You are currently browsing the tag archive for the ‘βουνό’ tag.

 

Advertisements

 

«Παραδοσιακή γυναικεία φορεσιά του Κιργιστάν», Dezhen

Ilgeri, ilgeri, υπήρχε κάποτε ένας Χαν που ήταν αρχηγός της φυλής του Λύκου και είχε την πιο όμορφη κόρη.

Η κόρη ήταν όλο χάρη, όπως το δέντρο που τα κλαδάκια του αναδεύει η αύρα, με μακριές μαύρες κοτσίδες και ροδοκόκκινα μάγουλα. Είχε όμως ασυνήθιστη εμφάνιση, γιατί τα μάτια της είχαν έντονο μπλε χρώμα και όταν η μάτια της σ’ ακουμπούσε, ήταν σα να ‘χαν αγγίξει καυτά ζαφείρια.

Πολλοί νέοι στο Κιργιστάν ήθελαν να παντρευτούν την κόρη με τα μπλε μάτια.

Μία μέρα, τα κορίτσια της φυλής των Λύκων αποφάσισαν να παίξουν kesh-kumay, δηλαδή «φίλησε-και-τρέξε» καβάλα στ’ άλογα! Τα κορίτσια πήδησαν στα άλογά τους, κρατώντας καμτσίκια στα χέρια τους και τα κέντρισαν να τρέξουν γρήγορα στην στέπα. Τ’ αγόρια τις κυνήγησαν, έχοντας τυλιγμένα στο λαιμό τους μαντήλια σε κόκκινο και κίτρινο χρώμα, γέρνοντας μπροστά, πάνω απ’ το λαιμό των αλόγων τους, παροτρύνοντάς τα να καλπάσουν όσο πιο γοργά μπορούσαν. Λεγόταν, ότι αν κάποιος νέος έπιανε μια κόρη και τη φιλούσε, αυτή θα γινόταν γυναίκα του.

Οι ιππείς κυνηγούσαν τις ιππεύτριες, με τις οπλές των αλόγων τους να σκάβουν το χώμα και τα ρουθούνια τους ν’ αχνίζουν. Ιππεύοντας προσπαθούσαν να τις ξεγελάσουν κι εκείνες έστριβαν τα άλογά τους απότομα, αλλάζοντας κάθε τόσο κατεύθυνση. Ξαφνικά, ένας νέος κυνηγός έφτασε καλπάζοντας με μεγάλη ταχύτητα μέσ’ απ’ τη στέπα. Έπιασε την κόρη του Χαν και φίλησε το ρόδινο μάγουλό της. Αυτή αρχικά ξαφνιάστηκε κι έπειτα έβαλε τα γέλια. Ο κυνηγός έσκυψε απ’ τη σέλα του κι αρπάζοντας ένα μάτσο άγρια λουλούδια μ’ έντονα χρώματα τα προσέφερε στην κόρη. Κάπως έτσι έπιασαν την κουβέντα. Οι φίλοι τους μαζεύτηκαν γύρω τους και τους επευφημούσαν.

«Τί γίνετ’ εκεί πέρα;», ρώτησε ο Χαν, βγαίνοντας από το yurt, δηλαδή τη σκηνή του.

«Αυτός ο κυνηγός έπιασε την κόρη σου», του φώναζαν όλοι. «Θα παντρευτούν.»

Ο Χαν κοίταξε τον κυνηγό.

«Δεν το νομίζω», είπε.

«Όμως, πατέρα», είπε η κόρη, «κέρδισε στο κυνηγητό».

hunter with falcon

«Κυνηγός με γεράκι» της S. Sheronova – διάκοσμος κουτιού (πυξίδας)

«Δε γίνεται να παντρευτείς αυτό το ληστή», απάντησ’ ο πατέρας της. «Δε διαθέτει το παραμικρό. Ζει ψηλά στα βουνά μ’ έναν αετό να κουρνιάζει στον καρπό του χεριού του, κυνηγώντας λαγούς κι αναζητώντας λεοπαρδάλεις του χιονιού. Δεν έχει τίποτε δικό του.»

Η κόρη του Χαν έκανε ένα βήμα μπροστά. «Είναι όμως τολμηρός και θαρραλέος πατέρα. Ιππεύει με δεξιότητα. Γνωρίζει τη γη και μπορεί ν’ ακολουθήσει ακόμα και τ’ αόρατα σχεδόν ίχνη που αφήνουν πίσω τους τα ζώα.»

«Πήγαινε γρήγορα μέσα», είπε ο πατέρας της, δείχνοντας με το δάχτυλο τη σκηνή τους. «Δεν πρόκειται ν’ ακούσω κουβέντα παραπάνω.»

Όμως η κόρη του Χαν κι ο κυνηγός δεν μπορούσαν να ξεχάσουν ο ένας τον άλλο. Συναντιόντουσαν κρυφά όπου κι όποτε μπορούσαν. Το κορίτσι ίππευε μέχρι τα jailoo, τα πράσινα βοσκοτόπια στις χαμηλότερες πλαγιές του βουνών. Φτάνοντας εκεί, ο κυνηγός την κερνούσε φρέσκο αλογίσιο γάλα, της αφηγούνταν ιστορίες για τα βουνά και χάζευαν παρέα το βιαστικό ουρανό που διαρκώς άλλαζε πρόσωπα.

«Σε παρακαλώ πατέρα», είπε μια μέρα η κόρη, «είμαστε ερωτευμένοι. Μπορεί να μη διαθέτει πολλά, όμως μπορεί και καταλαβαίνει τον ψίθυρο των δέντρων ή τη μιλιά των ποταμών.»

«Όχι», αποκρίθηκε ο πατέρας της. «Θα παντρευτείς τον γιο του Χαν από τη φυλή των Ορνέων, στην άλλη άκρη της κοιλάδας.»

«Δε θέλω.»

«Η ένωση αυτή συνεπάγεται δύναμη. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε την ειρήνη ανάμεσα στις φυλές.»

Έτσι ξεκίνησαν οι ετοιμασίες για το γάμο. Γέμισαν τους δερμάτινους ασκούς με γάλα φοράδας, το ανάδευσαν και τ’ άφησαν στον ήλιο να ζυμωθεί ως έπρεπε, προκειμένου να ετοιμαστεί το kumy, το ποτό για τους εορτασμούς. Στήθηκαν σκηνές και τ’ άλογα απέκτησαν νέες σέλες. Ετοιμάστηκαν σωροί ολόκληροι από φρέσκες επίπεδες φρατζόλες ψωμί, ψήθηκαν αρνιά και σερβιρίστηκαν πιατέλες γεμάτες με φρούτα και ξηρούς καρπούς.

Στη συνέχεια, έντυσαν την κόρη του Χαν για το γάμο της. Η μητέρα της τη βοήθησε να φορέσει ένα κόκκινο μεταξωτό φόρεμα κι ένα μακρύ κεντητό γιλέκο. Στο λαιμό της φόρεσε βαριά ασημένια περιδέραια, ενώ τα βραχιόλια ξεκινούσαν από τους καρπούς κι έφταναν ψηλά μέχρι τα μπράτσα της. Και της φορέσαν ένα ψηλό καπέλο στο κεφάλι, με μικρές πλεχτές κοτσίδες να κρέμονται από το γείσο του, όμοιες με σταγόνες από ασήμι, στολισμένη κάθε μια τους με μια γυάλινη χάντρα – όλες μαζί κουδούνιζαν γλυκά σαν περπατούσε.

«Μοιάζεις με πριγκίπισσα!», αναστέναξε η μητέρα της.

Όμως η κόρη αντί να χαρεί έβαλε τα κλάματα. Κι από τα μάτια της ξεχύθηκαν καυτά, μπλε δάκρυα. Προσπάθησε να τα σκουπίσει, αλλά κυλούσαν όλο και περισσότερα δάκρυα. Ο λαιμός της ήταν στεγνός και την πονούσε, και δεν μπορούσε να σταματήσει τα δάκρυα που κυλούσαν στα μάγουλά της κι έσταζαν στο φόρεμά της μουσκεύοντάς το. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Kanchendzonga» του Nicholas Roehrich

Κάποτε, σε ένα πευκοδάσος ζούσε μια νέα γυναίκα. Ο άντρας της βρισκόταν μακρυά στον πόλεμο για χρόνια πολλά. Όταν τελικά του επιτράπηκε να επιστρέψει από το μέτωπο, βρέθηκε να κατευθύνεται αργά προς το χωριό του και φτάνοντας η διάθεσή του ήταν πλέον σκοτεινή και τρισάθλια. Αρνιόταν να μπει στο σπίτι γιατί είχε συνηθίσει να κοιμάται στις πέτρες. Προτιμούσε να μένει μοναχός και μέρα-νύχτα ζούσε στο δάσος.

Η νέα γυναίκα ενθουσιάστηκε τόσο όταν έμαθε ότι ο σύζυγός της θα επέστρεφε επιτέλους! Κατέβηκε μέχρι την αγορά και μαγείρευε, μαγείρευε, μαγείρευε, έφτιαχνε το ένα φαγητό μετά το άλλο, τη μία γαβάθα μετά την άλλη – νόστιμο κάρυ με σόγια και τρία είδη ψαριού, και τρία πιάτα με φύκια, και ρύζι πασπαλισμένο με κόκκινο πιπέρι, και ωραίες κρύες μεγάλες πορτοκαλιές γαρίδες.

Χαμογελώντας ντροπαλά, κουβάλησε το φαγητό στο δάσος και γονάτισε δίπλα στον αποκαμωμένο από τον πόλεμο άντρα της, προσφέροντάς του να φάει όλες τις νοστιμιές που είχε ετοιμάσει. Όμως αυτός πετάχτηκε όρθιος και κλώτσησε το δίσκο με τα πιάτα μακρυά του: το κάρυ χύθηκε, τα ψάρια πήδησαν στον αέρα, τα φύκια και το ρύζι βρέθηκαν στο χώμα και οι μεγάλες πορτοκαλιές γαρίδες κατρακύλησαν στο μονοπάτι.

«Παράτα με!» μούγγρισε και της γύρισε την πλάτη. Και ήταν τόσο εξοργισμένος που για πρώτη φορά ένιωσε να τον φοβάται. Προσπάθησε ξανά και ξανά να τον πλησιάσει και κάθε φορά συνέβαιναν τα ίδια, μέχρι που στο τέλος, απελπισμένη, η νέα γυναίκα αποφάσισε να απευθυνθεί στη μάγισσα του χωριού, που ζούσε λίγο έξω απ’ το χωριό.

«Τον άντρα μου τον σημάδεψε ο πόλεμος με το χειρότερο τρόπο», είπε η γυναίκα. «Είναι συνέχεια έξαλλος κι αρνείται να φάει το παραμικρό. Προτιμά να μένει έξω απ’ το σπίτι και δεν θέλει πλέον να ζούμε μαζί. Μπορείς να μου δώσεις ένα μαγικό φίλτρο που θα τον κάνει ξανά τρυφερό κι ευγενικό;»

Η μάγισσα τη διαβεβαίωσε πως αυτό σίγουρα μπορούσε να το καταφέρει, αλλά χρειαζόταν ένα ιδιαίτερο συστατικό για το ζωμό της. «Δυστυχώς, μου λείπει μια τρίχα από το μισοφέγγαρο που στολίζει το στέρνο της αρκούδας ψηλά στο βουνό. Θα πρέπει λοιπόν να σκαρφαλώσεις μέχρι εκεί, να βρεις τη μαύρη αρκούδα και να μου φέρεις αυτή τη μία και μοναδική τρίχα. Μόνο τότε θα μπορέσω να σου δώσω αυτό που χρειάζεσαι, ώστε η ζωή σας να κυλά ομαλά σαν πρώτα.»

Ορισμένες γυναίκες θα είχαν πτοηθεί ακούγοντας να τους ζητείται τέτοιο πράγμα. Άλλες γυναίκες θα είχαν σκεφτεί πως η όλη προσπάθεια δεν έχει το παραμικρό νόημα, είναι κάτι το ακατόρθωτο. Όχι όμως κι εκείνη, διότι εκείνη ήταν μια γυναίκα που αγαπούσε βαθιά. «Αχ, είμαι τόσο ευγνώμων!», απάντησε στη μάγισσα. «Είναι καλό να γνωρίζει κανείς ότι υπάρχει λύση.»

Κι έτσι ετοιμάστηκε για το ταξίδι της και το επόμενο πρωινό ξεκίνησε νωρίς-νωρίς για το βουνό. Καθώς περπατούσε, αναφωνούσε τραγουδιστά «arigato zaishö» – ήταν ένας τρόπος να ευχαριστήσει κανείς το βουνό – προσθέτοντας «σ’ ευχαριστώ που μ’ αφήνεις να σκαρφαλώσω το σώμα σου».

«Ομίχλη στο Όρος Yugen», Kaii Higashiyama

Σκαρφάλωσε λοιπόν μέχρι τους πρόποδες, όπου έβλεπες κοτρώνια μεγάλα σαν τις φρατζόλες του ψωμιού. Κι έπειτα προχώρησε προς τα πάνω, σε ένα ύψωμα καλυμμένο με δάση. Τα δέντρα εκεί είχαν μακρυά κλαδιά που κρέμονταν μέχρι τα γη και φύλλα που έμοιαζαν μ’ αστέρια.

«Αrigato zaishö» τους τραγούδησε. Ήταν ο τρόπος της να ευχαριστήσει τα δέντρα που ανασηκώνονταν για να την αφήσουν να περάσει από κάτω απ’ τα κλαδιά τους. Κι έτσι κατάφερνε να βρίσκει το δρόμο της στο πυκνό δάσος και κάποτε άρχισε να σκαρφαλώνει ξανά.

Έργο του Kyosai Kawanabe

Το ανέβασμα ήταν δυσκολότερο τώρα. Το βουνό ήταν γεμάτο αγκαθωτά λουλούδια που άρπαζαν στο πέρασμά της τον ποδόγυρό της, ενώ τα μικρά της χέρια γδέρνονταν στις πέτρες. Παράξενα μαύρα πουλιά πετούσαν κατά πάνω της καθώς ο ήλιος έδυε, φοβίζοντάς την. Γνώριζε πως ονομάζονται muen-botoke, ήταν τα πνεύματα εκείνων που πέθαναν δίχως να τους έχει απομείνει ο παραμικρός συγγενής ζωντανός κι έτσι τους τραγούδησε μια προσευχή: «Θα γίνω εγώ συγγενής σας. Θα βοηθήσω την ψυχή σας ν’ αναπαυθεί.»

Και συνέχισε να σκαρφαλώνει, γιατί ήταν μια γυναίκα που αγαπούσε βαθιά και δεν το έβαζε κάτω. Σκαρφάλωνε και σκαρφάλωνε μέχρι που διέκρινε τη χιονισμένη κορυφή του βουνού. Τα πόδια της πλέον ήταν παγωμένα και υγρά, αλλά συνέχισε να σκαρφαλώνει όλο και πιο ψηλά. Ήταν μια γυναίκα που αγαπούσε. Έπιασε θύελλα και το χιόνι χωνόταν στα μάτια και τ’ αυτιά της. Τυφλωμένη σκαρφάλωνε. Κι όταν επιτέλους έπαψε να χιονίζει, τραγούδησε στους ανέμους «arigato zaishö» για να τους ευχαριστήσει που ησύχασαν.

Βρήκε καταφύγιο σε μια στενή σπηλιά όπου μόλις και μετά βίας χωρούσε εντός της. Παρόλο που κουβαλούσε μαζί της ένα σωρό φαγητό, δεν έφαγε μπουκιά, μόνο σκεπάστηκε με όσα ξερά φύλλα βρήκε γύρω της κι αποκοιμήθηκε. Την επόμενη μέρα, δε φυσούσε καθόλου πια κι ανάμεσα στο χιόνι παρατήρησε ότι εδώ κι εκεί ξεπρόβαλλαν οι πράσινες άκρες από τα φύλλα μικρών φυτών, τα οποία δεν είχε ξαναδεί ποτέ στη ζωή της. «Αχ», σκέφτηκε, «και τώρα ήρθε η ώρα να βρω την αρκούδα με το μισοφέγγαρο». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φως και η πρώτη
χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου

η αλκή μες στο ζώο που οδηγεί τον ήλιο
το φυτό που κελάηδησε και βγήκε η μέρα

Η στεριά που βουτά και υψώνει αυχένα
ένα λίθινο άλογο που ιππεύει ο πόντος

οι μικρές κυανές φωνές μυριάδες
η μεγάλη λευκή κεφαλή Ποσειδώνος

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι της Γοργόνας
που κρατά το τρικάταρτο σαν να το σώζει

σαν να το κάνει τάμα στους ανέμους
σαν να λέει να τ’ αφήσει και πάλι όχι

Ο μικρός ερωδιός της εκκλησίας
η εννιά το πρωί σαν περγαμόντο

ένα βότσαλο άπεφθο μέσα στο βάθος
τ’ ουρανού του γλαυκού φυτείες και στέγες

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΟΡΕΣ ΑΝΕΜΟΙ που ιερουργούνε
που σηκώνουν το πέλαγος σαν Θεοτόκο

που φυσούν και ανάβουνε τα πορτοκάλια
που σφυρίζουν στα όρη κι έρχονται

Οι αγένειοι δόκιμοι της τρικυμίας
οι δρομείς που διάνυσαν τα ουράνια μίλια

οι Ερμήδες με το μυτερό σκιάδι
και του μαύρου καπνού το κηρύκειο

Ο Μαΐστρος, ο Λεβάντες, ο Γαρμπής
ο Πουνέντες, ο Γραίγος, ο Σιρόκος
η Τραμουντάνα, η Όστρια Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός χρόνος ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Advertisements
Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Bealtaine Cottage

Colette O'Neill... Author, Publisher, photographer. Creator of Goddess Permaculture.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Living a Mythic Life in the Modern Age

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Seedzen

Telling Other Stories

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach