You are currently browsing the tag archive for the ‘δώρο’ tag.

Advertisements

IMG_0111

IMG_0117

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Creation of Adam», Michelangelo (λεπτομέρεια)

Ο Θεός δημιούργησε όλο τον κόσμο και την έβδομη μέρα σκέφτηκε ότι είχε τελειώσει το έργο του. Κάθισε κάτω από ένα δέντρο για να ξεκουραστεί. Ξαφνικά θυμήθηκε ότι είχε παραλείψει να κάνει κάτι. Δεν είχε δημιουργήσει τίποτε για την υπομονή και δεν ήξερε που να βρει το πιο κατάλληλο μέρος για να τη βάλει.

Ο Θεός άρχισε ν’ αναρωτιέται τι να κάνει. Πρώτα απ’ όλα αποφάσισε να προικίσει το νερό μ’ αυτήν κι έτσι έκανε, αλλά το νερό στέγνωσε. Τότε ο Θεός προσπάθησε να προικίσει το δέντρο με υπομονή, αλλά το δέντρο βάρυνε πολύ, τα κλαδιά του λύγισαν, έσπασαν και σάπισαν. Έπειτα ο Θεός πήγε στο βράχο και είπε: «Βράχε! σου δίνω τη δύναμη της υπομονής». Αλλά ο βράχος δεν άντεξε το βάρος κι έσπασε και διαλύθηκε σε πέτρες και άμμο.
Τελικά κατάλαβε ο Θεός ότι έπρεπε να δώσει την υπομονή στον άνθρωπο, ο οποίος ζούσε στο παράδεισο. Κι έτσι έκανε λοιπόν και ο άνθρωπος βόγκηξε από απελπισία, αναστέναξε αλλά τελικά άντεξε. Από τότε οι άνθρωποι μπορούν κι αντέχουν περισσότερο από το νερό, το δέντρο ή την πέτρα.

Τσιγγάνικα παραμύθια

~~~ 1ος κρίκος:

~~~ 2ος κρίκος:

Η χιλιοστή συνιστώσα της αξιοπρέπειας από την Ιερισσό

~~~ 3ος κρίκος: «τίποτε δεν πρόκειται να εξαφανιστεί, αν πρώτα δεν μας διδάξει αυτό που χρειάζεται να μάθουμε» [Pema Chodrom]

 

«Hadley Fields Winter» της Barbara Johnson

Μια φορά κι έναν καιρό, τότε που οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας ζούσαν ακόμη, υπήρχε μια φτωχή αλλά όμορφη νέα γυναίκα, παντρεμένη μ’ έναν εξίσου φτωχό αλλά και όμορφο νέο άντρα. Πλησίαζε εκείνη η εποχή του χρόνου, όπου σύμφωνα με τα έθιμα οι άνθρωποι ανταλλάσουν δώρα. Το νεαρό ζευγάρι δυσκολευόταν να τα βγάλει πέρα, γιατί ο πόλεμος που σπάραζε γη και ανθρώπους εδώ και χρόνια είχε μόλις τελειώσει.

Οι στρατιώτες είχαν σφάξει όλα τα πρόβατα για να ‘χουν φαγητό να φάνε. Κι έτσι δεν υπήρχε ίχνος μαλλιού για να φτιάξει κανείς νήματα. Και δίχως νήμα δεν υπήρχε η παραμικρή δυνατότητα να υφάνεις κάτι και δίχως ύφανση δεν υπήρχαν ούτε ρούχα, οπότε τα ζεστά ρούχα ήταν λιγοστά ή ανύπαρκτα. Όσοι άνθρωποι μπορούσαν έκοβαν τ’ απομεινάρια από τα παλιά τους παπούτσια κι έφτιαχναν ένα ζευγάρι νέα, κακομοίρικα στην όψη. Όλοι τους φορούσαν το ένα κουρέλι πάνω απ’ το άλλο, δίνοντας έτσι την ψευδαίσθηση της καλοζωίας με την ψεύτικη στρογγυλή κοιλίτσα τους στο ύψος της μέσης, την οποία όμως διέψευδαν τα ισχνά τους άκρα και τα σκελετωμένα πρόσωπά τους.

Και ήταν τότε που, όπως συμβαίνει συχνά όταν το χειρότερο έχει περάσει κι ο πόλεμος έχει τελειώσει, οι άνθρωποι άρχισαν να επιστρέφουν δειλά-δειλά σε ό,τι είχε απομείνει από τα σπίτια τους. Όπως ο σκύλος που γνωρίζει καλά την περιοχή του, επέστρεφαν κι αυτοί δίχως να δίνουν σημασία στη φτώχεια που τους μάστιζε. Μερικές από τις γυναίκες στα αγροκτήματα άρχισαν να επισκευάζουν τα υνιά, αντικαθιστώντας τις λεπίδες τους με τα μεταλλικά υπολείμματα των οβίδων, τα οποία στη συνέχεια πύρωναν στη φωτιά και τα σχηματοποιούσαν με ότι εργαλεία έβρισκαν όσο καλύτερα μπορούσαν. Άλλοι πάλι, ταρακουνούσαν κι έσχιζαν τα πεθαμένα φυτά στα δύο μπας και βρουν κάνα σπόρο. Ο ράφτης παρακάλεσε για λίγα απομεινάρια από ρούχα παλιά κι έτσι ξεκίνησε πάλι να ράβει, πουλώντας γιλέκα και πανωφόρια όμοια με πολύχρωμες κουρελούδες. Ο φούρναρης άλεσε με τα χέρια του ότι σπόρο μπόρεσε να συλλέξει από τα λίγα φυτά που καλλιεργούσε στα σπασμένα κεραμικά δοχεία που στέκονταν μπροστά στο παράθυρό του κι έπειτα σχημάτισε μ’ επιδεξιότητα μικρά καρβέλια, τα έψησε και τα πουλούσε μπρος στο κατώφλι του σπιτιού του. Και σταδιακά, όσοι ήταν καλοί στο εμπόριο άρχισαν να επιβιώνουν πουλώντας λίγο από κείνο και λίγο από τ’ άλλο, ενώ ευχαριστούσαν το Θεό, που όσα δεινά κι αν είχε φέρει ο πόλεμος, δεν είχε καταφέρει παρόλ’ αυτά να σκοτεινιάσει τον ήλιο. Κι έτσι κυλούσαν τα πράγματα στο χωριό. Παρόλο που κανείς δεν ευημερούσε, παντού υπήρχαν σημάδια μιας νέας ζωής. Και κάθε άνθρωπος φρόντιζε όσο περνούσε από το χέρι του, να προστατέψει οτιδήποτε θεωρούσε εύθραυστο ή πολύ μικρό.

Κάπως έτσι επιβίωνε και το νεαρό ζευγάρι της ιστορίας μας. Παρόλο που είχαν χάσει και οι δυό τους πολλά με τον πόλεμο, υπήρχαν δύο περιουσιακά στοιχεία που είχαν καταφέρει να κρατήσουν. Ο άντρας είχε φυλάξει το ρολόι τσέπης του παππού του κι έλεγε με περηφάνεια την ώρα σ’ όποιον ρωτούσε να μάθει. Και η γυναίκα, παρόλο που για μήνες υποσιτιζόταν, είχε ακόμα τα όμορφα μακρυά μαλλιά της κι όταν τ’ άφηνε λυτά, αυτά έφταναν μέχρι το πάτωμα καλύπτοντάς την ολόκληρη σαν να φορούσε την πιο μαλακή γούνα ζιμπελίνας που έχουν αγγίξει ποτέ τα χέρια σας. Κι έτσι, όντας πλούσιοι με έναν απλό τρόπο, το ζευγάρι ζούσε τη ζωή του, παλεύοντας για ένα πενιχρό εισόδημα: πότε πουλώντας ένα μικρό γογγύλι εδώ και πότε λίγα χειμωνιάτικα μήλα παραπέρα.

εικονογράφηση της Francesca Sai

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ, ήταν ένας βασιλιάς που είχε τρεις γιούς και καθώς ήταν όλοι τους άξια παλικάρια, δεν μπορούσε να αποφασίσει σε ποιόν από τους τρεις θ’ αφήσει το βασίλειό του. Γιατί πλέον είχε αργήσει να γερνάει και σκεφτόταν πως είχε έρθει ο καιρός να δώσει τα σκήπτρα του σε άλλον. Είχε λοιπόν την ιδέα να τους θέσει μία πρόκληση και όποιος τα κατάφερνε θα λάμβανε το βασίλειο ως έπαθλο.

Του πήρε κάποιο χρόνο ν’ αποφασίσει τι να ζητήσει από τους γιούς του. Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός και τους κάλεσε για να τους τους πει ότι θα ήθελε να του φέρουν τον πιο μικρό, τον πιο όμορφο σκύλο που υπάρχει στον κόσμο αυτό. Είπε επίσης πως για την αναζήτηση αυτή θα τους έδινε έναν ολόκληρο χρόνο, αρκεί να επιστρέψουν στον πύργο την ίδια μέρα, για να παρουσιάσουν τα σκυλιά που θα έχουν βρει ταυτόχρονα.

Οι τρεις πρίγκηπες εξεπλάγησαν από την επιθυμία του πατέρα τους, όταν όμως άκουσαν ότι όποιος φέρει το πιο ωραίο τετράποδο θα διαδεχθεί τον πατέρα του στο θρόνο, δεν έφεραν την παραμικρή αντίρρηση, καθώς έτσι είχαν μια ευκαιρία και οι δύο νεώτεροι να διεκδικήσουν τη θέση του βασιλιά – πράγμα ασυνήθιστο για τα ήθη και τα έθιμα της εποχής.

Έτσι, αφού αποχαιρέτησαν τον πατέρα τους κι αφού συμφώνησαν μεταξύ τους να επιστρέψουν στον πύργο την ίδια μέρα κι ώρα έναν χρόνο αργότερα, οι τρεις αδερφοί ξεκίνησαν την περιπλάνησή τους. Τους ξεπροβόδισε μια κουστωδία ολόκληρη από λόρδους κι αυλικούς μέχρι την πύλη της πόλης με ιαχές και τραγούδια κι έπειτα, αφού είχαν απομακρυνθεί καμμιά λεύγα τα τρία αδέρφια αγκαλιάστηκαν μεταξύ τους με τρυφερότητα και τράβηξε ο καθένας το δρόμο του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ένας μύθος των Ίνουιτ για την κουκουβάγια και το κοράκι ή πως το κοράκι «βάφτηκε» μαύρο! [Δυστυχώς οι υπότιτλοι δεν είναι πλέον εφικτοί σε βίντεο που «ανεβάζουμε» από το youtube, καθώς το τελευταίο έχει αλλάξει την πολιτική του και ο μόνος τρόπος είναι σε συνδυασμό με διαφημίσεις – πράγμα που εγώ προσωπικά απεχθάνομαι.]

Ήτανε κάποτε δύο αδέρφια. Ο μεγαλύτερος καλλιεργούσε δέντρα κι ο οπωρώνας του ήταν θαυμαστός για τους καρπούς και τα όμορφα δέντρα του, ενώ ο ίδιος απολάμβανε την εκτίμηση όλων για τον τρόπο που είχε να καλλιεργεί.

Μια μέρα πήγε να τον επισκεφτεί ο μικρότερος αδερφός κι έμεινε εμβρόντητος σαν αντίκρυσε τις σειρές με τα δέντρα που στέκονταν εμπρός του – λυγερά, με λείους απαλούς κορμούς και φύλλα βαθιά πράσινα.

«Αδερφέ μου, θα σου δώσω μια μηλιά», είπε ο μεγαλύτερος στον μικρότερο «την καλύτερη του κήπου μου, κι έτσι κι εσύ και τα παιδιά σου και τα παιδιά των παιδιών σου θα απολαμβάνετε τους καρπούς της». Στη συνέχεια κάλεσε τους εργάτες και τους ζήτησε να βγάλουν προσεχτικά το δέντρο από το χώμα και να το μεταφέρουν μέχρι το αγρόκτημα του αδερφού του. Έτσι κι έγινε.

Το επόμενο πρωινό ο δεύτερος αδερφός στάθηκε μπροστά στο δέντρο, αλλά δεν μπορούσε ν’ αποφασίσει που να το φυτεύσει.

«Αν το φυτέψω στο λόφο», μονολόγησε «θα είναι εκτεθιμένο στον άνεμο, με τις ριπές του θα πέσουν οι εύγευστοι καρποί του στο χώμα πριν καν ωριμάσουν κι αν το φυτέψω κοντά στο δρόμο, οι περαστικοί θα το δουν και θα μου κλέψουν τα λαχταριστά μου μήλα, αν πάλι το φυτέψω κοντά στην πόρτα του σπιτιού μου, οι υπηρέτες και τα παιδιά δεν θ’ αφήσουν καρπό για καρπό».

Αφού σκέφτηκε λοιπόν το θέμα διεξοδικά, αποφάσισε να φυτέψει τη μηλιά πίσω από τον αχυρώνα του, λέγοντας στον εαυτό του: «Κανένας κλέφτης δεν θα σκεφτεί να κοιτάξει εδώ!»

Όμως, να που ο καιρός περνούσε και το δέντρο ούτε κάρπισε, ούτε άνθισε την πρώτη χρονιά. Τα ίδια και τη δεύτερη. Έτσι αποφάσισε να πάει να βρει το μεγαλύτερο αδερφό ξανά και να παραπονεθεί – θυμωμένος – για το δώρο: «Με ξεγέλασες! Το δέντρο που μου έδωσες είναι στέρφο και δεν μπορεί να δέσει καρπό. Γιατί λάβε υπ’ όψη σου μπαίνουμε πλέον στον τρίτο χρόνο και δεν βλέπω τίποτε πέρα από φύλλα στα κλαδιά του!»

Ο πρώτος, τον ακολούθησε στο κτήμα του κι όταν είδε που είχε φυτέψει τη μηλιά γέλασε κι απάντησε: «Τη φύτεψες σ’ ένα σημείο που την αφήνει εκτεθιμένη στους κρύους ανέμους και δεν έχει αρκετό ήλιο ή ζέστη. Πώς περιμένεις λοιπόν ν’ ανθίσει ή να καρπίσει; Τη φύτεψες και η καρδιά σου ήταν πλημμυρισμένη απληστία και καχυποψία. Πώς περιμένεις λοιπόν η σοδειά σου να φέρει πλούτο κι αφθονία;»

Πηγή: http://etext.lib.virginia.edu/etcbin/toccer-new2?id=OlcGood.sgm&images=images/modeng&data=/texts/english/modeng/parsed&tag=public&part=108&division=div2

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Advertisements
Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Bealtaine Cottage and Woodland Sanctuary

Colette O'Neill, Innovator of Goddess Permaculture ~Writer ~ Teacher ~ Photographer

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach