You are currently browsing the tag archive for the ‘θεοί & Θεοί’ tag.

Ανάγλυφη απεικόνιση της αρπαγής της Περσεφόνης από τον Άδη, από το Ρήγιο της Κάτω Ιταλίας το 460 π.Χ.

Ο Άδης άρπαξε την κόρη της Δήμητρος. Του την έδωσε ο Ζευς χωρίς να το ξέρει η μάνα της. Το κορίτσι έπαιζε με τις κόρες του Ωκεανού και μάζευε λουλούδια στ’ ανθόσπαρτο λιβάδι: τριαντάφυλλα και κρόκους, μενεξέδες, κρίνους και υάκινθους. Παρά λίγο θα είχε κόψει το νάρκισσο, ένα αστραφτερό θαύμα που η θεά Γαία έκαμε να φυτρώσει από πονηριά για χάρη του θεού του κάτω κόσμου, για να ξεπλανέψει το κορίτσι με το μπουμπουκένιο πρόσωπο. Όλοι, θεοί και άνθρωποι, θαύμαζαν βλέποντας το λουλούδι. Από τη ρίζα ξεπετάγονταν εκατό άνθη, γλυκό άρωμα απλωνόταν, και γελούσε ο ουρανός, η γη και τ’ αρμυρό κύμα της θάλασσας. Η γη άνοιξε. Ένας χάος γίνηκε στο Νύσιον πεδίον. Ο κύριος του κάτω κόσμου, ο γιος του Κρόνου, ο θεός με τα πολλά ονόματα ξεπετάχτηκε πάνω μ’ αθάνατα άλογα. Σήκωσε στο χρυσό άρμα του το κορίτσι που αντιστεκόταν και το απήγαγε μέσα στα παραπονεμένα κλάματά του. Με διαπεραστική φωνή φώναζε τον πατέρα της, το γιο του Κρόνου, τον ύψιστο κυρίαρχο. Μα ούτε άνθρωπος, ούτε θεός άκουσε τη φωνή της. καμιά ελιά δεν σάλεψε. Μονάχα η αβρή κόρη του Περσαίου, η θεά με τ’ αστραφτερά στολίδια στο κεφάλι, η Εκάτη, άκουσε την κραυγή στη σπηλιά της, όπως κι ο Ήλιος, ο θαυμάσιος γιός του Υπερίονος. Ο πατέρας βρισκόταν μακριά από τους θεούς, στον πολυσύχναστο ναό του, και δεχόταν τις θυσίες. Η κόρη του εξ αιτίας του πατέρα της απήχθη από το θείο της, αυτόν που παρέχει πολλά σε πολλούς και δέχεται πολλούς επισκέπτες, από το γιο του Κρόνου με τα πολλά ονόματα. Όσο η θεά έβλεπε ακόμα τη γη και τον αστρόσπαρτο ουρανό, τη θάλασσα και τον ήλιο, έλπιζε να ξαναδεί τη μάνα της και τους αθάνατους θεούς. Ακόμα είχε ελπίδα μέσα στον πόνο της. Οι βουνοκορφές και τα βάθη της θάλασσας αντιλαλούσαν τον ήχο της αθάνατης φωνής της.

Η Κυρία, η μάνα της, την άκουσε. Βαθύς πόνος της ξέσκισε την καρδιά. Έβγαλε τα στολίδια από τ’ αθάνατα μαλλιά της, έριξε στους ώμους της μαύρο φόρεμα και πέταξε σαν πουλί πάνω από τα νερά και τη γη αναζητώντας το παιδί της.

Κανείς δεν ήθελε να της πει την αλήθεια, μήτε θεός μήτε άνθρωπος. Κανένα πουλί δεν πέταξε να της δώσει σημάδι. Εννιά μέρες περιπλανιόταν η Δήμητρα πάνω στη γη με δυό αναμμένους δαυλούς στο χέρι. Στον πόνο της δεν άγγιξε ούτε αμβροσία ούτε νέκταρ κι ούτε έβρεξε το σώμα της με νερό. Την τρίτη μέρα την συνάντησε η Εκάτη κρατώντας κι αυτή ένα δαυλό στο χέρι. Της έφερε την είδηση: «Δήμητρα, Κυρία, σε που φέρνεις την ωριμότητα και σκορπίζεις πλούσια δώρα, ποιός άρπαξε την Περσεφόνη και πλήγωσε τόσο βαθιά στην καρδιά σου; Άκουσα τη φωνή του, αλλά δεν είδα ποιός ήταν. Θα σου ‘λεγα την αλήθεια.» Χωρίς να βγάλει λέξη η κόρη της Ρέας πετάξανε μαζί με την Εκάτη, με τους δαυλούς τους αναμμένους, στον Ήλιο, τον κατάσκοπο θεών και ανθρώπων. Στάθηκαν μπροστά στ’ άλογά του. Η μεγάλη θεά ρώτησε για την κόρη της και για κείνον που την άρπαξε. Ο γιός του Υπερίονος έδωσε την εξής απάντηση: «Κόρη της Ρέας, Δήμητρα, θα το μάθεις αυτό. Σε σέβομαι και συμπονώ μαζί σου για το κορίτσι σου με τα ωραία πόδια. Κανείς άλλος από τους αθάνατους δεν είναι υπεύθυνος παρά ο Ζευς, που έδωσε το κορίτσι να το κάνει γυναίκα του ο αδελφός του ο Άδης. Κι αυτός με το άρμα του παρέσυρε με τη βία το κορίτσι στο βασίλειο του σκοταδιού, χωρίς να γνοιάζεται για τα δυνατά κλάματά σου. Αλλά συ, θεά, άφησε τους θρήνους. Είναι περιττό να οργίζεσαι έτσι απελπισμένα. Ο αδελφός σου ο Άδης, που τώρα έγινε γαμπρός σου, δεν είναι βέβαια ένας περιφρονημένος θεός. Λατρεύεται από το ένα τρίτο του κόσμου από τον καιρό της μοιρασιάς και κει όπου κατοικεί είναι βασιλιάς.» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

«Fisherman» του Paul Klee

Κάποτε, πριν καν ο κόσμος πάρει τη σημερινή του μορφή, τους ανθρώπους τους ενοχλούσε ένα παράξενο πνεύμα, το οποίο κατέστρεφε τις στέγες των σπιτιών τους, χαλούσε τα εργαλεία τους και τρυπούσε τα ρούχα τους. Πέρασε λίγος καιρός και οι χωρικοί δεν άντεχαν άλλο, έτσι αποφάσισαν να πάνε στο Θεό-Κοράκι. Όταν τον βρήκαν, είδαν πως ήταν απασχολημένος: δημιουργούσε μια οροσειρά, μήπως και προστατέψει τα φυτά από το βόρειο άνεμο, που δεν άφηνε τίποτα όρθιο. Το Κοράκι δε χάρηκε ιδιαίτερα σαν τους είδε και τους ζήτησε να περιμένουν μέχρι να τελειώσει με τις δουλειές του.

«Δεν μπορούμε να περιμένουμε», είπε ένας άντρας. «Ψάρευα μεσοπέλαγα με τη βάρκα μου κι όλα ήταν γαλήνια, όταν ξαφνικά κάποιος μ’ έριξε στο νερό κι αναποδογύρισε τη βάρκα. Κι εκεί που πίστευα ότι πάει, δεν θα τη γλιτώσω, κάτι με πέταξε πίσω στη βάρκα μου και βρέθηκα μ’ όλα μου τα ψάρια καπέλο.»

«Άκουσες κάτι;», ρώτησε το Κοράκι.

Αυτή τη φορά, μια χορωδία από φωνές προστέθηκε στη φωνή του άντρα. «Κανείς δεν έχει δει κάτι, αλλά έχουμε ακούσει κάτι. Όταν αναποδογύρισε η βάρκα, ένα πνεύμα μονολογούσε «όχι-όχι-όχι» και μόλις βρέθηκα πάλι μέσα στη βάρκα, παρέα με τα ψάρια μου, το ίδιο πνεύμα μουρμουρούσε «ναι-ναι-ναι»

«Είναι σαν ένα πνεύμα που δεν μπορεί ν’ αποφασίσει τι θέλει», είπε μια γυναίκα. «Αναποδογυρίζει ένα τσουκάλι και ψιθυρίζει «όχι-όχι-όχι» και μετά επιστρέφει το φαγητό στο τσουκάλι λέγοντας «ναι-ναι-ναι». Μας έχει τρελάνει όλους.»

Το Κοράκι αποκρίθηκε: «Δεν είδα, ούτε άκουσα ποτέ το πνεύμα αυτό, αλλά θα έρθω μαζί σας και θα δω τι μπορώ να κάνω.» Οι άνθρωποι συνόδεψαν το Κοράκι στο χωριό τους. Ξαφνικά, το Κοράκι ένιωσε κάτι να του τραβά τα φτερά της κεφαλής του. «Σταμάτα αμέσως, με πονάς.» Όποιος κι αν τον μαδούσε, ευθύς σταμάτησε. Κοίταξε γύρω του, αλλά δεν είδε τίποτε πέρα από μια μεγάλη σκιά στο έδαφος. Κατάλαβε πως επρόκειτο για ένα πνεύμα. Το Κοράκι το ρώτησε: «Ποιος είσαι; Γιατί με μαδάς;»

Το Κοράκι άκουσε ένα σιγανό «ναι-όχι-ναι-όχι-ναι-όχι».

«Μόνο αυτό μπορείς να πεις όλο κι όλο;», ρώτησε το Κοράκι.

Και το πνεύμα απάντησε πάλι «ναι-όχι-ναι-όχι».

Το Κοράκι ξαναρώτησε: «Από που έρχεσαι;»

«Έχω χαθεί», του αποκρίθηκε το πνεύμα.

«Πώς γίνεται αυτό;», επέμεινε το Κοράκι.

«Ποτέ δεν κατάφερα να βρω ένα σχήμα δικό μου», του απάντησε ξανά το πνεύμα. «Όταν ήμουν λύκος πεινούσα. Όταν ήμουν αετός ένιωθα μοναξιά. Μπορείς να με βοηθήσεις; Όλοι οι άλλοι με αποφεύγουν.»

Και το Κοράκι του πρότεινε: «Πώς θα σου φαινόταν να γινόσουν φάλαινα; Θα ήσουν το μεγαλύτερο πλάσμα των ωκεανών. Δεν θα ‘χες παρά ν’ ανοίξεις το στόμα σου για να βρεις τροφή.»

«Ναι-ναι-ναι», είπε το πνεύμα. Το Κοράκι χαμογέλασε, αλλά καθώς ετοιμαζόταν να πραγματοποιήσει την επιθυμία του πνεύματος, αυτό είπε «όχι-όχι-όχι, θα ήταν τόσο κουραστικό να κολυμπώ όλη μέρα.»

Το Κοράκι απάντησε «μα αν ήσουν φάλαινα, θα σου άρεσε να κολυμπάς». Όμως το πνεύμα δε συμφωνούσε με τίποτα να γίνει φάλαινα. Τότε το Κοράκι του πρότεινε να το μεταμορφώσει σε μία όμορφη κοπέλα. Στην αρχή το πνεύμα συμφώνησε και μετά αρνήθηκε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

πίνακας της Maya Devi: «Η θεά Ντούργκα (η ‘Απροσπέλαστη’), μία από τις σάκτι του θεού Σίβα ή η θηλυκή του δύναμη»

Όπου η Αλιμπέχ γίνεται ερημίτισσα και διδάσκεται από το Ρούστικο – έναν καλόγερο – πως να στέλνει το διάβολο στην κόλαση, για να παντρευτεί στη συνέχεια τον Νήηρμπεϊλ. Αφηγείται ο Ντιόνεο:

Ερωτική εικονογράφηση για το «Δεκαήμερο» του 14ου αιώνα, Αγγλία

«Γοητευτικές μου κυρίες, ίσως να μην έχετε ακούσει άλλη φορά, πως μπορεί να στείλει κανείς το διάβολο στην κόλαση. Κι έτσι, δίχως να απομακρυνθώ από το πνεύμα όσων έχουν ήδη κουβεντιαστεί σήμερα, θα σας αφηγηθώ τον τρόπο. Έχοντας μάθει το πως, ίσως κατανοήσετε το νόημα της ιστορίας αυτής, όπου η Αγάπη αν και παραμένει στα παλάτια της ευθυμίας και σε αίθουσες πολυτελείας με μεγαλύτερη προθυμία, απ’ ότι στην καλύβα ενός φτωχού, η δύναμή της γίνεται παρόλα αυτά αισθητή και στη μέση των πυκνών δασών, στα τραχιά βουνά και στα σπήλαια της ερήμου. Καταλαβαίνει τότε κανείς ότι δεν υπάρχει ούτε ένας που να μην υποκύπτει στην εξουσία της.

Για να προχωρήσουμε λοιπόν στα γεγονότα, θα αναφέρω ότι παλιότερα στην πόλη της Κάπσα, στην Ακτή των Βερβέρων, ζούσε κάποτε ένας πλούσιος άντρας, κι ανάμεσα στα πολλά παιδιά του υπήρχε και μια όμορφη, ελκυστική νεαρή κόρη με το όνομα Αλιμπέχ. Καθώς η Αλιμπέχ δεν ήταν χριστιανή κι έχοντας ακούσει πολλούς από τους χριστιανούς που κατοικούσαν στην πόλη, να εκθειάζουν τη χριστιανική πίστη και πόσο σημαντικό είναι να υπηρετεί κανείς το Θεό, αποφάσισε μια μέρα να ρωτήσει έναν εξ αυτών, ποιός είναι ο ευκολότερος τρόπος να Τον υπηρετείς. Κι ο άλλος της απάντησε, ότι όποιος απέχει από τα εγκόσμια, όπως εκείνοι που επιλέγουν τη μοναξιά της ερήμου στις Θήβες, υπηρετεί το Θεό με τον καλύτερο τρόπο. Το κορίτσι, που ήταν-δεν ήταν 14 ετών και το χαρακτήριζε η απλότητα, παρακινημένο όχι τόσο από μια βαθύτερη επιθυμία, αλλά την παιδική του φαντασία κυρίως, αναχώρησε το επόμενο πρωί μυστικά για να βρει ολομόναχο την έρημο των Θηβών, δίχως να αποκαλύψει τι είχε κατά νου. Μετά από μερικές μέρες, κι ενώ η επιθυμία της να υπηρετήσει το Θεό παρέμενε έντονη, έφτασε – δίχως να κοπιάσει και λίγο – μέχρι την έρημο και βλέποντας μακρυά στον ορίζοντα μια καλύβα, προχώρησε προς τα εκεί και μπροστά στην πόρτα της συνάντησε έναν άγιο άνθρωπο. Ο άντρας έμεινε έκπληκτος σαν την είδε μπροστά του και τη ρώτησε τι ψάχνει. Του αποκρίθηκε, πως την είχε εμπνεύσει η ιδέα του Θεού κι αναζητούσε έναν τρόπο να Τον υπηρετήσει και άρα έπρεπε να βρει κάποιον που θα τη δίδασκε πως.

Ο άγιος αυτός άνθρωπος, παρατηρώντας τη νεότητα και την ομορφιά της, φοβήθηκε ότι αν την φιλοξενήσει, μπορεί ο διάβολος να τον ξεγελάσει κι έτσι επαίνεσε την ευλαβή της πρόθεση κι αφού της έδωσε να φάει λίγες ρίζες βοτάνων, άγρια μήλα και χουρμάδες, κι αφού της έδωσε και νερό να πιεί, της είπε: «Κόρη μου, όχι πολύ μακριά από δω, ζει ένας άγιος άνθρωπος που είναι πολύ πιο άξιος από εμένα και αυτόν είναι που πρέπει ν’ αναζητήσεις. Σ’ αυτόν να πας.» Και της έδειξε το δρόμο προς τα κει που τη συμβούλεψε. Παρόλα αυτά, όταν έφτασε μέχρι τον εν λόγω άνδρα, έλαβε ξανά την ίδια απάντηση και ταξιδεύοντας – με τη συμβουλή του δεύτερου πλέον – ακόμη μακρύτερα, έφτασε μέχρι το κελί ενός νεαρού ερημίτη, ενός ιδιαίτερα ευσεβούς και άξιου ανθρώπου, που λεγόταν Ρούστικο. Απηύθηνε σ’ αυτόν την ίδια παράκληση, όπως και στους άλλους δύο που είχαν προηγηθεί. Κι αυτός, έχοντας κατά νου να θέσει μια πρόκληση στην ίδια τη σταθερότητά του, δεν την έστειλε μακρυά του, όπως είχαν κάνει οι άλλοι, αλλά την καλωσόρισε στο κελί του και καθώς είχε πια πέσει η νύχτα, της έφτιαξε ένα μικρό στρώμα από φοινικόφυλλα και της πρότεινε να ξαπλώσει εκεί για να ξεκουραστεί. Και δεν είχε περάσει πολύ ώρα, κι ο πειρασμός έθεσε σε τέτοια δοκιμασία τη θέλησή του, που νιώθοντας παραπλανημένος, άφησε στην άκρη όσα είχε αποφασίσει νωρίτερα κι ομολογώντας στον εαυτό του την ήττα του, άφησε στην άκρη κάθε σκέψη για μια ζωή αφοσίωσης, προσευχές και φόβους – αναλογιζόταν τη νεότητα και την ομορφιά της δεσποινίδας, προσπαθώντας να βρει με ποιό τρόπο θα μπορούσε να την πλησιάσει, έτσι ώστε να κερδίσει αυτό που επιθυμούσε τόσο, δίχως εκείνη να τον θεωρήσει κανέναν ακόλαστο.

Σύμφωνα με όσα είχε καταλάβει από τα ερωτήματα που του είχε θέσει πριν, φαινόταν να μην έχει γνωρίσει ποτέ της άντρα και ήταν πράγματι τόσο απλοϊκή όσο έδειχνε, κι έτσι αναλογιζόταν ποια πρόφαση θα μπορούσε να βρει, ώστε να την πείσει ότι η ικανοποίηση των δικών του επιθυμιών ήταν ο τρόπος να υπηρετήσει το Θεό. Στην αρχή, της έδωσε να καταλάβει με ένα σωρό λέξεις τι μεγάλο κίνδυνο αποτελούσε για το Θεό και Κύριο ο διάβολος κι εν συνεχεία, της εξήγησε ότι η πιο αποδεκτή υπηρεσία που μπορούσε να Του προσφέρει κανείς, ήταν να στείλει το διάβολο πίσω στην κόλαση, ώστε να περιοριστεί εκεί που Αυτός τον είχε καταδικάσει. Το κορίτσι τον ρώτησε πως μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο κι εκείνος της απάντησε: «Σύντομα θα γνωρίζεις, αρκεί να κάνεις κι εσύ ότι κάνω εγώ.» Και λέγοντας αυτά, άρχισε να βγάζει τα λιγοστά του ρούχα, μέχρι που απέμεινε ολόγυμνος. Το ίδιο έκανε και το κορίτσι κι εκείνος έπεσε στα γόνατα, σα να ‘χε σκοπό να προσευχηθεί, αναγκάζοντάς την να σταθεί μπροστά του, κολλημένη σχεδόν απάνω του.

«Αλιμπέχ & Ρούστικο», εικονογράφηση του Werner Tölle

Και τότε ο Ρούστικο, βλέποντας πόσο όμορφη ήταν, ένιωσε την επιθυμία του να αυξάνεται κι ευθύς  τον πλημμύρισε ο πόθος, γεγονός που παρατήρησε και η Αλιμπέχ, αναφωνώντας έκπληκτη: «Ρούστικο, τί είναι αυτό που έχεις και δεν έχω εγώ, κι εξέχει τόσο ανάμεσα στα πόδια σου;»

«Αχ, κόρη μου» είπε ο Ρούστικο, «είναι ο διάβολος για τον οποίο σου εξήγησα πριν, και βλέπεις; Με βασανίζει με το χειρότερο τρόπο, με βασανίζει τόσο που ίσα που αντέχω.» Και το κορίτσι: «Ας είναι ευλογημένος ο Θεός, γιατί βλέπω ότι βρίσκομαι σε καλύτερη θέση από εσένα, αφού με γλίτωσε από τέτοιο διάβολο.»  «Καλά κι ωραία όσα λες» αποκρίθηκε ο Ρούστικο, «αλλά αντί αυτού, έχεις κάτι άλλο που εγώ δεν έχω.» «Ω!» είπε η Αλιμπέχ «τί να είναι αυτό;» «Την κόλαση» της απάντησε ο Ρούστικο «και θα σου πω το εξής, πιστεύω ότι σε έστειλε σ’ εμένα ο Θεός μπας και σωθεί η ψυχή μου, καθώς είδε με ποιό τρόπο επιμένει να με βασανίζει ο διάβολος, και τουλάχιστον εσύ θα δείξεις την απαραίτητη συμπόνοια και θα μου επιτρέψεις να τον στείλω στην κόλαση, προσφέροντάς μου έτσι τεράστια – ή μάλλον κάτι παραπάνω από τεράστια – παρηγοριά, υπηρετώντας κι Εκείνον όπως Του αρμόζει, αν βέβαια όντως ισχύει αυτό που είπες και είναι αυτός ο λόγος που βρίσκεσαι εδώ.» Και καλόπιστα το κορίτσι είπε με τη σειρά του: «Αφού εγώ φέρω την κόλαση που ταιριάζει στο διάβολό σου, τότε ας γίνει το θέλημά σου με όποιο τρόπο κρίνεις εσύ Πατέρ μου.» Κι ευθύς της είπε ο Ρούστικο: «Ας είσαι ευλογημένη κόρη μου, κι ας πάμε παραπέρα να τον στείλουμε εκεί που πρέπει, ώστε να μ’ αφήσει κι εμένα στην ησυχία μου.» Και λέγοντας αυτά, πλάγιασε με το κορίτσι σε ένα κρεβάτι και της έδειξε σε ποιά στάση πρέπει να ξαπλώνει, προκειμένου να μπορεί να φυλακίζει το πνεύμα αυτό που έχει καταραστεί ο Θεός. Και καθώς το κορίτσι, δεν είχε στείλει ποτέ πριν κάποιον διάβολο στην κόλαση, ένιωσε κατά τη διαδικασία αυτή μια σουβλιά πόνου και είπε στο Ρούστικο:

«Σίγουρα, πάτερ μου, αυτός ο διάβολος είναι ένα κακόβουλο ον και πραγματικός εχθρός του Θεού, γιατί τον πόνο που προκαλεί τον αντιλαμβάνεται κανείς αμέσως ακόμη και στην κόλαση – να μην αναφερθεί κανείς και σ’ όλα τ’ άλλα.» «Κόρη μου» της απευθύνθηκε ο Ρούστικο «δεν θα ‘ναι πάντοτε έτσι τα πράγματα.» Και προκειμένου να βεβαιωθούν για του λόγου το αληθές, φρόντισαν να στείλουν το διάβολο στην κόλαση άλλες έξι φορές πριν σηκωθούν απ’ το κρεβάτι κι αυτή τη φορά έχοντας πια κατευνάσει τη δίψα του, για μια φορά ένιωσε χαρούμενος και δε χρειαζόταν να πει άλλη κουβέντα. Παρόλα αυτά, η επιθυμία του επέστρεφε από καιρό σε καιρό, και καθώς η Αλιμπέχ φρόντιζε να καταλαγιάζει τον πόθο του δίχως να προβάλλει αντίρρηση, άρχισε ν’ αρέσκεται στο παιχνίδι αυτό κι έλεγε στο Ρούστικο: «Βλέπω πλέον καθαρά, πως όσα έλεγαν οι άξιοι άντρες της Κάπσα ήταν αλήθεια, όντως το υπηρετείς το Θεό προσφέρει υπέρμετρη ευχαρίστηση. Για την ακρίβεια, δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο που να μου έχει προσφέρει παρόμοια ευχαρίστηση, τέτοια ανακούφιση στο παρελθόν, όσο το να στέλνει κανείς το διάβολο στην κόλαση. Και για το λόγο αυτό, πιστεύω θα ήταν απίστευτη ανοησία από πλευράς οποιουδήποτε να κάνει οτιδήποτε άλλο πέραν του να υπηρετεί το Θεό.» Κι έτσι, πολλές φορές την ημέρα, πλησίαζε το Ρούστικο και του έλεγε: «Πάτερ μου, έχω έρθει εδώ για να υπηρετήσω το Θεό και όχι για να ξοδεύω τη μέρα μου άπραγη, ας πάμε λοιπόν να στείλουμε το διάβολο στην κόλαση.» Κι ενώ φρόντιζαν να κάνουν αυτό που πρέπει, από καιρό εις καιρό εκείνη σχολίαζε: «Δε γνωρίζω για ποιό λόγο Ρούστικο, θα έπρεπε να επιτρέπουμε στο διάβολο να ξεφεύγει από την κόλαση, αφού κάθε φορά που η περίσταση το φέρνει, εκείνη είναι πρόθυμη να τον δεχθεί. Δεν θα έπρεπε να του επιτρέπουμε ν’ απομακρύνεται ποτέ.» Έτσι, το κορίτσι καλούσε και παρότρυνε συχνά τον Ρούστικο να θέσουν τους εαυτούς τους στην υπηρεσία του Θεού, και κάποια στιγμή ήρθε η ώρα που ο Ρούστικο σαν την έβλεπε έτρεμε αντί να ρίχνεται επί τω έργω. Βλέπετε, το κορίτσι φρόντιζε να αερίζει με τέτοια επιμέλεια την πουκαμίσα του, που ο Ρούστικο άρχισε να τη διδάσκει πως στην πραγματικότητα κανείς δεν πρέπει να σωφρονίζει το διάβολο στέλνοντάς τον στην κόλαση, αλλά κάθε φορά που το κεφάλι του προβάλλει περήφανα να μονολογούμε «και με τη χάρη του Θεού ας παραμείνει εγκρατής κι ας προσευχηθεί στο Θεό για λίγη γαλήνη». Και με τον τρόπο αυτό το κορίτσι παρέμεινε σιωπηλό για ένα διάστημα. Αλλά μια μέρα, βλέποντας ότι ο Ρούστικο δεν της επέτρεπε πλέον ποτέ να στέλνει το διάβολο στην κόλαση, του είπε: «Ρούστικο, μπορεί εσένα ο διάβολός σου να παραμένει πλέον ταπεινός και να μην σου δημιουργεί προβλήματα, όμως εμένα από την άλλη η κόλασή μου δεν μ’ αφήνει σε ησυχία. Κι αυτή είναι η αιτία που η κόλασή μου κι εγώ, ελπίζαμε ότι θα μας βοηθήσεις να εξευτελίσουμε το διάβολο, ζητώντας του να κατασιγάσει τη θέρμη της κόλασης εντός μου.» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θα γίνη τώρα τούτο, κι έπειτα εκείνο,

και πιο αργά, σε μια ή δυο χρονιές (ως κρίνω),

τέτοιες θα ειν’ οι πράξεις, τέτοιοι θα ειν’ οι τρόποι.

Δε θα φροντίσουμε για μακρινό κατόπι.

Για το καλλίτερο εμείς θα προσπαθούμε.

Και όσο προσπαθούμε τόσο θα χαλνούμε,

θα μπλέκουμε τα πράγματα, ως να βρεθούμε

στην άκρα σύγχυσι. Και τότε θα σταθούμε.

Θα ην’ η ώρα οι Θεοί να εργασθούνε.

Έρχονται πάντοτ’ οι Θεοί. Θα καταιβούνε

από τες μηχανές των, και τους μεν θα σώσουν,

τους δε βίαια, ξαφνικά θα τους σηκώσουν

από την μέση, και σαν φέρουνε μια τάξι

θα αποσυρθούν. – Κ’ έπειτα αυτός τούτο θα πράξη,

τούτο εκείνος, και με τον καιρόν οι άλλοι

τα ιδικά των. Και θ’ αρχίσουμε και πάλι.

Κ. Π. Καβάφης, Άπαντα ποιητικά, Ύψιλον

Πηγή: http://itzikas.wordpress.com/2012

«Creation of Adam», Michelangelo (λεπτομέρεια)

Ο Θεός δημιούργησε όλο τον κόσμο και την έβδομη μέρα σκέφτηκε ότι είχε τελειώσει το έργο του. Κάθισε κάτω από ένα δέντρο για να ξεκουραστεί. Ξαφνικά θυμήθηκε ότι είχε παραλείψει να κάνει κάτι. Δεν είχε δημιουργήσει τίποτε για την υπομονή και δεν ήξερε που να βρει το πιο κατάλληλο μέρος για να τη βάλει.

Ο Θεός άρχισε ν’ αναρωτιέται τι να κάνει. Πρώτα απ’ όλα αποφάσισε να προικίσει το νερό μ’ αυτήν κι έτσι έκανε, αλλά το νερό στέγνωσε. Τότε ο Θεός προσπάθησε να προικίσει το δέντρο με υπομονή, αλλά το δέντρο βάρυνε πολύ, τα κλαδιά του λύγισαν, έσπασαν και σάπισαν. Έπειτα ο Θεός πήγε στο βράχο και είπε: «Βράχε! σου δίνω τη δύναμη της υπομονής». Αλλά ο βράχος δεν άντεξε το βάρος κι έσπασε και διαλύθηκε σε πέτρες και άμμο.
Τελικά κατάλαβε ο Θεός ότι έπρεπε να δώσει την υπομονή στον άνθρωπο, ο οποίος ζούσε στο παράδεισο. Κι έτσι έκανε λοιπόν και ο άνθρωπος βόγκηξε από απελπισία, αναστέναξε αλλά τελικά άντεξε. Από τότε οι άνθρωποι μπορούν κι αντέχουν περισσότερο από το νερό, το δέντρο ή την πέτρα.

Τσιγγάνικα παραμύθια

«Gypsy Caravan», Wassily Kandinsky

Ο Παντοδύναμος μάζεψε χώμα από τις τέσσερις γωνιές της Γης κι έπλασε τον πρώτο άνθρωπο. Το Πνεύμα της Ζωής λοιπόν, πλησίασε το Θεό και τον ρώτησε για ποιό λόγο έπραξε με τον τρόπο αυτό.

Κι ο Παντοδύναμος απάντησε: «Αν τύχει κάποιος άνθρωπος να ταξιδεύει από την Ανατολή προς τη Δύση ή από τη Δύση στην Ανατολή ή σε οποιοδήποτε τόπο επί της Γης ετούτης, κι έρθει η ώρα να αφήσει τον κόσμο, το χώμα του τόπου στον οποίο στέκεται, δεν θα τολμήσει να του πει «δεν ανήκει σε μένα ο πηλός αυτός του σώματός σου. Δεν ανήκεις στον τόπο αυτό. Επέστρεψε εκεί που γεννήθηκες.» Αυτός είναι κι ο λόγος που πήρα χώμα κι από τις τέσσερις γωνιές της Γης για να δημιουργήσω τους ανθρώπους. Κάθε τόπος στη Γη είναι το σπίτι οποιουδήποτε ανθρώπου. Όπου κι αν πεθάνει κανείς, εκεί θα είναι και ο τόπος της ανάπαυσής του κι έτσι το σώμα του θα επιστρέψει στην αγκαλιά της Μητέρας Γης.»

Το Πνεύμα της Ζωής επαίνεσε τον Κύριο για τη σοφία με την οποία εποίησε κάθε έργο του.

Πηγή: http://www.pitt.edu/~dash/traveltales.html#citizen

Κύριε, είναι ώρα
να βοηθήσεις μια ψυχή
δρόμο να βρει τώρα
η ζωή μου η ρηχή.

Δεν μπορώ να ζω αντίθετα
με Σένα, κι όπου σταθώ
μ’ άγνωστους ρυθμούς κι επίθετα
βοήθεια Σου ζητώ.

Είμαι ακροβάτης
και γυρεύω δικό μου Θεό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Advertisements
Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Bealtaine Cottage

Colette O'Neill... Author, Publisher, photographer. Creator of Goddess Permaculture.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Living a Mythic Life in the Modern Age

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Seedzen

Telling Other Stories

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach