You are currently browsing the tag archive for the ‘διδασκαλία’ tag.

Advertisements

Michail Kudinow «Walking Bird»

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα πουλί που δεν μπορούσε να πετάξει. Περπατούσε όπως τα κοτόπουλα γύρω-γύρω στο χώμα, αν και γνώριζε καλά ότι υπάρχουν πουλιά που μπορούν να πετούν.

Και πως τα έφερε η μοίρα, με μία σειρά συμπτώσεις ν’ ακολουθούν η μία την άλλη και βρέθηκε να κλωσσά στη φωλιά του το αυγό ενός πουλιού που πετούσε.

Σύντομα ο νεοσσός εκκολάφθηκε, έχοντας τη δυνατότητα (κι αυτός) να πετά.

Ρωτούσε το θετό του γονιό: «Πότε θα πετάξω;» και το δεμένο γερά στη γη πουλί του απαντούσε κάθε φορά: «Πρέπει απλά να κάνεις υπομονή και θα πετάξεις, έτσι όπως κάνουν όλα τα πουλιά».

Γιατί δε γνώριζε πως να διδάξει στο μικρό πουλί να πετά. Δε γνώριζε καν πως δεν είχε απλά παρά να του δώσει μια και να το ρίξει απ’ τη φωλιά ώστε ν’ αναγκαστεί να ανοίξει τα φτερά του.

Και κατά ένα παράξενο τρόπο, ούτε ο νεοσσός μπορούσε ν’ αντιληφθεί καθαρά την κατάσταση. Τον μπέρδευε η ευγνωμοσύνη για το πουλί που τον είχε κλωσήσει ως γονιός.

«Δίχως τη δική του βοήθεια, σίγουρα θα είχα παραμείνει στο αυγό», επαναλαμβάνε στον εαυτό του.

Κι άλλες φορές μονολογούσε: «Αν κάποιος κατάφερε να με κλωσήσει, σίγουρα θα καταφέρει και να μου δείξει να πετώ. Όλα είναι ζήτημα χρόνου ή ίσως ζήτημα δικής μου προσπάθειας ή έστω κάποιας ιδιαίτερης σοφίας: ναι αυτό είναι. Κάποτε θα έρθει η μέρα και ό,τι με έφερε μέχρι εδώ, θα φροντίσει για τη μετάβασή μου στο επόμενο στάδιο.»

Το παραμύθι αυτό εμφανίζεται σε διαφορετικές μορφές στο έργο Awarif Al-maarif τους 12οι αιώνα (Suhrawardi) και φέρει πολλαπλά μηνύματα. Λέγεται ότι μπορεί να γίνει κατανοητό διαισθητικά, αναλόγως του επιπέδου συνείδησης κάθε ακροατή. Σε ένα πρώτο επίπεδο φυσικά, δίνει έμφαση σε μια σειρά αξιών σχετικών του πολιτισμού μας. Οι αξίες αυτές συμπεριλαμβάνουν:

«Το να συμπεραίνει κανείς ότι ένα πράγμα αποτελεί ακολουθία μια προηγούμενης κατάστασης είναι ανοησία και ενδέχεται να εμποδίσει κάθε πρόοδο» και «αν κάποιος μεπιτελεί μια λειτουργία, δε σημαίνει ότι θα καταφέρνει να εκπληρώνει κάθε ρόλο».

Πηγή: Idries Shah (1969) «Tales of the Dervishes: Teaching Stories of the Sufi Masters Over the Past Thousand Years», E.P. Dutton & Co. Inc., New York, USA

«Playing Chess», Xu Yan

Ένας νεαρός άντρας, χτυπημένος από τη δυστυχία, πήγε σ’ ένα μακρινό μοναστήρι και είπε στον ηλικιωμένο δάσκαλο:

«Η ζωή με έχει απογοητεύσει. Ήθελα να επιτύχω τη φώτιση για να ελευθερωθώ από τον πόνο, αλλά είμαι ανίκανος, το ξέρω. Δε θα μπορούσα ποτέ να περάσω χρόνια ατελείωτα με διαλογισμό, λιτότητα και μελέτη. Είναι πάνω από τις δυνάμεις μου. Υπάρχει ταχύ μονοπάτι για κάποιο άνθρωπο σαν κι εμένα;»

Ο δάσκαλος τον ρώτησε:

«Υπήρξε κάτι στη ζωή σου που πάνω του να συγκέντρωσες πραγματικά την προσοχή σου;»

«Γεννήθηκα σε πλούσια οικογένεια. Δε χρειάστηκε να δουλέψω ποτέ σκληρά. Το μόνο που με ενδιέφερε πραγματικά ήταν το σκάκι. Αφιέρωνα σ’ αυτό σχεδόν όλο το χρόνο μου.»

Ο δάσκαλος φώναξε έναν άλλο καλόγερο. Έφεραν μια σκακιέρα και ένα κοφτερό σπαθί που λαμπύριζε στον ήλιο. Ο δάσκαλος τοποθέτησε τα πιόνια του παιχνιδιού και είπε στον καλόγερο δείχνοντας το σπαθί:

«Μου υποσχέθηκες υπακοή. Ήρθε η στιγμή. Θα παίξεις μια παρτίδα σκάκι με το νεαρό άντρα. Αν χάσεις, θα σου κόψω το κεφάλι μ’ αυτό το σπαθί. Αν κερδίσεις, θα κόψω το κεφάλι του αντιπάλου σου. Δεν ενδιαφέρεται για τη ζωή του, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το σκάκι. Του αξίζει να του κόψουν το κεφάλι σε περίπτωση που χάσει.»

Οι δύο άντρες κοίταξαν το δάσκαλο στα μάτια και είδαν ότι ήταν αποφασισμένος. Άρχισαν την παρτίδα. Ο νεαρός άντρας αισθάνθηκε από την αρχή τον ιδρώτα να κυλάει στην πλάτη του, γιατί έπαιζε τη ζωή του στ’ αλήθεια. Η σκακιέρα γινόταν ολόκληρος ο κόσμος. Γινόταν ένα με τη σκακιέρα, ήταν η σκακιέρα.

Στην αρχή βρισκόταν σε δύσκολη θέση. Μετά ο αντίπαλός του, ο καλόγερος, έκανε ένα λάθος που έφερε το νεαρό άντρα σε πλεονεκτική θέση. Εκείνος το εκμεταλλεύτηκε για να εξαπολύσει επίθεση. Η άμυνα του αντιπάλου του εξασθένησε, άρχισε να καταρρέει.

Ο νεαρός άντρας έριξε μια ματιά στον καλόγερο χωρίς να σηκώσει το κεφάλι. Είδε απέναντί του ένα πρόσωπο έξυπνο και τίμιο, που το είχαν σημαδέψει τα χρόνια των προσπαθειών. Σκέφτηκε τη δική του τη ζωή, που ήταν αργόσχολη και αδιάφορη. Και ξαφνικά αισθάνθηκε γεμάτος συμπόνοια.

Έκανε σκόπιμα μια λανθασμένη κίνηση, μετά και δεύτερη. Υπονόμευε έτσι την ίδια την άμυνά του. Θα έχανε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

 

Μια μέρα ο μέγας σουλτάνος Μαχμούτ περπατούσε τους δρόμους της Γκάζνα, της πρωτεύουσας. Είδε έναν ταλαίπωρο χαμάλη που πάλευε να κουβαλήσει μία βαριά πέτρα φορτωμένη στην πλάτη του. Νιώθοντας οίκτο για την κατάσταση του ανθρώπου και μη όντας σε θέση να ελέγξει τη συμπόνοια του, ο Μαχμούτ απευθύνθηκε στο χαμάλη με μια βασιλική εντολή:

«Χαμάλη, παράτα την πέτρα.»

Κι αμέσως εισακούστηκε. Η πέτρα παρέμεινε εκεί για πολλά χρόνια, εμποδίζοντας όσους επιχειρούσαν να διαβούν το δρόμο. Τελικά, διάφοροι πολίτες μεσολάβησαν ώστε ο βασιλιάς να διατάξει την απομάκρυνση της πέτρας.

Όμως ο Μαχμούτ, αναλογιζόμενος με σοφία το νόημα μιας τέτοιας πράξης, ένιωσε υποχρεωμένος να δηλώσει:

«Ό,τι προκύπτει ως αποτέλεσμα μιας εντολής δεν μπορεί να ανακαλείται από άλλη εντολή, αλλιώς οι πολίτες θα θεωρήσουν ότι οι αυτοκρατορικές εντολές υποκινούνται από τα καπρίτσια του καθενός. Η πέτρα θα παραμείνει στη θέση της.»

Η πέτρα λοιπόν, παρέμεινε στη μέση του δρόμου για το υπόλοιπο της ζωής του Μαχμούτ. Κι όταν πια πέθανε, από σεβασμό στις βασιλικές εντολές, δεν απομακρύνθηκε.

Η ιστορία αυτή είναι γνωστή σε πολλούς. Οι άνθρωποι την κατανοούν με τρεις διαφορετικούς τρόπους, ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητές του. Όσοι εναντιώνονται στη μοναρχία, τη θεωρούν ένδειξη της ανοησίας που διακρίνει την εξουσία, καθώς προσπαθεί να διατηρήσει την ηγεμονική ισχύ της. Όσοι λατρεύουν την εξουσία, σέβονται κάθε είδους εντολή, όσο απρόσφορη και αν αποδειχθεί. Όσοι κατανοούν ορθώς την ηθική διάσταση της διδασκαλίας που χαρακτηρίζει την πράξη του βασιλιά, εμβαθύνουν στη σοφία της, ανεξαρτήτως του τι πιστεύουν εκείνοι που βρίσκονται βυθισμένοι στην άγνοια. Διότι επιτρέποντας με την εντολή του να αφεθεί ένα εμπόδιο στο λάθος σημείο κι εξηγώντας τους λόγους που επέτρεψε τη συνέχεια της παραμονής του εκεί, ο Μαχμούτ δίδασκε όσους ήταν πρόθυμοι να καταλάβουν, ότι ακόμα κι αν υπακούνε σε μια παροδική μορφή εξουσίας, όταν κάποιος κυβερνά βάσει άκαμπτων δογμάτων, καθίσταται άχρηστος σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Όσοι μπόρεσαν να διδαχθούν από την ιστορία αυτή, στράφηκαν στην αναζήτηση της Αλήθειας και πολλοί εξ αυτών κατάφεραν να βρουν το δρόμο τους.

***

Η ιστορία αυτή, δίχως να συμπεριλαμβάνει τους ίδιους υπαινιγμούς με αυτούς που χαρακτηρίζουν τη μετάφραση του έργου αυτού [στα αγγλικά], συμπεριλαμβάνεται στο φημισμένο κλασσικό έργο «Akhlaq-i-Mohsini» («η Ηθική Αυτών που Αγαπούν τους Ανθρώπους») του Hasan Waiz Kashifi.

Η παρούσα εκδοχή συμπεριλαμβάνεται στις διδασκαλίες του σεΐχη σούφι Daud της Κανταχάρ [στο Αφγανιστάν], ο οποίος πέθανε το 1965. Δίνει τη δυνατότητα να εκφραστούν με ιδανικό τρόπο τα διαφορετικά επίπεδα δράσης των ανθρώπων ανάλογα με τις ικανότητες τους, καθιστώντας τα κατανοητά. Αυτή η έμμεση μορφή απεικόνισης [των ανθρωπίνων πράξεων] μέσω του παραδείγματος του σουλτάνου Μαχμούτ, αποτελεί κλασσική σούφικη προσέγγιση, η οποία συνοψίζεται στη φράση:

«Να μιλάς στον τοίχο, μπας και σ’ ακούσει η πόρτα.»

Πηγή: Idries Shah (1969:115-116) TALES OF THE DERVISHES: TEACHING-STORIES OF THE SUFI MASTERS OVER THE PAST THOUSAND YEARS, E.P. Dutton & Co., New York

Όπου η Αλιμπέχ γίνεται ερημίτισσα και διδάσκεται από το Ρούστικο – έναν καλόγερο – πως να στέλνει το διάβολο στην κόλαση, για να παντρευτεί στη συνέχεια τον Νήηρμπεϊλ. Αφηγείται ο Ντιόνεο:

Ερωτική εικονογράφηση για το «Δεκαήμερο» του 14ου αιώνα, Αγγλία

«Γοητευτικές μου κυρίες, ίσως να μην έχετε ακούσει άλλη φορά, πως μπορεί να στείλει κανείς το διάβολο στην κόλαση. Κι έτσι, δίχως να απομακρυνθώ από το πνεύμα όσων έχουν ήδη κουβεντιαστεί σήμερα, θα σας αφηγηθώ τον τρόπο. Έχοντας μάθει το πως, ίσως κατανοήσετε το νόημα της ιστορίας αυτής, όπου η Αγάπη αν και παραμένει στα παλάτια της ευθυμίας και σε αίθουσες πολυτελείας με μεγαλύτερη προθυμία, απ’ ότι στην καλύβα ενός φτωχού, η δύναμή της γίνεται παρόλα αυτά αισθητή και στη μέση των πυκνών δασών, στα τραχιά βουνά και στα σπήλαια της ερήμου. Καταλαβαίνει τότε κανείς ότι δεν υπάρχει ούτε ένας που να μην υποκύπτει στην εξουσία της.

Για να προχωρήσουμε λοιπόν στα γεγονότα, θα αναφέρω ότι παλιότερα στην πόλη της Κάπσα, στην Ακτή των Βερβέρων, ζούσε κάποτε ένας πλούσιος άντρας, κι ανάμεσα στα πολλά παιδιά του υπήρχε και μια όμορφη, ελκυστική νεαρή κόρη με το όνομα Αλιμπέχ. Καθώς η Αλιμπέχ δεν ήταν χριστιανή κι έχοντας ακούσει πολλούς από τους χριστιανούς που κατοικούσαν στην πόλη, να εκθειάζουν τη χριστιανική πίστη και πόσο σημαντικό είναι να υπηρετεί κανείς το Θεό, αποφάσισε μια μέρα να ρωτήσει έναν εξ αυτών, ποιός είναι ο ευκολότερος τρόπος να Τον υπηρετείς. Κι ο άλλος της απάντησε, ότι όποιος απέχει από τα εγκόσμια, όπως εκείνοι που επιλέγουν τη μοναξιά της ερήμου στις Θήβες, υπηρετεί το Θεό με τον καλύτερο τρόπο. Το κορίτσι, που ήταν-δεν ήταν 14 ετών και το χαρακτήριζε η απλότητα, παρακινημένο όχι τόσο από μια βαθύτερη επιθυμία, αλλά την παιδική του φαντασία κυρίως, αναχώρησε το επόμενο πρωί μυστικά για να βρει ολομόναχο την έρημο των Θηβών, δίχως να αποκαλύψει τι είχε κατά νου. Μετά από μερικές μέρες, κι ενώ η επιθυμία της να υπηρετήσει το Θεό παρέμενε έντονη, έφτασε – δίχως να κοπιάσει και λίγο – μέχρι την έρημο και βλέποντας μακρυά στον ορίζοντα μια καλύβα, προχώρησε προς τα εκεί και μπροστά στην πόρτα της συνάντησε έναν άγιο άνθρωπο. Ο άντρας έμεινε έκπληκτος σαν την είδε μπροστά του και τη ρώτησε τι ψάχνει. Του αποκρίθηκε, πως την είχε εμπνεύσει η ιδέα του Θεού κι αναζητούσε έναν τρόπο να Τον υπηρετήσει και άρα έπρεπε να βρει κάποιον που θα τη δίδασκε πως.

Ο άγιος αυτός άνθρωπος, παρατηρώντας τη νεότητα και την ομορφιά της, φοβήθηκε ότι αν την φιλοξενήσει, μπορεί ο διάβολος να τον ξεγελάσει κι έτσι επαίνεσε την ευλαβή της πρόθεση κι αφού της έδωσε να φάει λίγες ρίζες βοτάνων, άγρια μήλα και χουρμάδες, κι αφού της έδωσε και νερό να πιεί, της είπε: «Κόρη μου, όχι πολύ μακριά από δω, ζει ένας άγιος άνθρωπος που είναι πολύ πιο άξιος από εμένα και αυτόν είναι που πρέπει ν’ αναζητήσεις. Σ’ αυτόν να πας.» Και της έδειξε το δρόμο προς τα κει που τη συμβούλεψε. Παρόλα αυτά, όταν έφτασε μέχρι τον εν λόγω άνδρα, έλαβε ξανά την ίδια απάντηση και ταξιδεύοντας – με τη συμβουλή του δεύτερου πλέον – ακόμη μακρύτερα, έφτασε μέχρι το κελί ενός νεαρού ερημίτη, ενός ιδιαίτερα ευσεβούς και άξιου ανθρώπου, που λεγόταν Ρούστικο. Απηύθηνε σ’ αυτόν την ίδια παράκληση, όπως και στους άλλους δύο που είχαν προηγηθεί. Κι αυτός, έχοντας κατά νου να θέσει μια πρόκληση στην ίδια τη σταθερότητά του, δεν την έστειλε μακρυά του, όπως είχαν κάνει οι άλλοι, αλλά την καλωσόρισε στο κελί του και καθώς είχε πια πέσει η νύχτα, της έφτιαξε ένα μικρό στρώμα από φοινικόφυλλα και της πρότεινε να ξαπλώσει εκεί για να ξεκουραστεί. Και δεν είχε περάσει πολύ ώρα, κι ο πειρασμός έθεσε σε τέτοια δοκιμασία τη θέλησή του, που νιώθοντας παραπλανημένος, άφησε στην άκρη όσα είχε αποφασίσει νωρίτερα κι ομολογώντας στον εαυτό του την ήττα του, άφησε στην άκρη κάθε σκέψη για μια ζωή αφοσίωσης, προσευχές και φόβους – αναλογιζόταν τη νεότητα και την ομορφιά της δεσποινίδας, προσπαθώντας να βρει με ποιό τρόπο θα μπορούσε να την πλησιάσει, έτσι ώστε να κερδίσει αυτό που επιθυμούσε τόσο, δίχως εκείνη να τον θεωρήσει κανέναν ακόλαστο.

Σύμφωνα με όσα είχε καταλάβει από τα ερωτήματα που του είχε θέσει πριν, φαινόταν να μην έχει γνωρίσει ποτέ της άντρα και ήταν πράγματι τόσο απλοϊκή όσο έδειχνε, κι έτσι αναλογιζόταν ποια πρόφαση θα μπορούσε να βρει, ώστε να την πείσει ότι η ικανοποίηση των δικών του επιθυμιών ήταν ο τρόπος να υπηρετήσει το Θεό. Στην αρχή, της έδωσε να καταλάβει με ένα σωρό λέξεις τι μεγάλο κίνδυνο αποτελούσε για το Θεό και Κύριο ο διάβολος κι εν συνεχεία, της εξήγησε ότι η πιο αποδεκτή υπηρεσία που μπορούσε να Του προσφέρει κανείς, ήταν να στείλει το διάβολο πίσω στην κόλαση, ώστε να περιοριστεί εκεί που Αυτός τον είχε καταδικάσει. Το κορίτσι τον ρώτησε πως μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο κι εκείνος της απάντησε: «Σύντομα θα γνωρίζεις, αρκεί να κάνεις κι εσύ ότι κάνω εγώ.» Και λέγοντας αυτά, άρχισε να βγάζει τα λιγοστά του ρούχα, μέχρι που απέμεινε ολόγυμνος. Το ίδιο έκανε και το κορίτσι κι εκείνος έπεσε στα γόνατα, σα να ‘χε σκοπό να προσευχηθεί, αναγκάζοντάς την να σταθεί μπροστά του, κολλημένη σχεδόν απάνω του.

«Αλιμπέχ & Ρούστικο», εικονογράφηση του Werner Tölle

Και τότε ο Ρούστικο, βλέποντας πόσο όμορφη ήταν, ένιωσε την επιθυμία του να αυξάνεται κι ευθύς  τον πλημμύρισε ο πόθος, γεγονός που παρατήρησε και η Αλιμπέχ, αναφωνώντας έκπληκτη: «Ρούστικο, τί είναι αυτό που έχεις και δεν έχω εγώ, κι εξέχει τόσο ανάμεσα στα πόδια σου;»

«Αχ, κόρη μου» είπε ο Ρούστικο, «είναι ο διάβολος για τον οποίο σου εξήγησα πριν, και βλέπεις; Με βασανίζει με το χειρότερο τρόπο, με βασανίζει τόσο που ίσα που αντέχω.» Και το κορίτσι: «Ας είναι ευλογημένος ο Θεός, γιατί βλέπω ότι βρίσκομαι σε καλύτερη θέση από εσένα, αφού με γλίτωσε από τέτοιο διάβολο.»  «Καλά κι ωραία όσα λες» αποκρίθηκε ο Ρούστικο, «αλλά αντί αυτού, έχεις κάτι άλλο που εγώ δεν έχω.» «Ω!» είπε η Αλιμπέχ «τί να είναι αυτό;» «Την κόλαση» της απάντησε ο Ρούστικο «και θα σου πω το εξής, πιστεύω ότι σε έστειλε σ’ εμένα ο Θεός μπας και σωθεί η ψυχή μου, καθώς είδε με ποιό τρόπο επιμένει να με βασανίζει ο διάβολος, και τουλάχιστον εσύ θα δείξεις την απαραίτητη συμπόνοια και θα μου επιτρέψεις να τον στείλω στην κόλαση, προσφέροντάς μου έτσι τεράστια – ή μάλλον κάτι παραπάνω από τεράστια – παρηγοριά, υπηρετώντας κι Εκείνον όπως Του αρμόζει, αν βέβαια όντως ισχύει αυτό που είπες και είναι αυτός ο λόγος που βρίσκεσαι εδώ.» Και καλόπιστα το κορίτσι είπε με τη σειρά του: «Αφού εγώ φέρω την κόλαση που ταιριάζει στο διάβολό σου, τότε ας γίνει το θέλημά σου με όποιο τρόπο κρίνεις εσύ Πατέρ μου.» Κι ευθύς της είπε ο Ρούστικο: «Ας είσαι ευλογημένη κόρη μου, κι ας πάμε παραπέρα να τον στείλουμε εκεί που πρέπει, ώστε να μ’ αφήσει κι εμένα στην ησυχία μου.» Και λέγοντας αυτά, πλάγιασε με το κορίτσι σε ένα κρεβάτι και της έδειξε σε ποιά στάση πρέπει να ξαπλώνει, προκειμένου να μπορεί να φυλακίζει το πνεύμα αυτό που έχει καταραστεί ο Θεός. Και καθώς το κορίτσι, δεν είχε στείλει ποτέ πριν κάποιον διάβολο στην κόλαση, ένιωσε κατά τη διαδικασία αυτή μια σουβλιά πόνου και είπε στο Ρούστικο:

«Σίγουρα, πάτερ μου, αυτός ο διάβολος είναι ένα κακόβουλο ον και πραγματικός εχθρός του Θεού, γιατί τον πόνο που προκαλεί τον αντιλαμβάνεται κανείς αμέσως ακόμη και στην κόλαση – να μην αναφερθεί κανείς και σ’ όλα τ’ άλλα.» «Κόρη μου» της απευθύνθηκε ο Ρούστικο «δεν θα ‘ναι πάντοτε έτσι τα πράγματα.» Και προκειμένου να βεβαιωθούν για του λόγου το αληθές, φρόντισαν να στείλουν το διάβολο στην κόλαση άλλες έξι φορές πριν σηκωθούν απ’ το κρεβάτι κι αυτή τη φορά έχοντας πια κατευνάσει τη δίψα του, για μια φορά ένιωσε χαρούμενος και δε χρειαζόταν να πει άλλη κουβέντα. Παρόλα αυτά, η επιθυμία του επέστρεφε από καιρό σε καιρό, και καθώς η Αλιμπέχ φρόντιζε να καταλαγιάζει τον πόθο του δίχως να προβάλλει αντίρρηση, άρχισε ν’ αρέσκεται στο παιχνίδι αυτό κι έλεγε στο Ρούστικο: «Βλέπω πλέον καθαρά, πως όσα έλεγαν οι άξιοι άντρες της Κάπσα ήταν αλήθεια, όντως το υπηρετείς το Θεό προσφέρει υπέρμετρη ευχαρίστηση. Για την ακρίβεια, δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο που να μου έχει προσφέρει παρόμοια ευχαρίστηση, τέτοια ανακούφιση στο παρελθόν, όσο το να στέλνει κανείς το διάβολο στην κόλαση. Και για το λόγο αυτό, πιστεύω θα ήταν απίστευτη ανοησία από πλευράς οποιουδήποτε να κάνει οτιδήποτε άλλο πέραν του να υπηρετεί το Θεό.» Κι έτσι, πολλές φορές την ημέρα, πλησίαζε το Ρούστικο και του έλεγε: «Πάτερ μου, έχω έρθει εδώ για να υπηρετήσω το Θεό και όχι για να ξοδεύω τη μέρα μου άπραγη, ας πάμε λοιπόν να στείλουμε το διάβολο στην κόλαση.» Κι ενώ φρόντιζαν να κάνουν αυτό που πρέπει, από καιρό εις καιρό εκείνη σχολίαζε: «Δε γνωρίζω για ποιό λόγο Ρούστικο, θα έπρεπε να επιτρέπουμε στο διάβολο να ξεφεύγει από την κόλαση, αφού κάθε φορά που η περίσταση το φέρνει, εκείνη είναι πρόθυμη να τον δεχθεί. Δεν θα έπρεπε να του επιτρέπουμε ν’ απομακρύνεται ποτέ.» Έτσι, το κορίτσι καλούσε και παρότρυνε συχνά τον Ρούστικο να θέσουν τους εαυτούς τους στην υπηρεσία του Θεού, και κάποια στιγμή ήρθε η ώρα που ο Ρούστικο σαν την έβλεπε έτρεμε αντί να ρίχνεται επί τω έργω. Βλέπετε, το κορίτσι φρόντιζε να αερίζει με τέτοια επιμέλεια την πουκαμίσα του, που ο Ρούστικο άρχισε να τη διδάσκει πως στην πραγματικότητα κανείς δεν πρέπει να σωφρονίζει το διάβολο στέλνοντάς τον στην κόλαση, αλλά κάθε φορά που το κεφάλι του προβάλλει περήφανα να μονολογούμε «και με τη χάρη του Θεού ας παραμείνει εγκρατής κι ας προσευχηθεί στο Θεό για λίγη γαλήνη». Και με τον τρόπο αυτό το κορίτσι παρέμεινε σιωπηλό για ένα διάστημα. Αλλά μια μέρα, βλέποντας ότι ο Ρούστικο δεν της επέτρεπε πλέον ποτέ να στέλνει το διάβολο στην κόλαση, του είπε: «Ρούστικο, μπορεί εσένα ο διάβολός σου να παραμένει πλέον ταπεινός και να μην σου δημιουργεί προβλήματα, όμως εμένα από την άλλη η κόλασή μου δεν μ’ αφήνει σε ησυχία. Κι αυτή είναι η αιτία που η κόλασή μου κι εγώ, ελπίζαμε ότι θα μας βοηθήσεις να εξευτελίσουμε το διάβολο, ζητώντας του να κατασιγάσει τη θέρμη της κόλασης εντός μου.» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

~~~ 1ος κρίκος:

~~~ 2ος κρίκος:

Η χιλιοστή συνιστώσα της αξιοπρέπειας από την Ιερισσό

~~~ 3ος κρίκος: «τίποτε δεν πρόκειται να εξαφανιστεί, αν πρώτα δεν μας διδάξει αυτό που χρειάζεται να μάθουμε» [Pema Chodrom]

 

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός χρόνος ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Advertisements
Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Bealtaine Cottage

Colette O'Neill... Author, Publisher, photographer. Creator of Goddess Permaculture.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Living a Mythic Life in the Modern Age

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Seedzen

Telling Other Stories

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach