομοκρατήσει μία τεράστια άλκη; Η μύγα δεν ανταποκρίθηκε, αλλά την ίδια μέρα – μόλις η άλκη έκανε την εμφάνισή της – ανέλαβε δράση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Έργο της Kenojuak Ashevak (1927- ) με τίτλο «Η Μαγεμένη Κουκουβάγια» – έργο του 1960, Εθνική Πινακοθήκη του Καναδά

Ένας μύθος των Ίνουιτ για την κουκουβάγια και το κοράκι ή πως το κοράκι «βάφτηκε» μαύρο! [Δυστυχώς οι υπότιτλοι δεν είναι πλέον εφικτοί σε βίντεο που «ανεβάζουμε» από το youtube, καθώς το τελευταίο έχει αλλάξει την πολιτική του και ο μόνος τρόπος είναι σε συνδυασμό με διαφημίσεις – πράγμα που εγώ προσωπικά απεχθάνομαι.]

Ένα πρόγραμμα εμψύχωσης – ενδυνάμωσης νέων στην Καμπούλ με κύριο όχημα το σκέιτμπορντ! [Στο εγγύς μέλλον και με ελληνικούς υπότιτλους.]

Ένα μικρό σχόλιο:

Κάθε φορά που μαθαίνω για ένα πρόγραμμα ενδυνάμωσης – νέων, αλλά κι όχι μόνο – ειδικά όταν αυτό οργανώνεται από τρίτους, όταν δηλαδή αφορά κατοίκους ενός τόπου αλλά και «επισκέπτες» στον τόπο αυτό, είμαι καταρχήν καχύποπτη. Το πρώτο ερώτημα που θέτω στον εαυτό μου είναι το εξής ένα: «Πώς κι έτσι;» Ειδικά στην περίπτωση του Αφγανιστάν, όπου πρόκειται για μια χώρα που πλήττεται από πολέμους δεκαετίες τώρα, εισαγόμενους και μη, με χίλιο δύο συμφέροντα στο παρασκήνιο.

Αναρωτιέμαι λοιπόν: «Πάλι μία αγγλόφωνη εκδοχή του κόσμου και της πραγματικότητας;», «γιατί σκέϊτ κι όχι χαρταετοί ή οποιαδήποτε άλλη ομαδική δραστηριότητα για νέους θα έφερε τις ρίζες της σε τοπικές παραδόσεις, αξιοποιώντας τις τελευταίες ως σπόρους για ενδυνάμωση αντί άλλων ξενόφερτων;», «τί είδους ηγεμονία επιχειρείται να επιβληθεί πάλι;», «έχουμε επίγνωση των κινήτρων μας και της επίδρασης της δράσης μας – νοητικής, αλλά και έμπρακτης – στη ζωή των άλλων;» κ.ο.κ. Δεν έχω πάντοτε μία απάντηση στα ερωτήματα αυτά. Δεν θα μπορούσα άλλωστε να αποφανθώ για κάτι που δεν γνωρίζω εκ των έσω. Όμως υπήρξαν ψήγματα εντός του φιλμ και της σχετικής ιστοσελίδας που μου έδωσαν μια αίσθηση καλή. Την αίσθηση που έχει κανείς όταν βλέπει ανθρώπους που νοιάζονται άλλους ανθρώπους για παράδειγμα. Κι έτσι, παρόλο που κάποια ερωτήματα παραμένουν, παραθέτω εδώ ένα βίντεο το οποίο αφορά – νομίζω – μία δημιουργική, αξιόλογη παρέμβαση εμψύχωσης.

Ένα συμπληρωματικό σχόλιο για το πως η «καλή» μας πρόθεση (ειδικά όταν αυτή στηρίζεται στην ακλόνητη πεποίθηση της δικής μας υπεροχής έναντι των άλλων για το ποιός είναι περισσότερο ή λιγότερο πολιτισμένος, άρα και περισσότερο ή λιγότερο άνθρωπος), εκφράζεται – καταστροφικά – μέσα από πολιτικές παρεμβάσεις θα βρείτε σε μια ταινία του 2002 με τίτλο «Ο Μακρύς Δρόμος του Γυρισμού» (Rabbit Proof Fence).

Πριν οκτώ χρόνια περίπτου, ο Glenn Albrecht άρχισε να λαμβάνει απεγνωσμένα τηλεφωνήματα από τους κατοίκους της Upper Hunter Valley, μία περιοχή 6.000 τετραγωνικών μιλίων γνωστή ως η «Τοσκάνη του Νότου» – μία όαση αποτελούμενη από χωράφια καλλιεργούμενα με αλφάλφα, φάρμες και πλούσιες σε βλάστηση, που θυμίζουν Αγγλία, κομητείες σε μία κατά τ’ άλλα γνωστή για το ζεστό κλίμα της και την έλλειψη νερού ήπειρο. «Τα τηλεφωνήματα έδιναν την εντύπωση απεγνωσμένων εκκλήσεων» αναφέρει ο Albrecht, φιλόσοφος και καθηγητής σε θέματα βιωσιμότητας το Πανεπιστήμιο Murdoch του Perth.“Μου έλεγαν: ‘Μπορείς να μας βοηθήσεις; Δοκιμάσαμε τα πάντα. Υπάρχει κάτι που θα μπορούσες να κάνεις για να μας βοηθήσεις;’ ”

Οι κάτοικοι ήταν αλαφιασμένοι λόγω της εξάπλωσης των ανθρακωρυχείων στην περιοχή. Το κάρβουνο ανακάλυφθηκε στην ανατολική Αυστραλία μόλις 200 χρόνια πριν, αλλά η βιομηχανία εξόρυξης έχει ξεκινήσει να αναπτύσσει δραστηριότητες μόλις δύο δεκαετίες πριν. Σήμερα, στην κοιλάδα εξορύσσονται περισσότεροι από 100 εκατομμύρια τόνοι μαύρου κάρβουνου το χρόνο, υπό τη μορφή νταμαριών και με την παράλληλη χρήση χημικών εκρηκτικών, προκειμένου να απομακρυνθούν με εκρήξεις χώμα, κατακάθια και βράχοι. Οι εκρήξεις λαμβάνουν χώρα πολλές φορές κατά τη διάρκεια της μέρας, δημιουργώντας ‘τουλίπες’ γκρίζας σκόνης, η οποία επεκτείνεται πέρα από τις κορυφογραμμές και κατακάθεται σε παχιά στρώματα πάνω σε σκεπές, σοδειές, καθώς και στο δέρμα των ζώων. Τα φώτα των προβολέων λούζουν με άπλετο φως τον τόπο σε μόνιμη βάση. Φορτηγά, εκσκαφείς εξόρυξης και τρένα μεταφοράς άνθρακα με τη μηχανή τους μόνιμα να δουλεύει στο ρελαντί εκπέμπουν ένα συνεχές βουητό χαμηλής συχνότητας. Οι ποταμοί και τα ρέματα έχουν μολυνθεί.

Ο Albrecht, ένας μελαχροινός ενθουσιώδης  άντρας με γαμψή γερακίσια μύτη, ήταν γνωστός στους ντόπιους για τον ακτιβισμό του. Συμμετείχε στα μπλόκα ενάντια σε πλοία που εισέρχονταν στο Newcastle (κοντά στην Upper Hunter), το μεταλύτερο λιμάνι εξαγωγής άνθρακα στον κόσμο και δημοσίευε επωνύμως άρθρα που επέκριναν την αυστραλέζικη βιομηχανία εξόρυξης ορυκτών καυσίμων. Όμως ο Albrecht δεν ήξερε τι άλλο να προσφέρει πέρα από έναν ευήκοο ου και μερικές συμβουλές τακτικής. Τότε, κατά τα τέλη του 2002, αποφάσισε να πάει να δει πως μεταμορφωνόταν η Upper Hunter με τα ίδια του τα μάτια.

“Υπάρχει ένας λόγιος που μιλά για τη ‘γαλήνη της καρδιάς’”, μου είπε ο  Albrecht μόλις σταθήκαμε με το αυτοκίνητό του σε ένα βράχο πάνω από την ακτή του Newcastle με θέα τον Ειρηνικό. Σε απόσταση, εκεί ακριβώς που το βλέμμα παύει να διακρίνει τον ορίζοντα, στέκονταν 40 τάνκερ για κάρβουνο, όλα τους παρατεταγμένα σε μονή γραμμή.  “Η καρδιά των ανθρώπων ‘γαληνεύει’ όταν μπορούν να ζήσουν στον τόπο τους. Αν τους υποχρεώσεις να μεταναστεύσουν, αν τους απομακρύνεις από τη γη τους, η αίσθηση αυτή της καρδιάς χάνεται και βιώνουν μια μορφή σκοτοδίνης, σαν ολόκληρη η ζωή τους να κατακερματίζεται.” Οι Αμπορίτζιν της Αυστραλίας, οι Ναβάχο, αλλά και ένας μεγάλος αριθμός αυτοχθόντων αναφέρονται σε αυτή την απώλεια προσανατολισμού, η οποία χαρακτηρίζεται από πένθος, όταν εκτοπίζονται από τη γη τους. Ο Albrecht, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Upper Valley, συνειδητοποίησε ότι αυτή η «παθολογία του τόπου», όπως την αποκαλεί ένας φιλόσοφος, δεν περιορίζεται μόνο μεταξύ αυτοχθόνων. Οι άνθρωποι που απευθύνονταν στον Albrecht για υποστήριξη φαίνονταν ανήσυχοι, ανάστατοι, απελπισμένοι, σε κατάθλιψη – σαν να τους είχαν μεταφέρει μακρυά της κοιλάδας δια της βίας. Μόνο που δε συνέβαινε κάτι τέτοιο. Αυτό που άλλαζε ήταν η μορφή της κοιλάδας γύρω τους.

Κατά την άποψη του Albrecht, οι κάτοικοι της Upper Hunter δεν υπέφεραν μόνο από την ένταση της διαβίωσης σε δύσκολες συνθήκες, αλλά και κάτι άλλο πολύ πιο θεμελιώδες: μία μέχρι τότε μη αναγνωρισμένη ψυχολογική κατάσταση. Σε μία πραγματεία του το 2004, εφυήρε έναν όρο για να περιγράψει την κατάσταση: “solastalgia,” μία σύνθετη λέξη που προέρχεται από τη λατινική λέξη solacium (παρηγοριά) και την ελληνική ρίζα –algia (πόνος), την οποία ετυμολόγησε ως τον “πόνο που βιώνεται όταν υπάρχει αναγνώριση ότι ο τόπος στον οποίο ζει και αγαπά κανείς βρίσκεται υπό καθεστώς άμεσης απειλής. . . μία μορφή νοσταλγίας, ενώ κανείς παραμένει στο ‘σπίτι’ του.” Ο νεολογισμός αυτός δεν άρκεσε ώστε να τα ανθρακωρυχεία να σταματήσουν τη λειτουργία τους. Συνέχισαν να εξαπλώνονται. Το ίδιο όμως συνέβη και με την ιδέα του Albrecht. Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, η λέξη “solastalgia” εμφανίζεται σε μία πληθώρα εντύπων τόσο διαφορετικών μεταξύ τους όπως το περιοδικό Wired, τα Καθημερινά Νέα της Σρι Λάνκα, όπως και το δημοφιλές πολιτικού μπλογκ του Andrew Sullivan ‘The Daily Dish’. Το Σεπτέμβριο το βρετανικό ντουέτο της τριπ χοπ Zero 7 κυκλοφόρησε ένα οργανικό κομμάτι με τίτλο “Solastalgia”, ενώ το 2008 ο Jukeen, ένας Σλοβένος μουσικός χρησιμοποιήσε την ίδια λέξη σαν τίτλο του άλμπουμ του. Η «solastalgia» έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει τα βιώματα των καναδέζικων κοινοτήτων των Ίνουιτ, καθώς καλούνται να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της διαρκώς αυξανόμενης αύξησης στις θερμοκρασίες, των καλλιεργητών στη Γκάνα (που καλλιεργούν για προσωπική τους κατανάλωση και επιβίωση) οι οποίοι αντιμετωπίζουν αλλαγές των συνθηκών βροχόπτωσης και των προσφύγων που επιστρέφουν στη Νέα Ορλεάνη μετά τον τυφώνα Κατρίνα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

 

Το «Άστρο του Πρωινού» του Θανάση Παπακωνσταντίνου είναι διασκευή  τραγουδιού των Ινδιάνων Paunnee της Β. Αμερικής, μεταφρασμένο από τον Άρη Δικταίο (εκδ. Γκοβόστη):

Του πρωινού άστρο θαμπό
για χάρη σου αγρυπνούμε.
Η αναπνοή μας σου μιλά
κι οι βράχοι κρυφακούνε,
άστρο του πρωινού!
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

[…] Και οι θρησκείες των αυτοχθόνων Αμερικανών επίσης, χαρακτηρίζονται από την ύπαρξη μίας ιερής ομάδας γελωτοποιών, παλιάτσων. Στη φυλή των Uglala για παράδειγμα, υπήρχαν οι heyoka, για τους οποίους όλοι αφηγούνταν άσεμνες, αστείες ιστορίες. Κατά τη διάρκεια των τελετουργιών, προκειμένου να προκαλέσουν το γέλιο, έπρατταν ακριβώς το αντίθετο από το αναμενόμενο: όταν όλοι έκλαιγαν εκείνοι γελούσαν κι όταν όλοι γελούσαν εκείνοι έκλαιγαν. Αποτελούσαν ένα είδος ιερέων, κάτι σαν αντι-παπάδες με ιερή αποστολή, που τιμούσαν τους πεθαμένους κι έσπαγαν κάθε γνωστό κανόνα, φροντίζοντας να αντιτίθενται σε κάθε είδος τελετουργίας.

Στο βιβλίο των Οραμάτων του Κουτσού Ελαφιού, διαβάζουμε για έναν ενδιαφέροντα θεσμό της φυλής του, ο οποίος αφορούσε αυτούς που αποκαλούσαν παλιάτσους ή heyoka. Εάν κάποιος κατά τη μύησή του ονειρευόταν το πουλί του κεραυνού, τότε έπρεπε ν’ ακολουθήσει το δρόμο του heyoka. Και στην περίπτωση αυτή ήταν υποχρεωμένος να αναπαραριστά ακριβώς ότι ονειρευόταν! Εάν είχε ονειρευτεί ότι περπατούσε γυμνός στο δημόσιο χώρο, αυτό ακριβώς έπρεπε να κάνει την επόμενη μέρα. Εάν ονειρευόταν πως χτύπησε κάποιον στο κεφάλι, αυτό ήταν που έπρεπε να πράξει. Οι άλλοι άνθρωποι θεωρούσαν τη μοίρα ενός heyoka φρικτή και δεν ήθελαν να έχουν καμμία σχέση μαζί του. Φανταστείτε αν έπρεπε κι εσείς να αναπαραστήσετε όσα ονειρεύεστε μπροστά σε άλλους, σε τι είδους δύσκολες καταστάσεις θα μπλέκατε! Υπήρχε επίσης μια τελετουργία, Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach