You are currently browsing the tag archive for the ‘εξιστόρηση’ tag.

[…] Οι Ekoi της Νιγηρίας λένε πως χρόνια πριν οι ιστορίες ήταν ιστορίες-παιδιά. Αυτές οι ιστορίες-παιδιά εξυφαίνονταν από κάθε τι ορατό στην οικία του κόσμου ετούτου. Στον αφηγητή ή προστάτη των ιστοριών-παιδιών ανέθεταν τέσσερα συγκεκριμένα καθήκοντα.

– Το πρώτο του καθήκον ήταν να διασφαλίσει ότι η ιστορία-παιδί έχει ένα όμορφο φόρεμα να φορέσει, το οποίο θα το βοηθήσει να ξεχωρίζει και παράλληλα να συνδέεται με όλες τις άλλες ιστορίες-παιδιά.

– Το δεύτερο καθήκον του ήταν να επιτρέψει στην ιστορία-παιδί να εμπνευστεί από όλα τα μη φανερά του κόσμου. Να γνωρίζει τι είναι πλούτος και τι φτώχεια, τι είναι μέρα αλλά και τι είναι νύχτα.

– Το τρίτο καθήκον του ήταν να θρέψει την αυθεντικότητα κι ειλικρίνεια της ιστορίας-παιδί. Να τη βοηθήσει έτσι ώστε να εκφράζει τη δική της αλήθεια. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.

– Τέλος, κάθε ιστορία-παιδί όφειλε ν’ αφεθεί να ελεύθερη. Κι αυτό ήταν εφικτό με έναν μόνο τρόπο. Επιτρέποντάς της, συγκεκριμένα, να έχει τη δική της φωνή. Έτσι, η ιστορία-παιδί θ’ αποκτούσε σάρκα και οστά και θα μπορούσε να παραμείνει, για πάντα ίσως, σ’ αυτή τη Γη.

Όλοι αναγνώριζαν το τέταρτο καθήκον ως το δυσκολότερο όλων. Γιατί όλοι γνώριζαν ότι αργά ή γρήγορα ο αφηγητής καλείται να πληρώσει ένα τίμημα για κάθε ιστορία που έχει πει. Κι όπως δεν μπορεί να πάρει κανείς πίσω τις πράξεις του, έτσι και η σοφία που εμπεριέχεται σε μια ιστορία δεν μπορεί να ανακληθεί. Κι επιπλέον, πως θα μπορούσε να ζήσει κανείς τη ζωή του ακολουθώντας τις αλήθειες των ιστοριών; Αν από την άλλη, επέλεγε κανείς να μην αφηγηθεί ξανά ένα παραμύθι, θα είχε να πληρώσει ένα τίμημα μεγαλύτερο της ίδιας της αλήθειας και αυτή η συνειδητοποίηση χάριζε παρηγοριά. Το να σιωπά κανείς για σοβαρά ζητήματα αναπόφευκτα δημιουργεί σοβαρές δυσκολίες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

drakoi

ο πράσινος & ο γαλάζιος δράκος, ξημερώματα 13 Φεβρουαρίου

Θυμόμαστε το δράκο της Γαλάνης, μια από τις πρώτες ζωγραφιές της δράσης και τη φέρνουμε στο προσκήνιο. […] Οι έφηβοι της Γαλάνης και του Ευμοίρου αγκαλιάζουν την ιδέα. Γράφουν την ιστορία των δύο δράκων, του γαλάζιου και του πράσινου, που φυλούν τα περάσματα του ποταμού, προστατεύοντας τα πλάσματα που κατοικούν σε αυτόν. Με τη βοήθεια της Anne προετοιμάζουν τη μουσική για κάθε δράκο. Λίγο-λίγο εμβαθύνουν στην ιστορία. Αν και φύλακες, οι δύο δράκοι τσακώνονται κάθε 13η Φεβρουαρίου. Εστιάζουμε στη σύγκρουση. Τι καθιστά μια σύγκρουση δημιουργική;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

,μζζ

Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Akram Khan με περαιτέρω αποσπάσματα από την τελευταία του δουλειά θα βρείτε εδώ.

Ξέρουν γράμματα, διαβάζουν, γράφουν και δεν κατάλαβαν ποτέ πως ο κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος ολόκληρος, είναι μια ολόκληρη ιστορία. Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως όταν ο άνθρωπος ξανακαταχτήσει την ανθρωπιά του, όταν ξαναρχίσει να δημιουργεί ανθρώπινο πολιτισμό, θα γράφει πια την ιστορία κάθετα, όχι για λαούς και μάζες, αλλά για τον Παύλο, για τη Ρηνιώ, για την Ελένη, για το μαστρο – Στέφανο. τότε μονάχα οι άνθρωποι θα ξέρουν τι κοστίζει η ιστορία, τι κοστίζει η συμμετοχή, τι θα πει η φράση «εκατό χιλιάδες νεκροί» ή «βασανίζεται ένας άνθρωπος σε κάποια ασφάλεια».

Ο Χρόνης Μίσσιος στο βιβλίο του «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς»

 

Oh storyteller tell us a story

Make it a tale

Tell me about the people of old

Tell me about 1001 Nights

And about Lunja daughter of the Ghoul

And about the son of the Sultan

I’m about to tell a story

We’ll be far from this world

I’m about to tell a story

Everyone of us has a story in his heart Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Από το φωτογραφικό αρχείο του Ριζοσπάστη

Δεν γνωριζόμαστε με την κυρά Γιαννούλα και όσα ξέρω για τη ζωή της έχουν φτάσει στην από δω μεριά του δρόμου τυχαία και λόγω της εγγύτητας. Α, και επειδή παρά τα χρόνια που ζει στην πόλη η κυρά Γιαννούλα, έχει φέρει τους ήχους της επαρχίας μαζί της που δεν τους αποχωρίζεται σχεδόν ποτέ: με φωνή βροντερή μιλάει στα παιδιά της το πρωί, μαλώνει ή κανακεύει τη Λούση, το μικρό της σκυλάκι, φωνάζει τη Μαίρη, τη γειτόνισσα της διπλανής πόρτας για τα πρωινά νέα ή πιάνει το τραγούδι όταν έχει τα σεκλέτια της. Έτσι μιλάει αδιακρίτως σε όλους και όλες τις ώρες. Οπότε, κομμάτια της ζωής της γλυστράνε και ξεφεύγουν από το χώρο και τον ιδιωτικό τους χρόνο και σκορπίζονται στη γειτονιά. Έχω γίνει ωτακουστής χωρίς να το θέλω και χωρίς να μπορώ να δω πρόσωπα και να ταιριάξω φωνές, γιατί το μπαλκόνι της δε φαίνεται από τα λουλούδια και τις πρασινάδες. Τις προάλλες για παράδειγμα, είχε μαστόρους από το πρωί. Ξύπνησε νωρίς, ετοίμασε καφέδες και όλη την ώρα ήταν από πάνω τους μήπως και χρειάζονται κάτι να τους φέρει, πριν το μεσημεριανό φαγητό. Και τα ονόματα των μαστόρων έμαθα, και τα χρώματα που έβαψαν, και τα λεφτά που τους πλήρωσε. Σαν να ακούω στιγμιότυπα μιας άλλης ζωής στο ραδιόφωνο. Ώρες – ώρες νοιώθω ότι δε μπορώ να ησυχάσω και να απολαύσω το μπαλκόνι μου, γιατί όλο και θα την ακούσω να πιάνει διπλάσιο χώρο από όσο μας αναλογεί στο στενό δρόμο που ζούμε, και θυμώνω. Μετά της τον παραχωρώ τον χώρο που με πείσμα διεκδικεί γιατί για μένα, από μια άποψη, η κυρά Γιαννούλα είναι η γειτονιά ολόκληρη.

Ούτε προφορική ιστορία είναι, ούτε αφήγηση. Το αναφέρω γιατί σκέφτομαι πόσες μυριάδες, μυριάδες μικρές στιγμές είναι οι ζωές μας. Περαστικές, φευγαλέες, αποσπασματικές, που χάνονται ακαριαία σχεδόν στη λήθη. Ποιος ξέρει ποια θα είναι η δική της εικόνα για τη δική μου ζωή. Τι βλέπει, μιας και το δικό μου μπαλκόνι δεν είναι και τόσο κατάφυτο, τι ακούει, τι καταλαβαίνει, τι ξέρει. Αυτά τα μικρά θραύσματα που μοιάζουν ασύνδετα, δίχως νόημα και ειρμό και όταν πάρει θέση ο άνθρωπος τα βάζει σε μια σειρά και βγάζουν νόημα, για τον ίδιο, τους άλλους, για την ιστορία σπανιότερα. Καθώς αφηγούμαστε ιστορίες και περιστατικά για τη ζωή μας, καθώς ιστορούμε τη ζωή μας και όσα βιώνουμε, νοιώθουμε, και περνάμε κάθε μέρα, σε αγαπημένους και οικείους, γείτονες και φίλους, σπάμε το καρυδότσουφλο και βγάζουμε από μέσα τον καρπό που αλλιώς θα έμενε αθέατος για πάντα. Ποτέ κανείς δε θα μάθαινε Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ένας τρόπος να προσπαθήσει κανείς να προσεγγίσει το παραπάνω βίντεο είναι βάσει λογικής: ποιός λέει τι και με τι τρόπο. Ένας δεύτερος (συμπληρωματικός, αλλά ίσως πάλι και όχι) τρόπος είναι να προσπαθήσει κανείς να εμβαθύνει στο είδος των κόσμων που μας εναποθέτουν οι διαφορετικές εμπειρίες/ καταστάσεις/ ιδέες και όνειρα. Και να αναρωτηθεί, σε τι είδους κόσμο θέλω να ζήσω/ζω; Συνηθίζουμε να αφηγούμαστε της ζωή βάσει ενός κακώς εννοούμενου ρεαλισμού, τον οποίο ο φιλόσοφος Arno Grün εξισώνει με μία μορφή ασθένειας, η οποία αποτελεί και ρίζα της ανθρώπινης καταστροφικότητας [Arno Grün (1989) Der Wahnsinn der Normalität – Realismus als Krankheit: Eine Theorie der menschlichen Destruktivität, Deutscher Taschenbuch Verlag, München].

Παρακολουθώντας λοιπόν το παραπάνω βίντεο, κάθε ένας και κάθε μία από εσάς έχει τις δικές του/της αντιδράσεις. Καλώς. Πώς θα μεταβάλλονταν άραγε αν αποτολμούσαμε μια μικρή άσκηση;

Έχουμε και λέμε λοιπόν (βήματα για τολμηρούς/ές): Οι φράσεις που ακολουθούν χρησιμεύουν ως έμμεσες/άμεσες αφετηρίες για την εξιστόρηση ενός προσωπικού (αλλά πάλι ίσως και όχι τόσο προσωπικού: τον ίδιο κόσμο μοιραζόμαστε όλοι/ες) αφηγήματος. Ανάλογα με την επιλογή της αρεσκείας σας, ανάλογα με τη φράση που σας εκπροσωπεί περισσότερο αυτή τη στιγμή, το αφήγημα πρόκειται να έχει διαφορετική πορεία και κατάληξη:

  • «Η ανάπτυξη προϋποθέτει θυσίες».
  • «Η κρίση μας υποχρεώνει να βάλουμε ως προτεραιότητα την οικονομική μας επιβίωση».
  • «Τα εθνικά συμφέροντα προτάσουν την αξιοποίηση των πρώτων υλών της χώρας».
  • «Οι πρώτες ύλες του τόπου μας είναι ανεξάντλητες».
  • «Πάνω απ’ όλα το δικαίωμα στην εργασία».
  • «Ο τόπος μας είμαστε εμείς».
  • «Αν ο τόπος είμαστε εμείς, τότε εμείς είμαστε και το υπέδαφός του και τα δέντρα του και τα νερά του και ο αέρας του και κάθε τι που τον απαρτίζει».
  • «Σε έναν ερημωμένο τόπο κανείς δεν επιβιώνει μακροπρόθεσμα».
  • «Η επιβίωση κάποιων από εμάς προϋποθέτει την εξόντωση κάποιων άλλων».
  • «Η ανάπτυξη συχνά ακολουθεί διαδρομές ενός αποικιοκρατικού παρελθόντος».
  • «Ο τόπος και τα όντα που τον κατοικούν έχουν εξίσου δικαίωμα λόγου».
  • «Είναι άραγε τόσο αναγκαία η ανάπτυξη;»
  • «Τί είδους ανάπτυξη; Τί είδους αποανάπτυξη;»
  • «Αυτή η μορφή ανάπτυξης αναπόφευκτα γεννά συγκρούσεις».
  • «Αυτή η μορφή ανάπτυξης μας υποχρεώνει να κοιταχτούμε – και από τη μια και από την άλλη πλευρά – μπας και κάποτε καταφέρουμε να συνομιλήσουμε για τον κόσμο του καθενός μας».
  • … [προσθέστε ό,τι άλλο θέλετε εδώ]

Έχοντας διαλέξει μία από τις δηλώσεις, προχωρείστε ένα βήμα πιο πέρα. Φανταστείτε ότι αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο ενός παραμυθιού που ξεκινά κάπως έτσι:

«Ήτανε μια φορά ένα δέντρο κι ένας τσαλαπετεινός…»

Τί αφηγηματική τροπή παίρνει η ιστορία σας; Τί είδους κόσμος ζωντανεύει στη σκέψη σας; Είναι ένας κόσμος στον οποίο θα θέλατε να ζήσετε εσείς και οι αγαπημένοι σας άνθρωποι ή μήπως αναδύεται μια εφιαλτική δυστοπία; Δοκιμάστε να αφηγηθείτε στον εαυτό σας τον κόσμο που ονειρεύεστε…

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60 χρησιμοποιούνταν συχνά δακρυγόνα. Ένα από τα περιστατικά που θυμάμαι συνέβη το 1968. Το Πανεπιστήμιο είχε περιφράξει ένα τετράγωνο στο Μπέρκλεϋ διεκδικώντας την ιδιοκτησία του, αλλά εμείς αντιδράσαμε υποστηρίζοντας ότι η γη αρχικά ανήκε στους Ινδιάνους και στη συνέχεια κλάπηκε από τους Ισπανούς, τους Άγγλους και τέλος το ίδιο το Πανεπιστήμιο, η πράξη του οποίου αποτελούσε μία ακόμα πράξη κλοπής. Κάναμε κατάληψη του χώρου, στήσαμε σκηνές, το ονομάσαμε «Πάρκο του Λαού». Οι διαδηλώσεις όλο και αυξάνονταν. Ήρθε η αστυνομία και μαζί της τα συνήθη δακρυγόνα. Αρπάξαμε τα φουλάρια μας και τα φορέσαμε γύρω απ’ τα κεφάλια μας, ποτίζοντάς τα νερό, μπας και γλιτώσουμε τα δακρυγόνα. Έπειτα βγήκαμε στο δρόμο.

Ο Σύνδεσμος Αρνητών Στράτευσης οργανώνει μια εκστρατεία ευαισθητοποίησης προκειμένου να στρέψει την προσοχή του ευρύτερου κοινού στο ρόλο που διαδραματίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην παρασκευή και προώθηση δακρυγόνων σε παγκόσμιο επίπεδο. Τμήμα αυτής της καμπάνιας αποτελεί το πρότζεκτ Facing Tear Gas. Πρόκειται για ένα πρότζεκτ προφορικής αφήγησης, στο οποίο συμμετέχουν άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το κείμενο που ακολουθεί αφορά τη σχέση εξιστόρησης και γεωγραφίας, καθώς και τη λειτουργία της αφήγησης υπό την έννοια της περιγραφής του Άλλου (άρα της αφήγησης ως κοινωνική διεργασία):

Στην Κίνα αφηγούνται μια ιστορία για τον Ιούλιο Καίσαρα και τη μεταξένια χλαμύδα του, την οποία φόρεσε για να πάει στο θέατρο και το κοινό εντυπωσιάστηκε τόσο από τη λάμψη της και έδειξε τέτοια περιέργεια για το υλικό αυτό, που με δυσκολία παρακολούθησε την παράσταση. Από την ιστορία αυτή συμπεραίνει κανείς ότι ακόμα και τότε, υπήρχαν κάποιες επαφές ανάμεσα στην Κινέζικη και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Δρόμος του Μεταξιού εκτεινόταν ήδη ανάμεσα σε ερήμους και βουνοκορφές, ξεκινώντας από τις δυτικές ακτές του Ειρηνικού για να καταλήξει στη λεκάνη της Μεσογείου.

Το 138 π.Χ. ο αυτοκράτορας της κινέζικης δυναστείας των Χαν, έστειλε έναν εκπρόσωπό του – τον Chang Ch’ien – σ’ ένα ταξίδι προς τα δυτικά για αναζήτηση πιθανών συμμάχων. Έφτασε μέχρι τη Βακτριανή (την περιοχή που τμήμα της ονομάζουμε σήμερα Αφγανιστάν) και ενθουσιάστηκε τόσο με όσα είδε που αποφάσισε να παραμείνει εκεί για έναν ολόκληρο χρόνο. Για την ακρίβεια, είχε «σκοντάψει» σε ένα παλιό φυλάκιο, απομεινάρι του ελληνικού πολιτισμού, καθώς η Βακτριανή παλαιότερα είχε κατακτηθεί και κατοικηθεί από τα στρατεύματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη μακρά πορεία του προς την Ινδία.

Υπάρχουν δύο σημεία στις ιστορίες αυτές που βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, τα οποία ανακαλύπτει κανείς και σε άλλες ιστορίες αυτού του είδους. Πρώτ’ απ’ όλα ότι έννοιες όπως Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Βρήκα το παρακάτω άρθρο στο μπλογκ του Process Work. Συγγραφέας του η Φωτεινή Τσαλίκογλου (καθηγήτρια ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συγγραφέας) και τίτλος «Αθηναϊκές Ουτοπίες: Άστεγοι & Ψυχολόγοι – Ο Ρόλος του Ψυχολόγου σε Μια Πόλη που Βουλιάζει». Το παραθέτω λοιπόν εδώ…

Η μεταμορφωμένη νέα Αθήνα περιλαμβάνει εικόνες ενός ανοίκειου τόπου. Χαρτόκουτα , κουβέρτες, πλαστικά σκεπάσματα, μελαγχολικοί σκύλοι που χώνουν τη μουσούδα τους, στα πόδια των άστεγων αφεντικών τους. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας που ανατρέπουν την καθησυχαστική εικόνα του παλαιού εξαθλιωμένου από το αλκοόλ, η τις ουσίες άστεγου.

Τι κάνει ένας ψυχολόγος απέναντι σε μια τέτοια συμπύκνωση ψυχικής και κοινωνικής οδύνης; H ιατρικοποίηση του πόνου, το ενδο-ατομικό βιοιατρικό μοντέλο παροχής βοήθειας μοιάζει όσο ποτέ άλλοτε φτωχό και ανεπαρκές.

Η μόνη ίσως γιατρειά: Να στοιχηματίσεις στο ανέφικτο. Να επιτρέψεις την ουτοπία να σε κερδίσει. Ιδού λοιπόν Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η θεραπευτική δύναμη των ιστοριών… Άνευ υποτίτλων!

Πολλές από τις επιχειρούμενες κοινωνικές παρεμβάσεις, ενσωματώνουν τη λειτουργία κοινωνικής υπηρεσίας. Η τελευταία επιδιώκει τη δημιουργία σχέσεων με τις κοινωνικές ομάδες στις οποίες απευθύνεται, αξιοποιώντας τυπικές, αλλά και άτυπες μορφές προσέγγισης. Συχνά μάλιστα, η πολιτική που ακολουθείται στις περιπτώσεις αυτές αναπτύσσεται βάσει μιας λογικής «είτε-είτε». Στην πραγματικότητα όμως, απαιτείται μια σύνθεση, στην οποία θα συμπεριλαμβάνονται ευρύτερες κοινωνικές δεξιότητες και γνώσεις, μορφές σχετίζεσθαι και δράσης, πλαίσια κατανόησης του εαυτού μας και του Άλλου. Το παρακάτω απόσπασμα, αφορά ένα παράδειγμα εναλλακτικής προσέγγισης στη λήψη κοινωνικού ιστορικού αξιοποιώντας τη λειτουργία και τους κανόνες της αφήγησης. Δημοσιεύτηκε Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Bealtaine Cottage ~ Home of Goddess Permaculture and Earth Healing

Colette O'Neill, Innovator of Goddess Permaculture ~Plantswoman ~ Teacher ~ Writer and Photographer

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach