You are currently browsing the tag archive for the ‘γυναίκες’ tag.

Στα ηρωικά αφηγήματα, ο νέος άντρας εγκαταλείπει το γενέθλιο, οικείο τόπο του και ταξιδεύει σ’ έναν άγνωστο κόσμο, όπου το φανταστικό ετοιμάζεται να του θέσει προκλήσεις. Στο ταξίδι αυτό, η αξία του ως άντρα και ήρωα τίθεται σε δοκιμασίες. Όταν όμως οι δοκιμασίες ξεπεραστούν, επιστρέφει στον τόπο του εν μέσω δόξας λαμπρής, φέροντας στην κοινωνία τη νεοαποχτηθείσα γνώση, την ωριμότητά του και συχνά μια νύφη μαγική. Η μεταμόρφωση του νέου άντρα σε υπεύθυνο ενήλικα επιβεβαιώνεται όταν ο ήρωας παντρευτεί τη μαγική νύφη κι αναλάβει τη διακυβέρνηση του βασιλείου.

Οι περιπλανήσεις της νέας γυναίκας, αν και εξίσου ηρωικές, διαφέρουν πολύ. Στα παραδοσιακά παραμύθια, οι τελετές μετάβασης από την εφηβεία στην ενήλικη ζωή επιβεβαιώνονται μέσω του γάμου και την ανάληψη των ανάλογων ρόλων. Στις εξώγαμες παραδοσιακές κοινωνίες, οι νέες γυναίκες υποχρεώνονταν να εγκαταλείψουν για πάντα το γενέθλιο τόπο τους και να ταξιδέψουν ως νύφες σε ξένα, μακρυνά βασίλεια. Σε αυτά τα παραδοσιακά παραμύθια, το νεαρό κορίτσι περιπλανιέται ή αναγκάζεται να περιπλανηθεί στον αμφίσημο τόπο του φανταστικού, γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται ποτέ ξανά να επιστρέψει στο σπίτι του. Αντιθέτως, με την ολοκλήρωση του επικίνδυνου και μοναχικού ταξιδιού του, καταφτάνει σε ένα άγνωστο χωριό ή βασίλειο.  Εκεί, μεταμορφωμένο σε υπηρέτρια με βρώμικο πρόσωπο, σε συνοφρυωμένη κόρη, σε βοσκοπούλα, ολοκληρώνει τη μύησή του σε ενήλικη γυναίκα και σε αντιστοιχία με τους νέους άντρες, φέρνει στη νέα του κοινότητα τα δώρα της γνώσης, της ωριμότητας και της γονιμότητας.

Στη γλώσσα των παραδοσιακών παραμυθιών, οι αφηρημένες ιδέες συμβολίζονται από συγκεκριμένες και συναισθηματικά ενθυμητικές εικόνες. Οι παραδοσιακοί αφηγητές αξιοποιούν τα τραγικά γεγονότα για να «στήσουν» το συναισθηματικό τοπίο της θλίψης και της εγκατάλειψης, όπου η νέα γυναίκα δεν αναγκάζεται μόνο να ταξιδέψει μονάχη μακρυά από τον τόπο της, αλλά και για να κατανοήσει ότι δεν πρόκειται να επιστρέψει ποτέ. Σε αφηγήματα παρόμοια με την «Κόρη δίχως Χέρια», ένα κορίτσι ακρωτηριάζεται από ένα μέλος της οικογένειάς του που μέχρι τώρα εμπιστευόταν και στη συνέχεια εγκαταλείπεται σαν πληγωμένο ζώο μέσα στο δάσος. Δεν θα μπορέσει ποτέ να επιστρέψει στο σπίτι αυτό που χαρακτηρίστηκε από τέτοια βία. Το κορίτσι πρέπει να συνεχίσει το ταξίδι μονάχο προς μια νέα κατεύθυνση, όπου θα «ξαναβρεί» τα ακρωτηριασμένα του χέρια και θα χτίσει μια νέα ταυτότητα ως ενήλικη γυναίκα.

Η πρώτη συνάντησή μου με την «Κόρη δίχως Χέρια» ήταν η αφήγηση μιας εκδοχής του παραμυθιού στα Xhosa με τίτλο «Ένας Πατέρας Ακρωτηριάζει τα Χέρια της Κόρης του» σε εκτέλεση του κυρίου Nongenile Masithathu Zenani, ενός αφηγητή Xhosa από τη Νότιο Αφρική και μετάφραση του Harold Schueb. Στην εκδοχή αυτή, ο χήρος πατέρας δεν επιδιώκει να παντρευτεί ξανά και βασίζεται στην κόρη του προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες του νοικοκυριού σε μαγειρέματα και καθάρισμα. Όταν το κορίτσι φτάνει στην εφηβεία, προσπαθεί να το υποχρεώσει να καλύψει και το σεξουαλικό ρόλο της αποθανούσας συζύγου του. Εκείνη αρνείται πεισματικά τις απόπειρές του να την προσεγγίσει ερωτικά, κλαίγοντας με λυγμούς και απειλώντας τον ότι θα φωνάξει τους γείτονες. Την επόμενη μέρα, ο πατέρας του την παίρνει μαζί του στο δάσος. Για άλλη μια φορά απαιτεί να κοιμηθεί μαζί της. Όταν αρνείται ξανά, ακρωτηριάζει τα χέρια της με ένα μαχαίρι και την εγκαταλείπει στο δάσος να πεθάνει. Αιμορραγώντας και σε μεγάλο πόνο, το κορίτσι υποφέρει στην ερημιά, μέχρι που η πείνα το αναγκάζει να σταθεί στα πόδια του. Αρχίζει να περιπλανιέται σε σύγχιση εντός «ενός δάσους ατελείωτου, που πότε ανηφορίζει και πότε κατηφορίζει».

Τελικά το κορίτσι δίχως χέρια φτάνει μέχρι τον εξωτερικό τοίχο ενός υποστατικού. Γονατίζει και τρυπώνει μέσα από μία τρύπα στον κήπο, όπου τρέφεται όπως τα ζώα από τα φρούτα και τους σπόρους καλαμποκιού που πέφτουν στο έδαφος. Για τρεις μέρες, ανήμπορο να σταθεί δίχως τα χέρια του, σέρνεται στον κήπο τρώγοντας ότι βρίσκει καταγής, μέχρι που το ανακαλύπτουν οι υπηρέτες, καλυμμένο με λάσπη και μέσα στη βρωμιά, πιστεύοντας ότι πρόκειται για αγριογούρουνο. Καλούν τα σκυλιά να της επιτεθούν, αλλά οι κραυγές της τους σταματούν. Η κόρη δίχως χέρια, αναγκάζεται να αφηγηθεί το έγκλημα του πατέρας της τρεις φορές, μέχρι να αποφασίσουν να τη σώσουν και να την φέρουν στο υποστατικό. Μόλις πλυθεί, οι γονείς συνειδητοποιούν ότι έστω και χωρίς χέρια η κόρη είναι πανέμορφη και σύντομα την παντρεύουν με το γιο τους. Αρχικά, θα πίστευε κανείς ότι όλα βαίνουν πλέον καλώς, ειδικά όταν γεννά κι ένα παιδί, σταδιακά όμως τα προβλήματα συσσωρεύονται. Δίχως τα χέρια της, η νέα μητέρα δεν μπορεί να εκπληρώσει τα οικιακά καθήκοντά της ως γυναίκα και τα πεθερικά της αρχίζουν να δυσανασχετούν. Θέλουν ο γιός τους να βρει μια δεύτερη νύφη, πιο κατάλληλη, αλλά αυτός αρνείται. Κάποτε ο γιός φεύγει για την πόλη σε αναζήτηση εργασίας, και οι γονείς του προσποιούμενοι τη γυναίκα του, του στέλνουν ένα γράμμα όπου του αναφέρουν πως είναι έγκυος από έναν άλλο άντρα. Η νέα γυναίκα, ανύποπτη για όσα συμβαίνουν, λαμβάνει δύο αποκρίσεις. Η πρώτη είναι από τον άντρα της που απαιτεί να μάθει περισσότερα για την απροσδόκητη εγκυμοσύνη. Ένα δεύτερο γράμμα καταφθάνει σχεδόν αμέσως μετά το πρώτο. Αυτό είναι γραμμένο από τον πατέρα της που έχοντας μάθει ότι η κόρη του επιβίωσε, υποκρίνεται το σύζυγό της και απειλεί ότι θα την κάψει ζωντανή αν παραμείνει στο σπίτι της. Η νέα γυναίκα, αλλά και τα ίδια τα πεθερικά της, προβληματίζονται βαθιά με τη δεύτερη επιστολή και απρόθυμα δένουν το μωρό στην πλάτη της και της επιτρέπουν να εγκαταλείψει το υποστατικό.

Η κόρη επιστρέφει στο δάσος και από εκεί και πέρα ξεκινά ένα δεύτερο ταξίδι, ανηφορίζοντας και κατηφορίζοντας στο ατελείωτο δάσος, μέχρι που ταλαιπωρημένη και διψασμένη φτάνει σε μια λίμνη. Καθώς προσπαθεί αδέξια να σκύψει και να πιεί νερό, φοβούμενη πως το παιδί της θα γλιστρήσει και θα πέσει μέσα να πνιγεί, ένα μαγικό πουλί εμφανίζεται και με ένα δυνατό φτερούγισμά του σε κάθε ώμο αποκτά πάλι χέρια. Αρτιμελής και ικανή να φροντίσει τον εαυτό της, η νέα μητέρα φροντίζει το μωρό της με χαρά: το θηλάζει, το πλένει, το ντύνει, το τσιμπά να τ’ ακούσει να φωνάζει και μετά το παρηγορεί κρατώντας το αγκαλιά. Και όταν πλέον ικανοποιηθεί με όσα μπορεί να καταφέρει, δένει ξανά το μωρό στην πλάτη της και επιστρέφει – όχι στο σπιτικό του άντρα της, αλλά σε αυτό των γειτόνων της. Εκεί περιμένει, μέχρι να ακούσουν τα πεθερικά της πως επέστρεψε και να έρθουν να την επισκεφτούν. Έκθαμβοι με τη μεταμόρφωση που αντικρύζουν, την εκλιπαρούν να τους συγχωρήσει και το μόνο που επιθυμούν πια είναι να ειδοποιήσουν το γιο τους για την επιστροφή της συζύγου του. Όμως ο νέος άντρας βρίσκεται ήδη στο δρόμο για το σπίτι, ανησυχώντας για τη γυναίκα του και το παιδί του, όντας πεπεισμένος ότι έχει συμβεί κάτι τρομερό. Μετά από ένα διάστημα, το μπέρδεμα με τις πλαστογραφημένες επιστολές επιλύεται και ο σύζυγος εκφράζει στη γυναίκα του την αγάπη του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements
Vinh Hy Bay village in Vietnam_sewing nets

Στο χωριό Vinh Hy Bay του Βιετνάμ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άντρας που πίστευε πως η γυναίκα του ποτέ δεν εργαζόταν στο σπίτι αρκετά. Συχνά, λοιπόν, αγρίευε μαζί της.

Κάποιο βράδυ, γυρίζοντας από το χωράφι, οργίστηκε περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

«Είσαι τεμπέλα», της φώναξε. «Εσύ όλη μέρα χορταίνεις καθισιό στο σπίτι, κι εγώ σκοτώνομαι στο χωράφι δουλεύοντας.»

Κάποια στιγμή που καταλάγιασε ο θυμός του, μίλησε και η γυναίκα:

«Καλέ μου άντρα, γιατί γκρινιάζεις έτσι; Αύριο ν’ ανταλλάξουμε δουλειά. Εγώ να πάω με τον υπηρέτη στο χωράφι, κι εσύ να φροντίσεις το σπίτι και το παιδί.»

«Καλά, έτσι να γίνει», είπε ο άντρας ικανοποιημένος.

Πρωί-πρωί, η γυναίκα άρπαξε το δρεπάνι και με τον υπηρέτη κίνησαν για το χωράφι. Εκείνη την μέρα θα έκοβε χορτάρι. Ο άντρας άρχισε με τις δουλειές του σπιτιού. Πρώτα, σκέφτηκε να κάνει βούτυρο. Βρήκε τη βουτίνα και τη γέμισε καϊμάκι. Γρήγορα δίψασε. Κατέβηκε, λοιπόν, στο υπόγειο να φέρει λίγη μπύρα, να ξεδιψάσει. Όπως γέμιζε από το βαρέλι την κανάτα με την μπύρα, ακούει ένα φοβερό θόρυβο, από πάνω. Από τη σαστιμάρα και τη βία να τρέξει επάνω, η κάνουλα έμεινε στο χέρι του. Ανεβαίνοντας στην κουζίνα, βλέπει το γουρούνι, που είχε αναποδογυρίσει τη βουτίνα κι έπινε το καϊμάκι. Όλο θυμό, δίνει μια δυνατή κλωτσιά στο γουρούνι και το σκοτώνει. Μετά σηκώνει τη βουτίνα από κάτω. Τότε είδε πως στο χέρι του κρατούσε την κάνουλα.

«Cow» του Mehdi Moeeni

«Ωχ», είπε, «πάει η μπύρα» και κατέβηκε τρέχοντας τα σκαλιά. Στ’ αλήθεια όλη η μπύρα είχε χυθεί πλημμυρίζοντας το υπόγειο. Σαν χαμένος ξανανέβηκε επάνω, αποφασισμένος να κάνει το βούτυρο. Γέμισε τη βουτίνα με νέο καϊμάκι κι ετοιμάστηκε ν’ αρχίσει το χτύπημα. Θυμήθηκε όμως πως είχε ξεχάσει την αγελάδα, που μεσημέριαζε πια κι είχε μείνει δίχως χόρτο και νερό. Να την πάει στο δάσος, ούτε λόγος να γινόταν, γιατί βρισκόταν μακρυά. Θα την ανέβαζε, λοιπόν, στη στέγη, όπου φύτρωνε άφθονο χορτάρι. Τύχαινε το σπίτι του να βρίσκεται σ’ ένα απότομο λόφο. Έτσι, με τη βοήθεια μιας σανίδας και πολύ κόπο, πέτυχε ν’ ανεβάσει την αγελάδα στη στέγη.

Σαν τέλειωσε με την αγελάδα, ξαναγύρισε στην κουζίνα, για να τελειώνει με το βούτυρο. Μόλις όμως άρχισε το χτύπημα στη βουτίνα, σκέφτηκε πως δεν είχε βάλει νερό στην αγελάδα. Πώς όμως ν’ αφήσει τη βουτίνα στο πάτωμα; Γιατί το μικρό του το παιδί ήταν φόβος να την αναποδογυρίσει. Για σιγουριά, την έδεσε στην πλάτη του. Έτσι φορτωμένος, βρήκε έναν κουβά για το νερό. Σκύβοντας όμως, πάνω από την πηγή, για να τον γεμίσει, το καϊμάκι χύθηκε στο λαιμό του.

Το μεσημέρι είχε προχωρήσει για καλά, σαν τελειώσε το βούτυρο.

«Ας βιαστώ να μαγειρέψω», μονολόγησε.

Άναψε στο τζάκι στα γρήγορα φωτιά και στέριωσε από πάνω τη χύτρα γεμάτη νερό. Θα ετοίμαζε χυλό (κάτι σαν τραχανά). Ετοιμάζοντας όλα αυτά, σκέφτηκε πως η αγελάδα θα μπορούσε να πέσει από τη στέγη.

«Αυτό μου έλειπε τώρα», μονολόγησε. Μη χάνοντας στιγμή, ανεβαίνει στα γρήγορα στη στέγη, μ’ ένα γερό σχοινί. Δένει τη μια άκρη στο λαιμό της αγελάδας. Ύστερα έριξε το σχοινί από την καμινάδα και κατέβηκε από τη στέγη. Στη συνέχεια, την άκρη του σχοινιού, που κρεμόταν από την καμινάδα, την έδεσε γύρω στη γάμπα του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

…Σύντομα με ελληνικούς υποτίτλους…

Με ελληνικούς υποτίτλους εδώ.

Εγώ, γυναίκα, η άνθρωπος,

ζητούσα το πρόσωπό Σου πάντοτε,

ήταν ως τώρα του ανδρός

και δεν μπορώ αλλιώς να το γνωρίσω.

Ποιος είναι και πώς

πιο πολύ μονάχος,

παράφορα, απελπισμένα μονάχος,

τώρα, εγώ ή εκείνος;

Πίστεψα πως υπάρχω, θα υπάρχω,

όμως πότε υπήρχα δίχως του

και τώρα,

πώς στέκομαι, σε ποιο φως,

ποιος είναι ο δικός μου ακόμα καημός;

Ω, πόσο διπλά υποφέρω,

χάνομαι διαρκώς,

όταν Εσύ οδηγός μου δεν είσαι.

Πώς θα δω το πρόσωπό μου,

την ψυχή μου πώς θα παραδεχτώ,

όταν τόσο παλεύω

και δεν μπορώ ν’ αρμοστώ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Buddhist Monk with A Bowl Zen» του Mariusz Szmerdt

Μια γυναίκα ανάλαβε να συντηρεί έναν μοναχό. Του έφκιασε μια καλύβα στην άκρη του δάσους, τον έτρεφε και τον έντυνε.

Πέρασαν είκοσι χρόνια, οπότε σκέφτηκε: «Να δούμε αν οι κόποι μου έπιασαν τόπο ή πήγαν χαμένοι.» Έστειλε λοιπόν μια όμορφη νεαρή, διψασμένη για έρωτα, που την καθοδήγησε πως να φερθεί. Η νεαρή πήγε στον μοναχό, τον πλησίασε και του ομολόγησε ότι καίγεται από τον πόθο και του ζήτησε να τη δροσίσει με τον έρωτά του. Εκείνος είπε: «είμαι ένας νεκρός». Η κοπέλα έσκυψε και του έπιασε το χέρι κι άρχισε να τον χαϊδεύει. «Είμαι σαν ένα ξερό ξύλο», ξαναείπε ο μοναχός. Η κοπέλα εγκατέλειψε τις προσπάθειες και γύρισε στη γυναίκα. «Έπρεπε να δείξει ενδιαφέρον για την κατάστασή σου», είπε η γυναίκα. «Έπρεπε να δείξει κατανόηση στο βάσανό σου. Το ζεν δεν είναι ηθική, είναι άπειρη κατανόηση. Χαμένοι πήγαν λοιπόν οι κόποι μου είκοσι χρόνων;» Και πήγε κι έβαλε φωτιά στην καλύβα του μοναχού. Κι ούτε που ξαναρώτησε γι’ αυτόν.

Πηγή: Γιάννης Υφαντής (2001:238-239) ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα.

woman-horse-canada-brown_25998_600x450

takeupspace-web

Το απόσπασμα που ακολουθεί εστιάζει στις μαίες και τη γέννα. Πηγή: Lady Stardust (2010:47-48) ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ – ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΟΙ ΠΕΡΙΦΡΑΞΕΙΣ & Η ΑΝΑΔΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, Εκδόσεις Μωβ Καφενείο, Θεσσαλονίκη. Το βιβλίο στο σύνολό του, θα το βρείτε εδώ: Gynaikes sthn pyra.

«Η Μαία» της Jen Otey

[…] «Κανείς δεν κάνει περισσότερο κακό στην Καθολική Εκκλησία απ’ όσο
οι μαίες», αποφαινόταν το Malleus Maleficarum. Και η Παπική Βούλα
του 1484 έγραφε: «Οι μάγισσες καταστρέφουν το γόνο των γυναικών…
Εμποδίζουν τους άντρες να τεκνοποιήσουν και τις γυναίκες να συλλάβουν».
Κάθε σχετική γυναικολογική πρακτική –η μαιευτική, η αντισύλληψη,
η άμβλωση – καταδικάστηκε. Αυτή η καταδίκη στόχευε στον έλεγχο του
σώματος και ειδικότερα του γυναικείου σώματος όπως και στον έλεγχο της
αναπαραγωγής.
Τον καιρό των δικών των μαγισσών, το κεφάλαιο και το Κράτος έδειχναν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ρυθμό των γεννήσεων καθώς θεωρούσαν το μεγάλο πληθυσμό σημάδι ενός εύπορου έθνους και αποζητούσαν εργατικό δυναμικό. Υπήρχε έντονη ανησυχία για το ενδεχόμενο δημογραφικής κατάρρευσης καθώς οι επιδημίες πανώλης και ο πόλεμος είχαν μειώσει
αισθητά τον πληθυσμό. Ως εκ τούτου οι αρχές ήταν αντίθετες στην άμβλωση
και την αντισύλληψη (τα παραμύθια για μάγισσες που σκότωναν παιδιά
είναι απότοκο αυτής της εκστρατείας). Πολλές από τις πρώτες μάγισσες που
κάηκαν στην πυρά ασχολούνταν με την αντισύλληψη και την άμβλωση και
υπάρχουν πολλά στοιχεία που δείχνουν ότι οι γυναίκες πραγματικά έλεγχαν
τους ρυθμούς των γεννήσεων μέσα στις κοινότητές τους κατά τη διάρκεια του
Μεσαίωνα. Οι αρχές δεν ήθελαν να αφήσουν τον έλεγχο της αναπαραγωγής
στα χέρια των γυναικών της κατώτερης τάξης και οι δίκες των μαγισσών
ήταν εν μέρει ένας τρόπος να αρπάξουν τον έλεγχο αυτής της γνώσης, που
πρωτύτερα αποτελούσε ένα «θηλυκό μυστήριο». Η ικανότητα των γυναικών
να ελέγχουν την αναπαραγωγικότητά τους μειώθηκε σημαντικά και η
παραδοσιακή γνώση των κοινοτήτων καταληστεύτηκε καθώς οι μαίες και οι
άλλες γυναίκες αποκλείονταν από την όλη διαδικασία της γέννας. Στο μέτρο
που τα παιδιά αποτελούν προϊόν της γυναικείας εργασίας, ο έλεγχος της
αναπαραγωγής σήμαινε την αποξένωση των γυναικών από το ίδια τους τα
σώματα, όπως και από τον έλεγχο της συχνότητας, του τόπου και του χρόνου
της τεκνοποίησης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

726-p-107974

Κατά τις θεραπευτικές τελετουργίες της μουσικής zar, τον πρωταρχικό ρόλο διαδραματίζουν γυναίκες, οι οποίες υπό τη θεραπευτική επίδραση των ήχων των κρουστών και του χορού επιδιώκουν την εναρμόνιση της εσωτερικής ζωής όσων συμμετέχουν με στόχο την κάθαρση και την πνευματική θεραπεία. Πρόκειται για μια αρχαία παράδοση, διαδεδομένη στην Ανατολική Αφρική και τις αραβικές χώρες, η οποία αποτελεί και απομεινάρι των εποχών εκείνων όπου οι γυναίκες μπορούσαν να γίνονται ιέρειες. Κατά κύριο λόγο οι τελετουργίες zar πραγματοποιούνται κυρίως στις περιοχές εκείνες που δέχτηκαν ελάχιστες επιρροές από τους Έλληνες, τους Ρωμαίους και άλλους κατακτητητές από τη Μέση Ανατολή. Οι Mazaher Ensemble προέρχονται από την Αίγυπτο.

"Γυναίκα", William Roberts

«Γυναίκα», William Roberts

Εγώ γυναίκα, η άνθρωπος,
ζητούσα το πρόσωπό Σου πάντοτε,
ήταν ως τώρα του ανδρός
και δεν μπορώ αλλιώς να το γνωρίσω.

Ποιος είναι και πώς
πιο πολύ μονάχος,
παράφορα, απελπισμένα μονάχος,
τώρα εγώ ή εκείνος;

Πίστεψα πως υπάρχω, θα υπάρχω,
όμως πότε υπήρχα δίχως του
και τώρα,
πώς στέκομαι, σε ποιο φως,
ποιος είναι ο δικός μου ακόμα καϋμός;

Ω, πόσο διπλά υποφέρω,
χάνομαι διαρκώς,
όταν Εσύ οδηγός μου δεν είσαι.

Πώς θα δω το πρόσωπό μου,
την ψυχή μου πώς θα παραδεχτώ,
όταν τόσο παλεύω
και δεν μπορώ ν’ αρμοστώ.

«Ότι διά σου αρμόζεται
γυνή τω ανδρί.»
Δεν φαίνεται ακόμα το τραγικό
του απρόσωπου, ούτε κι εγώ
δεν μπορώ να το φανταστώ ακόμα, ακόμα.

Τι θα γίνει που τόσο καλά,
όσα πολλά ξέρω και γνωρίζω καλλίτερα,
πως απ’ το πλευρό του δεν μ’ έβγαλες.

Και λέω πως είμαι ακέραιος άνθρωπος
και μόνος. Δίχως του δεν εγινόμουν
και τώρα είμαι και μπορώ
κι είμαστε ζεύγος χωρισμένο, εκείνος
κι εγώ έχω το δικό μου φως,
εγώ ποτέ, σελήνη,
είπα πως δεν θα βαστώ απ’ τον ήλιο
κι έχω τόσην υπερηφάνεια
που πάω τη δική του να φτάσω
και να ξεπεραστώ, εγώ,
που τώρα μαθαίνομαι και πλήρως
μαθαίνω πως θέλω σ’ εκείνον ν’ αντισταθώ
και δεν θέλω από κείνον τίποτα
να δεχτώ και δε θέλω να περιμένω.

Δεν κλαίω, ούτε τραγούδι ψάλλω.
Μα γίνεται πιο οδυνηρό το δικό μου
ξέσκισμα που τοιμάζω,
για να γνωρίσω τον κόσμο δ’ εμού,
για να πω το λόγο δικό μου,
εγώ που ως τώρα υπήρξα
για να θαυμάζω, να σέβομαι και ν’ αγαπώ,

εγώ πια δεν του ανήκω
και πρέπει μονάχη να είμαι,
εγώ, η άνθρωπος.

Ζωή Καρέλλη «Η Άνθρωπος», Τα Ποιήματα, ΙΙ, σ.σ. 123-24

Περισσότερα θα βρεις "εδώ"!

ένα από τα μεταξωτά που ζωγράφισα πρόσφατα (σχετικά…)

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός χρόνος ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Advertisements
Σπόροι στην Πόλη

Δίκτυο Σποροφύλαξης Αττικής - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Bealtaine Cottage

Colette O'Neill... Author, Publisher, photographer. Creator of Goddess Permaculture.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Living a Mythic Life in the Modern Age

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Seedzen

Telling Other Stories

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach