You are currently browsing the tag archive for the ‘ζεν’ tag.

«Playing Chess», Xu Yan

Ένας νεαρός άντρας, χτυπημένος από τη δυστυχία, πήγε σ’ ένα μακρινό μοναστήρι και είπε στον ηλικιωμένο δάσκαλο:

«Η ζωή με έχει απογοητεύσει. Ήθελα να επιτύχω τη φώτιση για να ελευθερωθώ από τον πόνο, αλλά είμαι ανίκανος, το ξέρω. Δε θα μπορούσα ποτέ να περάσω χρόνια ατελείωτα με διαλογισμό, λιτότητα και μελέτη. Είναι πάνω από τις δυνάμεις μου. Υπάρχει ταχύ μονοπάτι για κάποιο άνθρωπο σαν κι εμένα;»

Ο δάσκαλος τον ρώτησε:

«Υπήρξε κάτι στη ζωή σου που πάνω του να συγκέντρωσες πραγματικά την προσοχή σου;»

«Γεννήθηκα σε πλούσια οικογένεια. Δε χρειάστηκε να δουλέψω ποτέ σκληρά. Το μόνο που με ενδιέφερε πραγματικά ήταν το σκάκι. Αφιέρωνα σ’ αυτό σχεδόν όλο το χρόνο μου.»

Ο δάσκαλος φώναξε έναν άλλο καλόγερο. Έφεραν μια σκακιέρα και ένα κοφτερό σπαθί που λαμπύριζε στον ήλιο. Ο δάσκαλος τοποθέτησε τα πιόνια του παιχνιδιού και είπε στον καλόγερο δείχνοντας το σπαθί:

«Μου υποσχέθηκες υπακοή. Ήρθε η στιγμή. Θα παίξεις μια παρτίδα σκάκι με το νεαρό άντρα. Αν χάσεις, θα σου κόψω το κεφάλι μ’ αυτό το σπαθί. Αν κερδίσεις, θα κόψω το κεφάλι του αντιπάλου σου. Δεν ενδιαφέρεται για τη ζωή του, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το σκάκι. Του αξίζει να του κόψουν το κεφάλι σε περίπτωση που χάσει.»

Οι δύο άντρες κοίταξαν το δάσκαλο στα μάτια και είδαν ότι ήταν αποφασισμένος. Άρχισαν την παρτίδα. Ο νεαρός άντρας αισθάνθηκε από την αρχή τον ιδρώτα να κυλάει στην πλάτη του, γιατί έπαιζε τη ζωή του στ’ αλήθεια. Η σκακιέρα γινόταν ολόκληρος ο κόσμος. Γινόταν ένα με τη σκακιέρα, ήταν η σκακιέρα.

Στην αρχή βρισκόταν σε δύσκολη θέση. Μετά ο αντίπαλός του, ο καλόγερος, έκανε ένα λάθος που έφερε το νεαρό άντρα σε πλεονεκτική θέση. Εκείνος το εκμεταλλεύτηκε για να εξαπολύσει επίθεση. Η άμυνα του αντιπάλου του εξασθένησε, άρχισε να καταρρέει.

Ο νεαρός άντρας έριξε μια ματιά στον καλόγερο χωρίς να σηκώσει το κεφάλι. Είδε απέναντί του ένα πρόσωπο έξυπνο και τίμιο, που το είχαν σημαδέψει τα χρόνια των προσπαθειών. Σκέφτηκε τη δική του τη ζωή, που ήταν αργόσχολη και αδιάφορη. Και ξαφνικά αισθάνθηκε γεμάτος συμπόνοια.

Έκανε σκόπιμα μια λανθασμένη κίνηση, μετά και δεύτερη. Υπονόμευε έτσι την ίδια την άμυνά του. Θα έχανε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

«Buddhist Monk with A Bowl Zen» του Mariusz Szmerdt

Μια γυναίκα ανάλαβε να συντηρεί έναν μοναχό. Του έφκιασε μια καλύβα στην άκρη του δάσους, τον έτρεφε και τον έντυνε.

Πέρασαν είκοσι χρόνια, οπότε σκέφτηκε: «Να δούμε αν οι κόποι μου έπιασαν τόπο ή πήγαν χαμένοι.» Έστειλε λοιπόν μια όμορφη νεαρή, διψασμένη για έρωτα, που την καθοδήγησε πως να φερθεί. Η νεαρή πήγε στον μοναχό, τον πλησίασε και του ομολόγησε ότι καίγεται από τον πόθο και του ζήτησε να τη δροσίσει με τον έρωτά του. Εκείνος είπε: «είμαι ένας νεκρός». Η κοπέλα έσκυψε και του έπιασε το χέρι κι άρχισε να τον χαϊδεύει. «Είμαι σαν ένα ξερό ξύλο», ξαναείπε ο μοναχός. Η κοπέλα εγκατέλειψε τις προσπάθειες και γύρισε στη γυναίκα. «Έπρεπε να δείξει ενδιαφέρον για την κατάστασή σου», είπε η γυναίκα. «Έπρεπε να δείξει κατανόηση στο βάσανό σου. Το ζεν δεν είναι ηθική, είναι άπειρη κατανόηση. Χαμένοι πήγαν λοιπόν οι κόποι μου είκοσι χρόνων;» Και πήγε κι έβαλε φωτιά στην καλύβα του μοναχού. Κι ούτε που ξαναρώτησε γι’ αυτόν.

Πηγή: Γιάννης Υφαντής (2001:238-239) ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα.

«Πως ‘είδαν’ οι τυφλοί τον ελέφαντα…»

Κάποτε τέσσερις τυφλοί βρέθηκαν κοντά σ’ έναν ελέφαντα. Όμως όντας τυφλοί δεν ήξεραν με τι πράγμα είχαν να κάμουν. Το ψηλάφισαν. Άλλος ψηλάφισε την ουρά, άλλος το πόδι, άλλος την προβοσκίδα, άλλος την κοιλιά. Ύστερα το συζήτησαν. Αυτός που ψηλάφισε την ουρά είπε πως είχαν να κάμουν μ’ ένα φίδι. Εκείνος που έπιασε το πόδι υποστήριζε πως δεν υπήρχε ζώο εκεί, αλλά μόνο μια κολώνα. Εκείνος που έπιασε την προβοσκίδα έλεγε πως αυτό που συνάντησαν ήταν ένας σωλήνας. Εκείνος που έπιασε την κοιλιά έλεγε πως το πράγμα που βρήκαν εκεί δεν ήταν παρά ένα πελώριο ασκί. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν πως εκεί υπήρχε ένας ελέφαντας.

Πηγή: Γιάννης Υφαντής (2001:229) ΜΥΣΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα.

«Another Bamboo», Tomi Ylinen

Κάποτε, σ’ ένα φημισμένο ναό του Ζεν υπεύθυνος για τον κήπο ήταν ένας μοναχός που αγαπούσε τα λουλούδια, τους θάμνους, τα δέντρα. Παραδίπλα, σ’ έναν άλλο μικρότερο ναό ζούσε ένας πολύ ηλικιωμένος δάσκαλος του Ζεν.

Μια μέρα που ο μοναχός περίμενε επισκέπτες, ξεκίνησε πρωί-πρωί να νοικοκυρεύει τον κήπο. Ξερίζωσε τ’ αγριόχορτα, κλάδεψε τους θάμνους, «χτένισε» το γρασίδι και του πήρε ώρες μέχρι να καταφέρει να μαζέψει τα φθινοπωρινά φύλλα με την τσουγκράνα του. Καθώς εργαζόταν, ο γέρος δάσκαλος τον παρακολουθούσε με περιέργεια από την άλλη πλευρά του τοίχου που χώριζε τους δυο ναούς.

Αφού ολοκλήρωσε το έργο του, ο μοναχός έκανε ένα βήμα πίσω προκειμένου να το θαυμάσει. «Δεν είναι όμορφος;», φώναξε στο δάσκαλο. «Ναι», του απάντησε ο ηλικιωμένος άντρας, «αλλά κάτι του λείπει. Βοήθησέ με να σκαρφαλώσω τον τοίχο αυτό και θα σε βοηθήσω».

Διστάζοντας λίγο, ο μοναχός σήκωσε το γέρο δάσκαλο πάνω από τον τοίχο και τον απίθωσε στη δική του πλευρά. Περπατώντας με δυσκολία, πλησίασε το δέντρο στο κέντρο του κήπου, το άρπαξε από τον κορμό και το τίναξε. Τα φύλλα έπεσαν βροχή στον κήπο. «Ορίστε», είπε ο ηλικιωμένος, «τώρα μπορείς να με βοηθήσεις να επιστρέψω στη δική μου πλευρά του τοίχου».

Πηγή: http://goto.bilkent.edu.tr/gunes/zen/zenstories.htm

Μια μέρα, καθώς ο δάσκαλος και οι μαθητές του ξεκινούσαν τον απογευματινό διαλογισμό τους, η γάτα που ζούσε στο μοναστήρι άρχισε να κάνει τόσο θόρυβο που η προσοχή όλων αποσπάστηκε. Έτσι, κατά τη διάρκεια εκείνου του απογεύματος, ο δάσκαλος διέταξε να δέσουν τη γάτα. Χρόνια μετά, όταν ο δάσκαλος είχε πλέον πεθάνει, οι μαθητές συνέχιζαν να δένουν τη γάτα όταν διαλογίζονταν. Και όταν τελικά πέθανε και η γάτα, ήρθε διαταγή να φέρουν μια άλλη στη θέση της, για να δένεται ακριβώς όπως και η πρώτη. Αιώνες αργότερα, οι μαθητές της συγκεκριμένης πρακτικής διαλογισμού που στηριζόταν στη διδασκαλία εκείνου του πνευματικού δασκάλου, έγραφαν διατριβές για τη θρησκευτική σημασία που έχει το δέσιμο μιας γάτας όταν θέλει κανείς να προχωρήσει στην πρακτική του διαλογισμού.

Πηγή: http://users.rider.edu/~suler/zenstory/ritualcat.html

«Τοπίο Στις Όχθες του Ποταμού Hozu» του Maruyama Okyo

Δύο μοναχοί έφτασαν περπατώντας σ’ ένα ποτάμι. Εκεί βρήκαν μια γυναίκα που φορούσε ένα όμορφο μεταξωτό φόρεμα. Η γυναίκα δεν έβρισκε τρόπο να διασχίσει το ποτάμι δίχως να καταστρέψει το φόρεμά της κι ανησυχούσε. Ο μεγαλύτερος από τους δύο μοναχούς της πρότεινε να σκαρφαλώσει στην πλάτη του κι αφού αυτή δέχτηκε την κουβάλησε απέναντι.

Αφού αποχαιρέτησαν τη γυναίκα, οι μοναχοί συνέχισαν να περπατούν για ώρες, μέχρι που κάποια στιγμή ο νεότερος από τους δύο δεν μπορούσε πλέον να παραμείνει σιωπηλός. Ρώτησε το μεγαλύτερο: «Τί ιδέα ήταν κι αυτή, να κουβαλήσεις τη γυναίκα απέναντι, όταν έχεις πάρει όρκο να μην έχεις ποτέ φυσική επαφή με το άλλο φύλο;»

Έκπληκτος προς στιγμήν, ο γηραιότερος απάντησε: «Αλήθεια είναι, πριν κάμποση ώρα κουβάλησα μια γυναίκα στην πλάτη μου. Και την κουβάλησα μόνο για δύο λεπτά. Εσύ όμως την κουβαλάς εδώ και ώρες τώρα.»

Πηγή: David Bell (2002:100) ZENISMS, LAUGHTER ON THE PATH TO ENLIGHTENMENT, Lothian Books, Victoria – Australia

Πριν καν ακόμα η φιλοσοφία Ζεν γίνει γνωστή στην Ιαπωνία, οι μαθητές της σχολής Τεντάι εκπαιδεύονταν ήδη στο διαλογισμό. Μια μέρα, τέσσερις εξ αυτών – που ήταν παρεπιπτόντως και στενοί φίλοι – υποσχέθηκαν ο ένας στον άλλο να τηρήσουν από κοινού επτά μέρες σιωπής.

Την πρώτη μέρα παρέμειναν όλοι τους σιωπηλοί. Οι οιωνοί της διαδικασίας διαλογισμού φαίνονταν ευνοϊκοί, αλλά ήρθε η νύχτα, το φως στις λάμπες γινόταν όλο και πιο αμυδρό και ένας από τους μαθητές δεν μπόρεσε να κρατηθεί και φώναξε στον υπηρετή: «Φρόντισε τις λάμπες!»

Έκπληκτος ο δεύτερος μαθητής με τα λόγια του πρώτου σχολίασε: «Υποτίθεται πως δεν έπρεπε να πούμε λέξη».

«Καλά, είστε πολύ ανόητοι και οι δυό σας. Γιατί μιλήσατε;», ρώτησε ο τρίτος.

«Χα! Είμαι ο μόνος που δεν του ξέφυγε κουβέντα!», θριαμβολόγησε ο τέταρτος.

Πηγή: http://www.101zenstories.com/index.php?story=71

Ένας δάσκαλος του ζεν κι ο μαθητής του κάθονταν στο χώμα, παρακολουθώντας τα πουλιά που κούρνιαζαν στα κλαδιά του κοντινότερου δέντρου.

«Κοίτα πόσο χαρούμενα είναι τα πουλιά στο δέντρο!» είπε ο δάσκαλος.

«Δεν είσαι πουλί», απάντησε ο μαθητής. «Πώς μπορείς να ξέρεις αν τα πουλιά στο δέντρο είναι χαρούμενα ή όχι;»

«Κι εσύ δεν είσαι εγώ» του αποκρίθηκε ο δάσκαλος. «Πώς γίνεται να ξέρεις τί γνωρίζω και τί δε γνωρίζω εγώ;»

 

Πηγή: David Bell (2002) ZENISMS: LAUGHTER ON THE PATH TO ENLIGHTENMENT, Lothian Books, Melbourne – Australia.

Ο Γκαζάν μία μέρα δίδαξε τους μαθητές του: «Αυτοί που μιλούν ενάντια στο φόνο και προσπαθούν να σώσουν τη ζωή κάθε πλάσματος με συνείδηση έχουν δίκιο. Πράγματι, είναι πολύ καλό το να προστατεύει κανείς ακόμα και τα πιο μικρά ζώα κι έντομα. Αλλά πάλι, τι θα λέγατε για όσους σκοτώνουν το χρόνο, γι’ αυτούς που επιδιώκουν να καταστρέψουν τον πλούτο και όσους επιλέγουν να ξεθεμελιώσουν τα πολιτικά συστήματα των καιρών τους; Δεν θα έπρεπε να τους παραβλέψουμε. Επιπλέον, τί θα λέγατε για εκείνους που διδάσκουν δίχως να είναι πνευματικά αφυπνισμένοι; Κάτι τέτοιο θα φόνευε κάθε έννοια διδασκαλίας.»

Ο Τόγιο ήταν μόλις 12 χρονών και έψαχνε έναν τρόπο να φτάσει στη φώτιση. Πλησίασε το Μοκουράι, το Σιωπηλό Κεραυνό, και του ζήτησε ένα κοάν, να ‘χει μια πρόκληση να αντιμετωπίσει…

«Περίμενε λίγο καιρό ακόμα», είπε ο Μοκουράι. «Είσαι πολύ νέος».

Όμως ο Τόγιο επέμενε κι ο δάσκαλος συναίνεσε.

Το απόγευμα, ο Τόγιο στάθηκε στο κατώφλι του δασκάλου. Χτύπησε την πόρτα, έσκυψε μπρος της με σεβασμό τρεις φορές κι έπειτα ανοίγοντάς την, πλησίασε σιωπηλά το δάσκαλο.»Σίγουρα έχεις ακούσει τον ήχο που κάνουν δύο χέρια όταν τα χτυπάς το ένα με τ’ άλλο», μουρμούρισε ο Μοκουράι. «Δείξε μου λοιπόν τώρα τον ήχο ενός μόνο χεριού».

Ο Τόγιο υποκλίθηκε και επέστρεψε στο δώματιό του να αναλογιστεί το πρόβλημα. Από το παράθυρό του, μπορούσε ν’ ακούσει τις γκέισες να τραγουδούν. «Αχ, το βρήκα!» αναφώνησε.

Το επόμενο απόγευμα, όταν ο δάσκαλος του ζήτησε να του δείξει τον ήχο ενός μόνο χεριού, ο Τόγιο έπαιξε τη μουσική που τραγουδούσαν οι γκέισες.

«Όχι, όχι», είπε ο Μοκουράι. «Λάθος. Αυτός δεν είναι ο ήχος ενός μόνο χεριού. Τίποτε δεν έχεις καταλάβει».

Ο Τόγιο, για να είναι σίγουρος ότι δεν θα παρασυρθεί πάλι από τη μουσική, βρήκε ένα διαφορετικό δωμάτιο και κλείστηκε σ’αυτό να διαλογιστεί με την ησυχία του. «Μα ποιός να είναι ο ήχος ενός μόνο χεριού;» Εκείνη τη στιγμή έτυχε ν’ ακούσει νερό να στάζει. «Τώρα το βρήκα!», μονολόγησε ο Τόγιο.

Την επόμενη φορά που στάθηκε μπροστά στο δάσκαλό του, μιμήθηκε το νερό που στάζει.

«Τί ‘ναι πάλι αυτό;» ρώτησε ο Μοκουράι. «Αυτός μπορεί να είναι ο ήχος του νερού που στάζει, αλλά σίγουρα δεν είναι ο ήχος ενός μόνο χεριού. Προσπάθησε ξανά.»

Μάταια προσπαθούσε ο Τόγιο να διαλογιστεί τον ήχο ενός μόνο χεριού. Άκουσε κάποια στιγμή την ανάσα του ανέμου, αλλά κι αυτός απορρίφθηκε.

Άκουσε την κραυγή μιας κουκουβάγιας. Ούτε αυτό ήταν.

Ο ήχος ενός μόνο χεριού δεν ήταν ούτε το χρίτσι! χρίτσι! των ακρίδων.

Ο Τόγιο επισκέφτηκε το Μοκουράι τουλάχιστον δέκα φορές ακόμα. Κάθε φορά με έναν άλλο ήχο κατά νου. Όλοι ήταν λανθασμένοι. Ένα χρόνο σχεδόν αναλογιζόταν, ποιός να είναι άραγε ο ήχος ενός μόνο χεριού.

Κάποτε, ο Τόγιο κατάφερε να διαλογιστεί με επιτυχία, προσπερνώντας κάθε ήχο του περιγύρου του. «Δεν υπήρχαν άλλοι ήχοι για μένα», εξήγησε στο δάσκαλο αργότερα «κι έτσι κατέληξα στον άηχο ήχο».

Ο Τόγιο είχε επιτέλους ανακαλύψει ποιός είναι ο ήχος ενός μόνο χεριού.

Όταν ο Σεϊσέτσου δίδασκε στο Ενγκάκου της Καμακούρα, ζήτησε να του παραχωρήσουν μία μεγαλύτερη αίθουσα για να χωρούν όλοι οι μαθητές του. Ο Ουμέζα Σεϊμπέι, ένας έμπορος από το Έντο, αποφάσισε να του δωρήσει 500 χρυσά ρύο, ώστε να μπορέσουν να χτίσουν ένα νέο, πιο ευρύχωρο σχολείο. Πήγε λοιπόν τα χρήματα αυτά στο δάσκαλο.

Είπε ο Σεϊσέτσου τότε: «Εντάξει. Θα δεχτώ τα λεφτά σου.»

Ο Ουμέζου είχε παραδώσει μεν στο Σεϊσέτσου το σάκο με το χρυσό, αλλά ήταν δυσαρεστημένος από τη στάση του δασκάλου. Με τρία ρύο μπορεί κανείς να επιβιώσει για έναν ολόκληρο χρόνο, πόσο μάλλον με 500 και ούτε ένα ευχαριστώ δεν είχε ακούσει.

«Σ’ αυτόν το σάκο θα βρεις 500 χρυσά νομίσματα», επανέλαβε ο Ουμέζα.

«Μου το είπες και πριν», του απάντησε ο Σεϊσέτσου.

«Μπορεί να είμαι πλούσιος, αλλά 500 ρύο δεν παύουν να είναι πολλά λεφτά», σχολίασε ο Ουμέζου.

«Και τι; Περιμένεις να σ’ ευχαριστήσω για τα χρήματα;» ρώτησε ο Σεϊσέτσου.

«Θα έπρεπε!» αποκρίθηκε ο Ουμέζα.

«Και γιατί θα έπρεπε;» ρώτησε να μάθει ο Σεϊσέτσου. «Να είσαι ευγνώμων κάθε φορά που μπορείς να δίνεις κάτι.»

Ο Θ., ένας καλός φίλος, μου έστειλε την ιστορία αυτή:

Κάποτε ένας μαθητής ρώτησε το δάσκαλό του, «ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και την Κόλαση;» Ο δάσκαλος του απάντησε: «Πολύ μικρή, ωστόσο η διαφορά αυτή έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα, θα σου δείξω την Κόλαση».

Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου κάμποσοι άνθρωποι κάθονταν γύρω από μια τεράστια χύτρα γεμάτη ρύζι. Όλοι όμως έμοιαζαν απελπιστικά πεινασμένοι. Ο καθένας κρατούσε από ένα παράξενο κουτάλι. Το έπιανε από τη μία άκρη με προσοχή για να φτάσει τη χύτρα. Όμως το χερούλι του ήταν τόσο μακρύ, που κανείς δεν κατάφερνε να το φέρει στο στόμα του να φάει. Η πείνα, αλλά και η απελπισία ολωνών ήταν μεγάλη.

«Έλα» είπε μετά ο δάσκαλος «να σε πάω και στον Παράδεισο». Μπήκαν στο διπλανό δωμάτιο, όπου όπως και στο πρώτο, κάθονταν άνθρωποι γύρω από μια παρόμοια χύτρα ρυζιού, κρατώντας τα ίδια περίεργα κουτάλια. Εδώ όμως έμοιαζαν όλοι πραγματικά ευτυχισμένοι και κανένας δε φαινόταν να πεινά.

«Δεν καταλαβαίνω», είπε ο μαθητής. «Πως γίνεται να είναι τόσο ευτυχισμένοι οι άνθρωποι εδώ και οι άλλοι παραδίπλα τόσο δυστυχισμένοι, όταν όλα φαίνονται ίδια;»

Ο δάσκαλος χαμογέλασε και απάντησε: «Εδώ έμαθαν να ταίζουν ο ένας τον άλλο.»

Ο Ρυοκάν, ένας μοναχός Ζεν, ζούσε μια λιτή ζωή σε μια μικρή καλύβα στους πρόποδες του βουνού. Ένα απόγευμα, μπήκε στην καλύβα του ένας κλέφτης κι ανακάλυψε ότι δεν υπήρχε το παραμικρό για κλέψιμο.

Ο Ρυοκάν επέστρεψε νωρίτερα και τον έπιασε στα πράσα. «Έκανες τόσο δρόμο για να ‘ρθεις μέχρι εδώ» του είπε «και δεν θα ‘πρεπε να φύγεις μ’ άδεια χέρια. Δέξου σε παρακαλώ σα δώρο τα ρούχα μου.»

Ο κλέφτης έμεινε άναυδος. Πήρε τα ρούχα και το ‘βαλε στα πόδια όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

Ο Ρυοκάν στάθηκε γυμνός μπροστά στο φεγγάρι. «Φουκαρά» μουρμούρισε «μακάρι να μπορούσα να σου χαρίσω αυτό το όμορφο φεγγάρι.»

Πηγή: http://www.101zenstories.com/

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός χρόνος ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Advertisements
Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Bealtaine Cottage

Colette O'Neill... Author, Publisher, photographer. Creator of Goddess Permaculture.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Living a Mythic Life in the Modern Age

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Seedzen

Telling Other Stories

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach