You are currently browsing the tag archive for the ‘διαφορετικές ματιές’ tag.

sailing_horizon

 

 

Advertisements

Συζητούσα με μία φίλη που συνηθίζει να με εμπνέει με τα λόγια της, για τη σημασία που έχει το να ενθαρρύνει κανείς την ευγνωμοσύνη προς τη φύση, όταν μου είπε κάτι που έκτοτε συνοδεύει τις σκέψεις μου. «Η ομορφιά είναι μια πύλη.» Έχοντας διδαχθεί μ’ επώδυνο τρόπο πόσο λίγο φαίνεται να εκτιμούν οι άνθρωποι το φυσικό μας κόσμο – όσο κι αν προσπαθεί κανείς να τους μιλήσει για τη σημαντικότητά του – η φράση της άγγιξε μια εσωτερική χορδή. Καθένας έχει ν’ ανακαλύψει το δικό του τρόπο να εισέλθει στον κόσμο, τη δική του πύλη και άραγε υπάρχει καταλληλότερος από την ομορφιά;

Πράγματι, η ομορφιά είναι η πύλη μέσω της οποίας καταφέρνουμε να αναγνωρίσουμε την αξία της φύσης, αλλά και του να είναι κανείς παρόν, να παραμένει γαλήνιος, να είναι σε θέση να σταθεί ακίνητος για μια στιγμή – στο μέσον μιας πολυάσχολης μέρας – και να νιώσει δέος για τη ζωή.

Πρόκειται για μια πύλη που επιτρέπει τη σύνδεση, την αίσθηση της αντήχησης των άλλων μορφών ζωής εντός μας, αλλά και τη συνειδητοποίηση ότι υπάρχουμε επειδή υπάρχει και κάτι άλλο πέρα από εμάς τους ίδιους.

sprout leavesΠρόκειται για μια πύλη προς την ίαση. Προς την ανάπαυση του σώματος και το νου, το άνοιγμα της καρδιάς. Προς την ειρήνη.

Η αναζήτηση της ομορφιάς και της αρμονίας ορίζει πολλά από όσα πράττουμε και μας έχει οδηγήσει σε μία όλο και αυξανόμενη ανάγκη για κατανάλωση, καθώς επιδιώκουμε να ομορφύνουμε τους εαυτούς μας, τα σπίτια μας, τα ρούχα που φοράμε, αλλά και τα παιδιά μας, αγοράζοντας όλο και περισσότερα αντικείμενα.

Παρόλα αυτά, η ομορφιά δεν είναι κάτι το στατικό και αυτός είναι ο λόγος που δεν καταφέρνουμε να κορέσουμε την ανάγκη μας για ομορφιά μακροπρόθεσμα, όσα κι αν αγοράσουμε. Είναι εκ φύσεως φευγαλέα, μεταβαλλόμενη και κάθε φορά λαμβάνει μια νέα, διαφορετική μορφή. Ακόμα κι αν ένα αντικείμενο παραμένει ίδιο κι απαράλλαχτο στο χρόνο, το βλέμμα που το “αγκαλιάζει” διαφοροποιείται. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

(Σύντομα και με ελληνικούς υποτίτλους…)

ΒΙΝΤΕΟ: Οι ζωντανές γέφυρες

Στα Μεγκαλάια, μια περιοχή που βρίσκεται κυριολεκτικά μέσα στα σύννεφα, η μετακίνηση είναι μια δύσκολη υπόθεση. Για αυτό τον λόγο, εδώ και εκατοντάδες χρόνια οι κάτοικοι φυτεύουν και μεγαλώνουν τις δικές τους «ζωντανές» γέφυρες.

ΠΗΓΗ: videoman.gr

Βλέποντας εικόνες από έναν άλλο κόσμο, μια άλλη γονιά της γης…

… αναρωτιέμαι τι διαφορά θα μας έκανε αλλάζαμε τρόπο αντίληψης του ορίου της ανθρώπινης ζωής – ως γνώμονα για τις πράξεις μας. Αν βλέπαμε – και δρούσαμε – με μια διαγενεακή ματιά. Θα μας ανακούφιζε το γεγονός ότι ένας άλλος τρόπος ζωής θα πάρει πολλές γενιές να ολοκληρωθεί, αλλά μπορούμε να τον γευτούμε στο ‘εδώ & τώρα’ αν γίνουμε μέρος του χτισίματός του; Θα χτίζαμε πάσης φύσης ‘ζωνταντές γέφυρες’ μαζί με νεότερες γενιές – φυσικούς κληρονόμους μας, χωρίς μια αίσθηση ματαιότητας άραγε;

…πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο του David Abram (The Spell of the Sensuous: Perception and Language in a More-than-human World) που άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο. Aυτό που δεν άλλαξε ήταν μια βαθιά αίσθηση που είχα από μικρή – η οποία τώρα, με την βοήθεια των αφηγήσεων του βιβλίου, πήρε τη μορφή λόγου…

human in contact

(όπως το κατανοώ εγώ, σε μετάφραση: «είμαστε άνθρωποι μόνο όταν είμαστε σε επαφή, και σχέση ευθυμίας, μ’ αυτό που δεν έχει ανθρώπινη μορφή»)

Μοιράζομαι εδώ ένα άρθρο που βρήκα, το οποίο αφηγείται την κοσμοθεωρία αυτή, στην γλώσσα που γράφτηκε.

ΠΗΓΗ: άρθρο στο Acoustic Ecology

Speaking with Animal Tongues

by David Abram

Slight of hand magician and eco-philosopher David Abram has conjured up a new way of viewing the roles, styles, and magic of language. We here join him in a few of the sections of his book The Spell of the Sensuous: Perception and Lanugage in a More-than-human World that explore the places where human language and the soundings of our local landscapes begin to move together. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

κείμενο & φωτό: Λίλη Βασιλείου

video «Η Αόρατη Πορεία Χιλιάδων Πολιτών, Θεσ/κη 24/11»: κάτοικοι Χαλκιδικής

σλδφκσδλφκ

Σκέψεις με αφορμή τον αγώνα ενάντια στις εξορύξεις στη Βόρεια Ελλάδα

Αυτοί που «μιλάνε για κέρδη και ζημιές» αρνούνται την συνδιαλλαγή με αυτούς που «μιλάνε για ανθρώπινες ζωές» και προχωρούν με την επιβολή και την καταστολή. Η επιβολή έχει προκαλέσει επανάσταση – αγώνα για την επιβίωση βλάστησης, ζωντανών, αέρα, νερού, ανθρώπων. Αγώνας δύσκολος για κάτι που σε πολλούς μοιάζει ακατόρθωτο. Δύσκολος κι ο αγώνας που έπεται, αν σταματήσει η επιβολή της καταστροφής για τα κέρδη: να παραμείνουμε στη ρότα του οράματος του κόσμου που θέλουμε να δημιουργήσουμε και να γίνουμε εμείς αυτός ο νέος κόσμος. Αν καταφέρουμε να σταματήσουμε τον «εχθρό», πως θα τον αντιμετωπίσουμε όταν έχει ητηθεί; Θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε προς μια βαθύτερη δημοκρατία που δεν περιέχει μόνο την κυριαρχία της όποιας πλειοψηφίας; Θα μπορέσουμε να δούμε την όποια μειοψηφία σαν κομμάτι μας με το οποίο χρειαζόμαστε να έρθουμε σε συνδιαλλαγή;

Η πλευρά αυτών που «μιλάει για ανθρώπινες ζωές» στην πάλη της ενάντια στις μέγα-εξορύξεις μεταλλευμάτων στην Βόρεια Ελλάδα λέει:

«Εδώ είναι Χαλκιδική και τόπος ιερός, ο Κάκαβος, ο Κάκαβος, θα μείνει ζωντανός.
Εδώ δεν είναι Καναδάς, δεν είναι El Dorado, εδώ είναι ο τόπος μας και κάνουμε κουμάντο
Ενάντια στης φύσης τη λεηλασία, αγώνας για τη γη και την ελευθερία.
Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς, πάμε μπροστά, πάμε γερά δικά μας είναι τα βουνά, δικά μας είναι τα νερά.
Το πρόβλημα μας τώρα γίνεται δικό σου, Θεσαλονίκη ξύπνα κοίτα το διπλανό σου.
Θεσαλονίκη ξύπνα, στη σκόνη θα πνιγείς, απ’ τα χρυσωρυχεία της Χαλκιδικής.
Θέλουμε τα δάση, τη γη και το νερό και όχι έναν τάφο φτιαγμένο από χρυσό.
Εξόρυξη δεν γίνεται, μην τρέφετε ελπίδες, αν θέλετε χρυσό ανοίξτε τις θυρίδες.
Χωράφεια με κυάνειο και αρσενικό, αυτό είναι που μένει από τον χρυσό.
Εεεε, οοο, πάρτε το κυάνειο και φύγετε από εδώ, ουστ.
Εσείς που τώρα κοιτάτε την πορεία, ελάτε να παλέψουμε μαζί την εταιρεία.
Αυτοί μιλάνε για κέρδη και ζημιές, εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές.»

Ο Πρόεδρος της Ουρουγουάης Χοσέ Μουχίκα λέει: «Εγώ δεν νιώθω φτωχός. Φτωχός είναι όποιος αγωνίζεται να διατηρήσει ένα πολυτελές επίπεδο ζωής, επιθυμώντας όλο και περισσότερα υλικά αγαθά» Και αναρωτιέται: «Διαθέτει αυτός ο πλανήτης αρκετούς πόρους ώστε επτά ή οκτώ δισεκατομμύρια άνθρωποι να έχουν ανάλογο επίπεδο κατανάλωσης και δημιουργίας απορριμμάτων με εκείνο των πλούσιων κοινωνιών; Αυτό το επίπεδο υπερκατανάλωσης είναι που καταστρέφει τον πλανήτη.»

Σε αυτόν τον διάλογο μοιάζει να μπαίνουμε εδώ, μα και παντού – πως εννοούμε την ανάπτυξη; Τί ονειρευόμαστε, όποτε ονειρευόμαστε το “τέλος της κρίσης;”

*… για κάποιο λόγο, το κείμενο «δεν μου επιτρέπει» τη μετάφραση. ίσως επειδή τόσο μεγάλο μέρος απ’ τον δυτικό μας πολιτισμό είναι βασισμένο στην κυριαρχία της Αγγλικής γλώσσας, ίσως επειδή οι ίδιοι οι αυτόχθονες επέλεξαν να μιλήσουν στα Αγγλικά. ίσως επειδή νιώθω την ανάγκη να ακούσει η κυρίαρχη πλευρά μέσα μου… για όποιον λόγο – ή και για όλους μαζί – το αφήνω να είναι αυτό που είναι αυτή τη στιγμή…

Being a warrior is learning how to cry,
learning how to cry because when a man learns how to cry, he’s learning understanding, he’s learning how to understand,
cause when a man cries then compassion starts to grow,
being compassion, loving all children, respecting everybody, and protecting your family Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τον Ιούλιο που μας πέρασε, με αφετηρία τις αναγνώσεις του μπλογκ από ανθρώπους που προέρχονται από διαφορετικά μέρη του κόσμου, είχα επιχειρήσει την αντίστοιχη συνειρμική σύνδεση με κάθε τόπο.

Κι έτσι είχα ταξιδέψει στην Κύπρο, την Τουρκία, τη Σερβία, την Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, την Ισπανία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Ελβετία, την Ισλανδία, τη Σουηδία, το Πακιστάν, τη Νότιο Αφρική, τον Καναδά, τη Βραζιλία, τις ΗΠΑ. Κάποιοι ή κάποιες από εσάς ίσως με είχαν ακολουθήσει στην περιήγηση αυτή. Ενδέχεται μάλιστα να είχαν καταγράψει τους δικούς τους προσωπικούς συνειρμούς ανά τόπο – ως εσωτερική διεργασία ή και ως έμπρακτη αναζήτηση ήχων και εικόνων.

Έκτοτε έχουν προστεθεί νέοι τόποι και άρα νέες «εικόνες» σε αυτό το ιδιαίτερο υφαντό που ονομάζεται «κόσμος». Γείτονες από την Αλβανία και το Μαρόκο. Κοντοχωριανοί από τη Γαλλία, το Λουξεμβούργο, την Πορτογαλία, τη Ρουμανία, την Τσεχία και την Αυστρία. Κι επίσης περαχωρίτες από την Κόστα Ρίκα, την Ινδονησία και τις Φιλιππίνες.

Ωραίο το κοινό μας ταξίδι!

Από το φωτογραφικό αρχείο του Ριζοσπάστη

Δεν γνωριζόμαστε με την κυρά Γιαννούλα και όσα ξέρω για τη ζωή της έχουν φτάσει στην από δω μεριά του δρόμου τυχαία και λόγω της εγγύτητας. Α, και επειδή παρά τα χρόνια που ζει στην πόλη η κυρά Γιαννούλα, έχει φέρει τους ήχους της επαρχίας μαζί της που δεν τους αποχωρίζεται σχεδόν ποτέ: με φωνή βροντερή μιλάει στα παιδιά της το πρωί, μαλώνει ή κανακεύει τη Λούση, το μικρό της σκυλάκι, φωνάζει τη Μαίρη, τη γειτόνισσα της διπλανής πόρτας για τα πρωινά νέα ή πιάνει το τραγούδι όταν έχει τα σεκλέτια της. Έτσι μιλάει αδιακρίτως σε όλους και όλες τις ώρες. Οπότε, κομμάτια της ζωής της γλυστράνε και ξεφεύγουν από το χώρο και τον ιδιωτικό τους χρόνο και σκορπίζονται στη γειτονιά. Έχω γίνει ωτακουστής χωρίς να το θέλω και χωρίς να μπορώ να δω πρόσωπα και να ταιριάξω φωνές, γιατί το μπαλκόνι της δε φαίνεται από τα λουλούδια και τις πρασινάδες. Τις προάλλες για παράδειγμα, είχε μαστόρους από το πρωί. Ξύπνησε νωρίς, ετοίμασε καφέδες και όλη την ώρα ήταν από πάνω τους μήπως και χρειάζονται κάτι να τους φέρει, πριν το μεσημεριανό φαγητό. Και τα ονόματα των μαστόρων έμαθα, και τα χρώματα που έβαψαν, και τα λεφτά που τους πλήρωσε. Σαν να ακούω στιγμιότυπα μιας άλλης ζωής στο ραδιόφωνο. Ώρες – ώρες νοιώθω ότι δε μπορώ να ησυχάσω και να απολαύσω το μπαλκόνι μου, γιατί όλο και θα την ακούσω να πιάνει διπλάσιο χώρο από όσο μας αναλογεί στο στενό δρόμο που ζούμε, και θυμώνω. Μετά της τον παραχωρώ τον χώρο που με πείσμα διεκδικεί γιατί για μένα, από μια άποψη, η κυρά Γιαννούλα είναι η γειτονιά ολόκληρη.

Ούτε προφορική ιστορία είναι, ούτε αφήγηση. Το αναφέρω γιατί σκέφτομαι πόσες μυριάδες, μυριάδες μικρές στιγμές είναι οι ζωές μας. Περαστικές, φευγαλέες, αποσπασματικές, που χάνονται ακαριαία σχεδόν στη λήθη. Ποιος ξέρει ποια θα είναι η δική της εικόνα για τη δική μου ζωή. Τι βλέπει, μιας και το δικό μου μπαλκόνι δεν είναι και τόσο κατάφυτο, τι ακούει, τι καταλαβαίνει, τι ξέρει. Αυτά τα μικρά θραύσματα που μοιάζουν ασύνδετα, δίχως νόημα και ειρμό και όταν πάρει θέση ο άνθρωπος τα βάζει σε μια σειρά και βγάζουν νόημα, για τον ίδιο, τους άλλους, για την ιστορία σπανιότερα. Καθώς αφηγούμαστε ιστορίες και περιστατικά για τη ζωή μας, καθώς ιστορούμε τη ζωή μας και όσα βιώνουμε, νοιώθουμε, και περνάμε κάθε μέρα, σε αγαπημένους και οικείους, γείτονες και φίλους, σπάμε το καρυδότσουφλο και βγάζουμε από μέσα τον καρπό που αλλιώς θα έμενε αθέατος για πάντα. Ποτέ κανείς δε θα μάθαινε Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

“Έρχεται η μέρα, που η θέα ενός απλού καρότου

– καθώς το παρατηρεί κανείς με φρέσκια ματιά –

θ’ αποτελέσει την αφορμή για μια επανάσταση!”

Paul Cezanne

Κάθε μορφή αφήγησης είναι εκ των πραγμάτων μονομερής. Αυτή ακριβώς η υποκειμενικότητα είναι που της χαρίζει τη μοναδικότητά της. Αρκεί να έχει κανείς την ανάλογη επίγνωση.

Το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Pangea Day επιδιώκει να παρουσιάσει τον κόσμο μέσα από τα μάτια του Άλλου.

…το μόνο που αφήνεις σ΄αυτόν τον κόσμο, είναι αυτό που έχεις χαρίσει.
Και το μόνο πράγμα που μπορείς να χαρίσεις στις επόμενες γενιές, είναι μια Συγκινητική Αφήγηση.

Xαϊνης Δημήτρης Αποστολάκης: Πρέπει να κάμομε μια παληκαριά ενηλικίωσης

ΠΗΓΗ: TVXS

υ.γ. περισσότερο απ’ όλα, η ανάρτηση αυτή είναι μια υπενθύμηση για το πόσο πολύ ανάγκη έχει η δημιουργική διεργασία τις μεταξύ μας σχέσεις, τη μεταξύ μας αλληλεπίδραση. Ξύπνησα το πρωί και βρήκε αυτό το άρθρο-επικοινωνία της Τίνας, κι ήρθε κι έκατσε πάνω σε δική μου αναζήτηση μια μέρα πριν τις ‘εκλογές’… θυμήθηκα πόσο ο χώρος αυτός που δημιουργήσαμε/δημιουργούμε είναι για μένα πάνω απ’ όλα χώρος αναζήτησης μιας νέας Φαντασιακής Αφήγησης, πόσο τον αγαπάω αυτό το χώρο και τις σχέσεις/συνδέσεις που εμπνέει. Κλείνω τον κύκλο αναρτώντας το άρθρο-επικοινωνία, στον χώρο αυτό, ανοίγοντάς το στην ευρύτερη κοινότητα . Με μια ευχή αλληλοεπίδρασης. Με όνειρο τις πολλαπλές αφηγήσειςπου ίσως να πυροδοτήσει…

Ένα σύντομο φιλμ από το Ιράν. Προβλήθηκε στο πλαίσιο του φεστιβάλ Pangea Day.

Ένας στρατιώτης, δύο γυναίκες (μία νεότερη και μία μεγαλύτερη) κι ένας στρατηγός ταξιδεύουν με το τρένο. Την εξήγηση για το γεγονός που ακολουθεί την έχει μόνο ένας από τους τέσσερις.

Το φιλμ σκηνοθέτησε ο Ehsan Amani (1948 – …), ο οποίος εργάστηκε για πολλά χρόνια στο χώρο της διαφήμισης, ενώ πλέον σκηνοθετεί σύντομα φιλμ και ντοκυμανταίρ.

Το κείμενο που ακολουθεί αφορά τη σχέση εξιστόρησης και γεωγραφίας, καθώς και τη λειτουργία της αφήγησης υπό την έννοια της περιγραφής του Άλλου (άρα της αφήγησης ως κοινωνική διεργασία):

Στην Κίνα αφηγούνται μια ιστορία για τον Ιούλιο Καίσαρα και τη μεταξένια χλαμύδα του, την οποία φόρεσε για να πάει στο θέατρο και το κοινό εντυπωσιάστηκε τόσο από τη λάμψη της και έδειξε τέτοια περιέργεια για το υλικό αυτό, που με δυσκολία παρακολούθησε την παράσταση. Από την ιστορία αυτή συμπεραίνει κανείς ότι ακόμα και τότε, υπήρχαν κάποιες επαφές ανάμεσα στην Κινέζικη και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Δρόμος του Μεταξιού εκτεινόταν ήδη ανάμεσα σε ερήμους και βουνοκορφές, ξεκινώντας από τις δυτικές ακτές του Ειρηνικού για να καταλήξει στη λεκάνη της Μεσογείου.

Το 138 π.Χ. ο αυτοκράτορας της κινέζικης δυναστείας των Χαν, έστειλε έναν εκπρόσωπό του – τον Chang Ch’ien – σ’ ένα ταξίδι προς τα δυτικά για αναζήτηση πιθανών συμμάχων. Έφτασε μέχρι τη Βακτριανή (την περιοχή που τμήμα της ονομάζουμε σήμερα Αφγανιστάν) και ενθουσιάστηκε τόσο με όσα είδε που αποφάσισε να παραμείνει εκεί για έναν ολόκληρο χρόνο. Για την ακρίβεια, είχε «σκοντάψει» σε ένα παλιό φυλάκιο, απομεινάρι του ελληνικού πολιτισμού, καθώς η Βακτριανή παλαιότερα είχε κατακτηθεί και κατοικηθεί από τα στρατεύματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη μακρά πορεία του προς την Ινδία.

Υπάρχουν δύο σημεία στις ιστορίες αυτές που βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, τα οποία ανακαλύπτει κανείς και σε άλλες ιστορίες αυτού του είδους. Πρώτ’ απ’ όλα ότι έννοιες όπως Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Θ., ένας καλός φίλος, μου έστειλε την ιστορία αυτή:

Κάποτε ένας μαθητής ρώτησε το δάσκαλό του, «ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και την Κόλαση;» Ο δάσκαλος του απάντησε: «Πολύ μικρή, ωστόσο η διαφορά αυτή έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα, θα σου δείξω την Κόλαση».

Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου κάμποσοι άνθρωποι κάθονταν γύρω από μια τεράστια χύτρα γεμάτη ρύζι. Όλοι όμως έμοιαζαν απελπιστικά πεινασμένοι. Ο καθένας κρατούσε από ένα παράξενο κουτάλι. Το έπιανε από τη μία άκρη με προσοχή για να φτάσει τη χύτρα. Όμως το χερούλι του ήταν τόσο μακρύ, που κανείς δεν κατάφερνε να το φέρει στο στόμα του να φάει. Η πείνα, αλλά και η απελπισία ολωνών ήταν μεγάλη.

«Έλα» είπε μετά ο δάσκαλος «να σε πάω και στον Παράδεισο». Μπήκαν στο διπλανό δωμάτιο, όπου όπως και στο πρώτο, κάθονταν άνθρωποι γύρω από μια παρόμοια χύτρα ρυζιού, κρατώντας τα ίδια περίεργα κουτάλια. Εδώ όμως έμοιαζαν όλοι πραγματικά ευτυχισμένοι και κανένας δε φαινόταν να πεινά.

«Δεν καταλαβαίνω», είπε ο μαθητής. «Πως γίνεται να είναι τόσο ευτυχισμένοι οι άνθρωποι εδώ και οι άλλοι παραδίπλα τόσο δυστυχισμένοι, όταν όλα φαίνονται ίδια;»

Ο δάσκαλος χαμογέλασε και απάντησε: «Εδώ έμαθαν να ταίζουν ο ένας τον άλλο.»

…Σκέφτομαι δυνατά καθώς αναρτώ: αφηγούμαστε τις ζωές μας, όχι σ’ ένα κενό, αλλά ως μέρος ενός συνόλου κοινωνικών αφηγήσεων. Αποτελώ μέρος του πώς αφηγείσαι τον εαυτό σου, όπως κι εσύ αποτελείς μέρος του πώς αφηγούμαι τον εαυτό μου. Αλληλο-αφηγούμαστε τις ζωές μας. πόσο ‘ελεύθερη’ άραγε μπορεί να είναι η αφήγησή μας, αν οι γύρω μας μας βλέπουν με ματιά που δεν συμπεριλαμβάνει το πώς αφηγούμαστε εμείς οι ίδιοι τη ζωή μας; Για πολλούς νέους γύρω μας, η αφήγηση της ζωής τους δεν είναι αυτονόητη. Θυμάμαι τώρα τη φράση που πρωτοάκουσα από έναν εμψυχωτή στην άλλη άκρη του κόσμου, τον Orland Bishop:

Για μένα, το να [σε] βλέπω αναφέρεται σε ένα ερώτημα: πως μπορώ ή πρέπει να είμαι έτσι ώστε να μπορείς να είσαι ελεύθερος/η;

…Τροφή για σκέψη, που για μένα συνδέεται με τη συζήτηση που έγινε πρόσφατα στην Ξάνθη στις 21/1/12 με θέμα «Η σεξουαλική διαφορετικότητα των νέων στην οικογένεια και το σχολείο»

Αφηγούνται τις ματιές τους:

  • Αναπαραστάσεις για μια άλλη σεξουαλικότητα – Γεωργία Τζαμαλούκα, Δρ. Κοινωνικής Ψυχολογίας.
  • Ταυτότητα και ψυχολογία του γκέι εφήβου: η πρόκληση της στήριξης ολόκληρης της οικογένειας και η ευθύνη των επαγγελματιών ψυχικής υγείας – Αλεξάνδρα Βασιλείου, Δρ. Κοινωνικής Ψυχολογίας-Ψυχοθεραπεύτρια.
  • Ποιός/ά κάνει το ομοφοβικό bullying στο σχολείο; Εγώ κι εσύ… – Αγγελική Σηφάκη, υποψήφια διδάκτορας του Π.Τ.Δ.Ε. Παν/μίου Πατρών-μέλος της ομάδας Εκπαιδευτικοί κατά της Ομοφοβίας.
  • Όσα μου έμαθε το coming out – Εύκλεια Παναγιωτίδου, Δημοσιογράφος-μέλος της νεανικής ομάδας Θεσσαλονίκης Good As You(th).
  • Τρόποι αντιμετώπισης της σχολικής ομοφοβίας – Φιλίππα Διαμάντη, Κοινωνιολόγος-μέλος της ομάδας Εκπαιδευτικοί κατά της ομοφοβίας.

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach