You are currently browsing the tag archive for the ‘θάλασσα’ tag.

«“Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι”, ρώτησε τον κύριο Κ., η κόρη της σπιτονοικοκυράς του, “θα φερόντουσαν τότε καλύτερα στα μικρά ψαράκια;”.

“Βέβαια”, απάντησε αυτός, “αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκτιζαν στη θάλασσα γερά κουτιά για τα μικρά ψαράκια. Εκεί μέσα θα έβαζαν όλων των ειδών τις τροφές, φυτά και μικρά ζωάκια. Θα πρόσεχαν ώστε τα κουτιά να έχουν πάντα φρέσκο νερό, και θα έπαιρναν κάθε απαραίτητο μέτρο υγιεινής. Όταν, για παράδειγμα, κανένα ψαράκι θα πληγωνόταν στα πτερύγιά του, θα του τα έδεναν αμέσως, ώστε να μην πεθάνει μέσα στους καρχαρίες προτού να έρθει η ώρα του.

Για να μην είναι τα ψαράκια ποτέ λυπημένα, θα γίνονταν μεγάλα πάρτι στο νερό. Γιατί τα ευτυχισμένα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα λυπημένα.

Και, φυσικά, θα υπήρχαν και σχολεία στα μεγάλα κουτιά. Εκεί τα μικρά ψαράκια θα μάθαιναν πώς να μπαίνουν κολυμπώντας στο στόμα των καρχαριών. Θα χρειάζονταν, για παράδειγμα, γεωγραφία για να μπορούν να βρουν τους καρχαρίες που θα τεμπέλιαζαν κάπου εκεί. Το κύριο μάθημα θα ήταν, φυσικά, η ηθική μόρφωση των μικρών ψαριών. Θα διδάσκονταν πως το σπουδαιότερο και το ωραιότερο πράγμα για ένα μικρό ψαράκι είναι να προσφέρει τον εαυτό του χαρούμενα, και πως όλα πρέπει να πιστεύουν στους καρχαρίες, και πάνω απ’ όλα όταν λένε πως θα φτιάξουν ένα ωραίο μέλλον. Θα τα μάθαιναν ότι το μέλλον τους είναι σίγουρο, μόνο εφόσον μάθουν να υπακούουν. Και πως όλα πρέπει να αποφεύγουν όλες τις ταπεινές, υλιστικές και μαρξιστικές τάσεις και να πληροφορούν αμέσως τους καρχαρίες, αν κάποιο απ’ αυτά θα είχε τέτοιες τάσεις. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

eipa tis thalassas

 

Αντάρα της ψυχής της θάλασσας

ψυχής γαλήνη θάλασσα

τι κάθεσαι και μου μιλάς

τι αφηγείσαι τι γελάς…

 

Η θάλασσα στις αφηγήσεις δεν προσφέρει ποτέ έναν απλό χώρο πλοκής.

Είναι ζωντανή: κυματίζει, αγκαλιάζει, αναδιπλώνεται, προσκαλεί, καταπίνει ανθρώπους και πλοία για να τα «φτύσει» ξανά στη στεριά, αφουγγράζεται και τραγουδά μαζί, είναι παρούσα με χίλιους δύο τρόπους.

Η θάλασσα και η ανθρώπινη ψυχή συναντιούνται συχνά, ανταλλάσοντας ιστορίες – για τη Σέντνα, ένα πιάτο αυγά υπερεκτιμημένα, το τομάρι μιας φώκιας, το Χότζα που μαθαίνει να κολυμπά, τη γυναίκα σκελετό και οπωσδήποτε τις γοργόνες.

Στέκομαι κι εγώ στην άκρη της ακτής ν’ ακούσω και να πω…

Στις 19/3 και ώρα 20:00 η Τίνα Λυγδοπούλου αφηγείται παραμύθια για τη θάλασσα, παραμύθια της θάλασσας – στο βιβλιοπωλείο «Περιπλανήσεις», Μάρκου Μουσούρου 22, Μετς (τηλ. 2109240619).

fotini tikkou_europe react

Λίγες οἱ νύχτες μὲ φεγγάρι ποὺ μ᾿ ἀρέσαν.
Τ᾿ ἀλφαβητάρι τῶν ἄστρων ποὺ συλλαβίζεις
ὅπως τὸ φέρει ὁ κόπος τῆς τελειωμένης μέρας
καὶ βγάζεις ἄλλα νοήματα κι ἄλλες ἐλπίδες,
πιὸ καθαρὰ μπορεῖς νὰ τὸ διαβάσεις.
Τώρα ποὺ κάθομαι ἄνεργος καὶ λογαριάζω
λίγα φεγγάρια ἀπόμειναν στὴ μνήμη-
νησιά, χρῶμα Θλιμμένης Παναγίας, ἀργὰ στὴ χάση
ἢ φεγγαρόφωτα σὲ πολιτεῖες τοῦ βοριὰ ρίχνοντας κάποτε
σὲ ταραγμένους δρόμους ποταμοὺς καὶ μέλη ἀνθρώπων
βαριὰ μία νάρκη.
Κι ὅμως χτὲς βράδυ ἐδῶ, σὲ τούτη τὴ στερνή μας σκάλα
ὅπου προσμένουμε τὴν ὥρα τῆς  ἐπιστροφῆς μας νὰ χα-
ράξει
σὰν ἕνα χρέος παλιό, μονέδα ποὺ ἔμεινε γιὰ χρόνια
στὴν κάσα ἑνὸς φιλάργυρου, καὶ τέλος
ἦρθε ἡ στιγμὴ τῆς  πλερωμῆς κι ἀκούγονται
νομίσματα νὰ πέφτουν πάνω στὸ τραπέζι-
σὲ τοῦτο τὸ τυρρηνικὸ χωριό, πίσω ἀπὸ τὴ Θάλασσα τοῦ
Σαλέρνο
πίσω ἀπὸ τὰ λιμάνια τοῦ γυρισμοῦ, στὴν  ἄκρη
μιᾶς φθινοπωρινῆς μπόρας, τὸ φεγγάρι
ξεπέρασε τὰ σύννεφα, καὶ γίναν
τὰ σπίτια στὴν ἀντίπερα πλαγιὰ ἀπὸ σμάλτο.
Σιωπὲς ἀγαπημένες τῆς  σελήνης.

Εἶναι κι αὐτὸς ἕνας εἱρμὸς τῆς σκέψης, ἕνας τρόπος
ν᾿ ἀρχίσεις νὰ μιλᾶς γιὰ πράγματα ποὺ ὁμολογεῖς
δύσκολα, σὲ ὧρες ὅπου δὲ βαστᾶς, σὲ φίλο
ποὺ ξέφυγε κρυφὰ καὶ φέρνει
μαντάτα ἀπὸ τὸ σπίτι κι ἀπὸ τοὺς συντρόφους,
καὶ βιάζεσαι ν᾿ ἀνοίξεις τὴ καρδιά σου
μὴ σὲ προλάβει ἡ ξενιτιὰ καὶ τὸν ἀλλάξει.
Ἐρχόμαστε ἀπ᾿ τὴν Ἀραπιά, τὴν Αἴγυπτο τὴν Παλαιστίνη
τὴ Συρία
τὸ κρατίδιο
τῆς Κομμαγηνῆς πού ῾σβησε σὰν τὸ μικρὸ λυχνάρι
πολλὲς φορὲς γυρίζει στὸ μυαλό μας,
καὶ πολιτεῖες μεγάλες ποὺ ἔζησαν χιλιάδες χρόνια
κι ἔπειτα ἀπόμειναν τόπος βοσκῆς γιὰ τὶς γκαμοῦζες
χωράφια γιὰ ζαχαροκάλαμα καὶ καλαμπόκια.
Ἐρχόμαστε ἀπ᾿ τὴν ἄμμο τῆς  ἔρημος ἀπ᾿ τὶς Θάλασσες τοῦ
Πρωτέα,
ψυχὲς μαραγκιασμένες ἀπὸ δημόσιες ἁμαρτίες,
καθένας κι ἕνα ἀξίωμα σὰν τὸ πουλὶ μὲς στὸ κλουβί του.
Τὸ βροχερὸ φθινόπωρο σ᾿ αὐτὴ τὴ γούβα
κακοφορμίζει τὴν πληγὴ τοῦ καθενός μας
ἢ αὐτὸ ποὺ θἄ ῾λεγες ἀλλιῶς, νέμεση μοίρα
ἢ μοναχὰ κακὲς συνήθειες, δόλο καὶ ἀπάτη,
ἢ ἀκόμη ἰδιοτέλεια νὰ καρπωθεῖς τὸ αἷμα τῶν ἄλλων.
Εὔκολα τρίβεται ὁ ἄνθρωπος μὲς στοὺς πολέμους-
ὁ ἄνθρωπος εἶναι μαλακός, ἕνα δεμάτι χόρτο-
χείλια καὶ δάχτυλα ποὺ λαχταροῦν ἕνα ἄσπρο στῆθος
μάτια ποὺ μισοκλείνουν στὸ λαμπύρισμα τῆς μέρας
καὶ πόδια ποὺ θὰ τρέχανε, κι ἂς εἶναι τόσο κουρασμένα,
στὸ παραμικρὸ σφύριγμα τοῦ κέρδους.
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μαλακὸς καὶ διψασμένος σὰν τὸ χόρτο,
ἄπληστος σὰν τὸ χόρτο, ρίζες τὰ νεῦρα του κι ἀπλώνουν-
σὰν ἔρθει ὁ Θέρος
προτιμᾶ νὰ σφυρίξουν τὰ δρεπάνια στ᾿ ἄλλο χωράφι-
σὰν ἔρθει ὁ Θέρος
ἄλλοι φωνάζουνε γιὰ νὰ ξορκίσουν τὸ δαιμονικὸ
ἄλλοι μπερδεύουνται μὲς στ᾿ ἀγαθά τους,  ἄλλοι  ρητο-
ρεύουν.
Ἀλλὰ τὰ ξόρκια τ᾿ ἀγαθὰ τὶς ρητορεῖες,
σὰν εἶναι οἱ ζωντανοὶ μακριά, τί θὰ τὰ κάνεις;
Μήπως ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἄλλο πράγμα;
Μὴν εἶναι αὐτὸ ποὺ μεταδίνει τὴ ζωή;
Καιρὸς τοῦ σπείρειν, καιρὸς τοῦ θερίζειν.

Πάλι τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια, θὰ μοῦ πεῖς, φίλε.
Ὅμως τὴ σκέψη τοῦ πρόσφυγα τὴ σκέψη τοῦ αἰχμάλωτου
τὴ σκέψη
τοῦ ἀνθρώπου σὰν κατάντησε κι αὐτὸς πραμάτεια
δοκίμασε νὰ τὴν ἀλλάξεις, δὲν μπορεῖς.
Ἴσως καὶ νἄ ῾θελε νὰ μείνει βασιλιὰς ἀνθρωποφάγων
ξοδεύοντας δυνάμεις ποὺ κανεὶς δὲν ἀγοράζει,
νὰ σεργιανᾶ μέσα σὲ κάμπους ἀγαπάνθων
ν᾿ ἀκούει τὰ τουμπελέκια κάτω ἀπ᾿ τὸ δέντρο τοῦ μπαμποῦ,
καθὼς χορεύουν οἱ αὐλικοί με τερατώδεις προσωπίδες.
Ὅμως ὁ τόπος ποὺ τὸν  πελεκοῦν καὶ ποὺ τοῦ καῖνε σὰν
τὸ πεῦκο, καὶ τὸν  βλέπεις
εἴτε στὸ σκοτεινὸ βαγόνι, χωρὶς νερό, σπασμένα τζάμια,
νύχτες καὶ νύχτες
εἴτε στὸ πυρωμένο πλοῖο ποὺ θὰ βουλιάξει καθὼς τὸ δεί-
χνουν οἱ στατιστικές,
ἐτοῦτα ρίζωσαν μὲς στὸ μυαλὸ καὶ δὲν ἀλλάζουν
ἐτοῦτα φύτεψαν εἰκόνες ἴδιες με τὰ δέντρα ἐκεῖνα
ποὺ ρίχνουν τὰ κλωνάρια τους μὲς στὰ παρθένα δάση
κι αὐτὰ καρφώνουνται στὸ χῶμα καὶ ξαναφυτρώνουν-
ρίχνουν κλωνάρια καὶ ξαναφυτρώνουν δρασκελόντας
λεῦγες καὶ λεῦγες-
ἕνα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων τὸ μυαλό μας.
Κι ἂ σου μιλῶ μὲ παραμύθια καὶ παραβολὲς
εἶναι γιατί τ᾿ ἀκοῦς γλυκότερα, κι ἡ φρίκη
δὲν κουβεντιάζεται γιατί εἶναι ζωντανὴ
γιατί εἶναι ἀμίλητη καὶ προχωράει-
στάζει τὴ μέρα, στάζει στὸν ὕπνο
μνησιπήμων πόνος.

Νὰ μιλήσω γιὰ ἥρωες νὰ μιλήσω γιὰ ἥρωες: ὁ Μιχάλης
ποὺ ἔφυγε μ᾿ ἀνοιχτὲς πληγὲς ἀπ᾿ τὸ νοσοκομεῖο
ἴσως μιλοῦσε γιὰ ἥρωες ὅταν, τὴ νύχτα ἐκείνη
ποὺ ἔσερνε τὸ ποδάρι του μὲς στὴ συσκοτισμένη πολιτεία,
οὔρλιαζε ψηλαφώντας τὸν  πόνο μας- «Στὰ σκοτεινὰ
πηγαίνουμε, στὰ σκοτεινὰ προχωροῦμε…»
Οἱ ἥρωες προχωροῦν στὰ σκοτεινά.

Λίγες οἱ νύχτες μὲ φεγγάρι ποὺ μ᾿ ἀρέσουν.

 

Γιώργος Σεφέρης, Cava dei Tirreni, 5 Ὀκτωβρίου ῾44

Πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/george_seferis

Με ελληνικούς υποτίτλους εδώ: https://dotsub.com/view/2cc0f4a0-e335-422b-991b-c870380c300a

sailing_horizon

 

 

IMG_1721

 

 

Κάποτες, ζούσαν έξι σοφοί γείτονες σ’ ένα χωριό κι αυτοί οι έξι σοφοί γείτονες τα ήξεραν όλα, τα καταλάβαιναν όλα και τα είχαν δει όλα εξόν από κάτι: τη θάλασσα. Μια μέρα, είπαν, λοιπόν, να πάνε να τη δουν. Κίνησαν πρωί πρωί και περπάτει περπάτει έφτασαν σ’ ένα μεγάλο λιβάδι, όπου σ’ αυτό το λιβάδι ήταν σπαρμένο λινάρι κι αυτό το λινάρι ήταν ανθισμένο.

Σαν οι έξι σοφοί είδαν τούτο το μεγάλο γαλάζιο κάμπο, που κυμάτιζε μπροστά τους, φώναξαν χαρούμενοι:

– Η θάλασσα! Η θάλασσα!

Έβγαλαν τα ρούχα τους και βούτηξαν στο λινάρι, για να κολυμπήσουν. Και σαν πέρασε λίγη ώρα, έφτασαν κοντά σ’ ένα βαθύ πηγάδι.

– Θεέ μου, τι βαθύ που είναι! είπε ο ένας από τους σοφούς.

– Ας ευχηθούμε να μην πέσει κανένας μας μέσα, είπε ένας άλλος.

– Κι αν έχει πέσει κιόλας; ρώτησε ο τρίτος.

– Ας το δούμε τώρα δα, πρόσθεσε ο τέταρτος. Εγώ θα κάνω το μέτρημα. Ένας, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε, μέτρησε στα γρήγορα.

Όμως, ξέχασε να μετρήσει και την αφεντιά του.

– Πέντε! Θεέ μου, λείπει ένας.

– Περίμενε μια στιγμή, είπε ο πέμπτος. Θα μετρήσω κι εγώ.

Και μέτρησε και κείνος, δείχνοντας τους άλλους με το δάχτυλο:

– Ένας, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε.

Και ξέχασε κι αυτός να μετρήσει την αφεντιά του.

– Θεέ μου! Ένας μας έπεσε, σίγουρα, στο πηγάδι.

– Να του φωνάξουμε γρήγορα κάτι, είπε ο έκτος κι έσκυψε στα χείλη του πηγαδιού.

– Ε, συ εκεί κάτω, έπεσες μέσα;

– Έπεσες μέσα! αντιλάλησε το πηγάδι.

– Τον ακούσατε; είπε ο έκτος. Πρέπει να τον σώσουμε.

Και στη στιγμή, έβαλαν ένα μεγάλο ραβδί Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

thalassa

 

Με αφορμή την είδηση αυτή, είπα να αναρτήσω ξανά το παρακάτω βίντεο… Για να μην ξεχνιόμαστε!

«Ο Χορός», έργο του Henri Matisse

Κάποτε, μια εποχή που έχει πια για τα καλά παρέλθει, αλλά ίσως επανέλθει σύντομα, δεν περνούσε μέρα δίχως ο ουρανός να καλύπτεται από λευκά σύννεφα, δίχως η γη να σκεπάζεται από λευκό χιόνι… κι όλες οι μικροσκοπικές κουκίδες στον ορίζοντα δε σηματοδοτούσαν παρά έναν άνθρωπο ή ένα σκύλο ή μια αρκούδα.

Στον τόπο εκείνο, τίποτε δε μεγάλωνε δίχως λόγο. Ο αέρας φυσούσε τόσο δυνατά, που οι άνθρωποι φορούσαν διαρκώς γούνινες κάπες και μπότες, φροντίζοντας να προχωρούν με πλάγια βήματα. Στον τόπο εκείνο, οι λέξεις πάγωναν στον αέρα και για να μπορέσεις να μιλήσεις θα ‘πρεπε να καταφέρεις ν’ αποσπάσεις τις παγωμένες προτάσεις που κρέμονταν από τα χείλια των ομιλητών και στη συνέχεια να τις εκσφενδονίσεις στη φωτιά, ώστε να μπορέσουν οι υπόλοιποι ν’ ακούσουν τι ειπώθηκε. Στον τόπο εκείνο, οι άνθρωποι ζούσαν στην πλούσια, λευκή κόμη της γριάς Ανουλούκ, της γριάς μητέρας, της γριάς μάγισσας που δεν είναι άλλη παρά η ίδια η Γη. Και ήταν σ’ εκείνον τον τόπο που ζούσε κι ένας άντρας… ένας άντρας τόσο μοναχικός που με την πάροδο των χρόνων τα δάκρυα είχαν σκάψει βαθιά αυλάκια στα μάγουλά του.

Προσπαθούσε να χαμογελά, να είναι ευτυχισμένος. Κυνηγούσε. Παγίδευε ζώα για το τομάρι τους και στη συνέχεια κοιμόταν βαθιά. Αλλά ευχόταν να είχε ανθρώπινη συντροφιά. Κάποιες φορές, όταν ταξίδευε τα ρηχά νερά με το καγιάκ του και τον πλησίαζαν φώκιες, θυμόταν τους παλιούς μύθους για το πως οι φώκιες κάποτε ήταν άνθρωποι. Όμως η μοναδική θύμιση των καιρών εκείνων, ήταν τα μάτια τους, τα οποία καθρέφτιζαν σοφία, την άγρια υπόστασή τους, αλλά κι αγάπη. Και τις στιγμές εκείνες ένιωθε τέτοια μοναξιά, που τα δάκρυα κυλούσαν στα σκαμμένα αυλάκια του προσώπου του.

Μία νύχτα κυνηγούσε ενώ είχε πια σκοτεινιάσει για τα καλά, αλλά δεν κατάφερνε να πιάσει το παραμικρό. Καθώς το φεγγάρι σκαρφάλωνε στο ουρανό και οι λευκοί παγωμένοι όγκοι λαμποκοπούσαν στο φως του, είδε μπροστά του, καταμεσής της θάλασσας, έναν τεράστιο διάστικτο βράχο και για μια στιγμή νόμισε πως πάνωθέ του κάτι κινούνταν με ιδιαίτερη χάρη.

Χαρακτικό από το βιβλίο «Women Who Run With The Wolves» της Clarissa Pinkola Estes

Τράβηξε κουπί με αργές κινήσεις, πλησιάζοντας όλο και περισσότερο κι εκεί στην κορυφή του βράχου είδε να χορεύουν λίγες γυναίκες, γυμνές όπως την πρώτη εκείνη μέρα που τις απόθεσαν στην κοιλιά της μάνας τους. Κι επειδή ήταν ένας άντρας μονάχος, δίχως έναν φίλο στη ζωή του πέραν εκείνων που κατάφερνε ν’ ανακαλεί με τη μνήμη του, στάθηκε και τις παρακολούθησε για ώρα πολύ. Οι γυναίκες έμοιαζαν φτιαγμένες θαρρείς από φεγγαρόγαλα και το δέρμα τους ήταν στολισμένο με ασημένιες κουκίδες, όπως αυτές που στολίζουν το σολωμό την άνοιξη, ενώ τα χέρια και τα πόδια τους ήταν μακρυά κι όλο χάρη.

Ήταν τόσο όμορφες, που ο άντρας στάθηκε ακίνητος στο σκαρί του, αφήνοντας το νερό να τον σπρώχνει όλο και πιο κοντά στο βράχο. Μπορούσε ν’ ακούσει τις υπέροχες αυτές γυναίκες να γελούν… ή τουλάχιστον έτσι του φαινόταν. Ότι γελούσαν. Ή μήπως ήταν το νερό που γελούσε καθώς έγλυφε το βράχο; Ο άντρας ήταν πολύ μπερδεμένος, έκθαμβος. Κι όμως κατά έναν παράξενο τρόπο, η μοναξιά που πριν βάραινε το στέρνο του σα βάρος ασήκωτο, είχε πλέον εξαφανιστεί και δίχως να το καλοσκεφτεί, σαν αυτό να ήταν από πάντοτε το πεπρωμένο του, πήδηξε στο βράχο και έκλεψε ένα από τα φωκίσια τομάρια που βρίσκονταν πεταμένα καταγής. Έπειτα κρύφτηκε πίσω από ένα εξόγκωμα του βράχου κι έκρυψε το κλεμμένο τομάρι κάτω απ’ το qutnguq του, τη βαριά του κάπα.

Πολύ σύντομα, άκουσε μία από τις γυναίκες να καλεί τις άλλες με φωνή θαυμαστή… έτσι όπως καλούν οι φάλαινες η μία την άλλη το ξημέρωμα… ή όχι, ίσως όπως καλούν οι νεογέννητοι λύκοι ο ένας τον άλλο καθώς κατρακυλούν τις πράσινες πλαγιές την άνοιξη… ή πάλι όχι, ίσως όπως κάποια άλλα πλάσματα που… αλλά όπως και να ‘χει τίποτε απ’ όλα αυτά δεν είχε σημασία επειδή… αλήθεια τί έκαναν οι γυναίκες εκείνες; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Και κάποιος άντρας είπε, Μίλησέ μας για την Αυτογνωσία.
Κι εκείνος απάντησε λέγοντας:
Οι καρδιές σας γνωρίζουν σιωπηλά τα μυστικά των ημερών και των νυχτών.
Αλλά τ’ αυτιά σας διψούν για τον ήχο της γνώσης της καρδιάς σας.
Θέλετε να γνωρίσετε με λόγια αυτό που γνωρίζατε από πάντα στη σκέψη.
Θέλετε ν’ αγγίξετε με τα δάχτυλά σας το γυμνό σώμα των ονείρων σας.
Και είναι καλό που το θέλετε.
Το κρυφό πηγάδι της ψυχής σας πρέπει να αναβλύσει και να τρέξει κελαρύζοντας προς τη θάλασσα.

Και ο θησαυρός του άπειρου βάθους σας πρέπει να αποκαλυφθεί στα μάτια σας.
Δεν πρέπει όμως να υπάρχουν ζυγαριές για να ζυγίζουν τον άγνωστο θησαυρό σας. Και μη μετράτε τα βάθη της γνώσης σας με το βυθομετρικό κοντάρι ή το σχοινί.
Γιατί ο εαυτός είναι μια θάλασσα απεριόριστη και άμετρη.
Μη λέτε, «Βρήκα την αλήθεια», αλλά να λέτε, «Βρήκα μιαν αλήθεια».
Μη λέτε, «Βρήκα το μονοπάτι της ψυχής», αλλά να λέτε, «Συνάντησα την ψυχή που περπατούσε στο μονοπάτι μου».
Γιατί η ψυχή περπατά πάνω σ’ όλα τα μονοπάτια.
Η ψυχή δεν περπατά πάνω σε μια γραμμή, ούτε μεγαλώνει σαν καλάμι.
Η ψυχή ξεδιπλώνεται, όπως ο λωτός με τα αναρίθμητα πέταλα.

Khalil Gibran

Κι όμως είναι εδώ. Δε διστάζει, μόνο προχωρεί γοργά στολίζοντας άνθη τη γη και μυρωδιές τον αέρα.

IMG_0431

Τί ονειρεύονται οι ρίζες των δέντρων κάτω από την επιφάνεια της Γης; Πώς συνομιλούν με τα πόδια μας οι βράχοι και τα μικρά χαλίκια;

IMG_0462

Ως γέφυρες οι ασφόδελοι τεντώνονται ν’ αγγίξουν το άπειρο.

IMG_0439

Πιο ταπεινές οι αρνόγλωσσες, ντροπαλές μέσα στη χνουδωτή τους τρυφερότητα – τις παρατηρεί μόνο όποιος έχει μάθει ν’ αγαπά (κάπου-κάπου έστω) και το «γκρίζο».

IMG_0442

Παρακάτω τ’ ορνιθόγαλο. Στραμμένο ψηλά, ανοιχτό. Πρέπει να μπορείς να παραμένεις ευάλωτη, αν θες να είσαι δυνατή.

IMG_0492

Γύρω μου οι άνθρωποι μιλάνε για πόλεμο. Κάνουν πόλεμο με χίλιους τρόπους. Μόνο που κοιτάνε πάντοτε τον πόλεμο των άλλων. Ποτέ τον δικό τους. Πόσο να παλέψεις όμως και με ποιόν; Μπορείς να πολεμήσεις τη θάλασσα;

IMG_0481 Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.

Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ’ αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ’ εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.

Πηγή: http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=14&cat=1

Η θεά Pachamama, Μητέρα Γη, είναι σεβαστή από τους ιθαγενείς των Άνδεων

Στο Μουσείο της Ακρόπολης ακούσαμε τη Vandana Shiva. Τριγυρισμένοι από τους θησαυρούς και το κάλλος των θραυσμάτων της αρχαίας Αθήνας και μιας άλλης, σχεδόν απόμακρης, σκέψης για τη φιλοσοφία, την πολιτική, την τέχνη και τη ζωή, ακούσαμε τη φιλόσοφο και ακτιβίστρια, που ταξίδεψε, από την Ινδία για να δηλώσει την αλληλεγγύη της στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα όπου ενδημεί η μισή και πλέον βιοποικιλότητα της Ευρώπης. Όπως την άκουγα να μιλάει μου ήρθε στο μυαλό η συγκίνηση που ένιωσα, βλέποντας καιρό πριν στο αεροδρόμιο απλωμένα και ομορφοτακτοποιημένα σε κοινή θέα τα καλούδια της ελληνικής γης: ελιές εκλεκτών ποικιλιών και λάδι, τυριά χίλιων ειδών, ψάρια παστά, ταραμά, πιπεριές και ντοματάκια σε βαζάκια, όσπρια, μυρουδικά, βότανα, τσάγια, κρασιά λευκά και κόκκινα, γλυκά του κουταλιού, μαστίχα Χίου, σαπούνια αρωματικά, και δεκάδες άλλα αγαθά. Και συνειδητοποιώντας τον πλούτο και τη γενναιοδωρία της γης μονολόγησα: «Α ρε πατρίδα, α ρε πατρίδα τι παράγεις.»

Με την υγεία ανά εκτάριο και όχι με την απόδοση, έτσι «μετριούνται» τα δώρα της γης όταν τη σεβόμαστε και προστατεύουμε τους θησαυρούς τους – τους σπόρους, το νερό, τα δάση, την ποικιλία. Που ταξίδεψαν χιλιάδες χρόνια μέσα στην εξέλιξη και από κοινού με την παραδοσιακή γνώση που μάθαινε, καταλάβαινε και διέδιδε τη σοφία της φύσης και τις ντόπιες ποικιλίες, μας χάρισαν το δώρο της ζωής, της αρμονίας, της υγείας και της ανείπωτης ομορφιάς.

Και θυμάμαι πάλι, πριν γυρίσουμε στην Ελλάδα, που η μάνα μας, μάς μίλαγε για το νησί. Μάς ταξίδευε σε ακρογιάλια και δάση με καστανιές και μηλιές, σε θάλασσες μικρές και ποτάμια και έφερνε τα απάνω – κάτω σε όσα ζούσαμε και βλέπαμε στον τόπο όπου ζούσαμε τότε. Εκεί η φύση ήταν μεγαλειώδης, κυριαρχική. Η βλάστηση θηριώδης, και ο τόπος μια απέραντη ισάδα. Οι βροχές δυνατές, ακαριαίες και μικρές σε διάρκεια, ο ήλιος έκαιγε ολημερίς λες και δε τέλειωνε ποτέ το μεσημέρι, και η θάλασσα με κύματα άγρια, ατιθάσευτη. Στο νησί που μας περιέγραφε η μάνα μας η φύση ήταν γλυκιά, γαλαντόμα, πλανεύτρα. Όλο ελιές, κυπαρισσάκια, πλατάνια και οπωροφόρα, μαλακά βουνά και μελένιους λόφους που σταμάταγαν το βλέμμα και το ξεκούραζαν. Ποτέ δε θα ξεχάσω την πρώτη φορά που κάναμε μπάνιο στη θάλασσα, σε έναν μικρό κόλπο με γύρω- τριγύρω καλάμια και αλμυρίκια, βοτσαλωτή παραλία με βραχάκια από εδώ κι αποκεί, και η θάλασσα λάδι και καταγάλανη. Μοσχοβολούσε αλμύρα και ιώδιο και όταν βουτούσες, χώρια ένιωθες σα να χόρευες στο νερό από την άνωση, αντίκριζες έναν καινούργιο υποθαλάσσιο κόσμο – ψάρια να κολυμπάνε παρέα σου, αστερίες, ανεμώνες της θάλασσας, φύκια να ανεμίζουν, όστρακα και άλλα εξωτικά πλάσματα, χρωματιστά, ανέμελα και παιχνιδιάρικα.

«Ό,τι χρειάστηκε να μάθω το έμαθα στο δάσος» λέει η Vandana. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στερεύει ποτέ η θάλασσα;

Γίνεται ο αέρας να σταθεί ακίνητος;

Μπορεί να υπάρξει ζωή δίχως ροή;

Θα πάψει ποτέ ο ουρανός ν’ αγγίζει τη γη;

Μπορεί ποτέ να πάψουν να κελαηδούν τα πουλιά στις αυγές του κόσμου ετούτου;

Μπορείς να προσπεράσεις την αγάπη;

Παύει ποτέ να διαδέχεται το σκοτάδι το φως, το φως το σκοτάδι, το σκοτάδι το φως;

tumblr_mjwwy3iyya1r4zr2vo1_500

 

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach