You are currently browsing the tag archive for the ‘Ινδία’ tag.

Ζούσε κάποτε στη χώρα των Βιντάρμπα ένας βασιλιάς που τον έλεγαν Μπίμα, στον οποίο η εύνοια των θεών χάρισε μια πανέμορφη κόρη, που της έδωσε το όνομα Νταμαζάντι.

Η ζωή της πριγκίπισσας Νταμαζάντι κυλούσε σαν όνειρο. Μια νύχτα όμως, είδε ένα αληθινό όνειρο. Είδε ότι δώδεκα χρυσόφτερα πουλιά πετούσαν στον κήπο της και ότι έπιασε ένα από αυτά. Άρχισε τότε το πουλί να μιλάει:

«Άκουσε Νταμαζάντι, είμαστε τα πουλιά της μοίρας και ήρθαμε να σου αναγγείλουμε το βασιλιά Ναλ ως σύζυγό σου, μια και, όπως εσύ είσαι το μαργαριτάρι μεταξύ των γυναικών, έτσι και αυτός είναι η αστραπή μεταξύ των αντρών. Και εμείς, εμείς που πετάμε μέσα από τους κόσμους των θεών, των ημίθεων και των ανθρώπων, όμοιό του δεν έχουμε ξαναδεί.»

Το χρυσό πουλί πέταξε μακρυά και από εκείνη τη στιγμή η Νταμαζάντι έπεσε σε βαριά θλίψη. Μια μέρα, ο πατέρας της ο βασιλιάς Μπίμα της είπε: «Ήρθε πια η ώρα να καλέσω τους μνηστήρες για την κόρη μου». Και διέδωσε το μαντάτο σε όλα τα βασίλεια και όλες τις χώρες. Οι μνηστήρες ξεκίνησαν πάνω στους μυριοπλούμιστους ελέφαντές τους, πάνω στις χρυσοποίκιλτες άμαξές τους. Ακόμη κι οι θεοί είχαν σαγηνευτεί και αποφάσισαν να έλθουν να ζητήσουν την Νταμαζάντι για γυναίκα τοιυς. Ο Ίνδρα ο θεός του ανέμου, ο Άγκνι ο θεός της φωτιάς, ο Βαρούνα ο θεός του νερού και ο Γιάμα ο κόκκινος, ο θεός του θανάτου και της δικαιοσύνης. Καθώς προχωρούσαν, αναζήτησαν έναν αγγελιοφόρο μεταξύ των ανθρώπων. Είδαν τότε το βασιλιά Ναλ να πλησιάζει. Στεκόταν πάνω στη χρυσοποίκιλτη άμαξά του και ήταν ίδιος ο θεός της αγάπης.

«Στάσου βασιλιά Ναλ», φώναξε ο Ίνδρα «αποφασίσαμε να είσαι ο αγγελιοφόρος μας».

«Ευχαρίστησή μου να είμαι ο αγγελιοφόρος σας θεοί», είπε ο Ναλ και τράβηξε τα χαλινάρια των αλόγων, «αφού μάλιστα εσείς είστε αθάνατοι».

«Ναι, είμαστε» είπε ο Ίνδρα «και σε παρακαλούμε αν πας στην πριγκίπισσα Νταμαζάντι και να της πεις ότι έρχονται οι φύλακες του κόσμου».

«Αχ» έκαμε ο Ναλ «μη στείλετε εμένα. Έχω κι εγώ κινήσει να τη ζητήσω σε γάμο».

«Τί λόγια είναι πάλι τούτα;» οργίστηκε ο Ίνδρα. «Πρώτα ήθελες να είσαι ο αγγελιοφόρος, τώρα αλλάζεις γνώμη και δε θέλεις. Δε μιλάει έτσι κανείς με τους θεούς!»

Έφτασε λοιπόν ο Ναλ θλιμμένος στους κήπους του βασιλιά Μπίμα. Το βράδυ όμως που προηγήθηκε της γιορτής κατάφερε να τρυπώσει κρυφά στο δωμάτιο της Νταμαζάντι, και όταν αυτή τον αντίκρυσε, το πρόσωπό της χρωματίστηκε όπως ο ουρανός όταν ανατέλλει ο ήλιος.

«Πώς βρέθηκες εδώ Ναλ;», τον ρώτησε. «Ήρθες για να κλωτσήσεις μακρυά ό,τι ήδη σου ανήκει;»

«Αχ Νταμαζάντι», είπε ο Ναλ «οφείλεις να γνωρίζεις ότι οι ίδιοι οι φύλακες του κόσμου επιθυμούν να σε κάνουν γυναίκα τους, και δεν είναι καλό να τα βάζει κανείς με τους θεούς».

Η Νταμαζάντι όμως αποκρίθηκε: «ο σεβασμός μου θα ανήκει για πάντα στους θεούς, η καρδιά μου όμως ανήκει σε σένα».

«Αχ Νταμαζάντι, όποιος αντιστέκεται στους θεούς, τον περιμένει η καταστροφή!»

Είπε τότε η Νταμαζάντι: «Κανείς από τους μνηστήρες δεν πρόκειται αύριο να τολμήσει να με ζητήσει σε γάμο. Εγώ η ίδια θα διαλέξω! Και αύριο με το καλό, την ώρα της επιλογής του συζύγου μου, θα αποθέσω στεφάνι στους ώμους σου και κανείς δεν θα σε κατηγορήσει».

Οι τέσσερις όμως θεοί είχαν κρυφακούσει τη συνομιλία αυτή. Και καθώς το επόμενο πρωί η Νταμαζάντι ετοιμαζόταν για την επιλογή του συζύγου της, είδε μπροστά της πέντε άντρες με την ίδια μορφή, αφού οι τέσσερις θεοί είχαν πάρει τη μορφή του βασιλιά Ναλ. Επιστράτευσε τότε η πριγκίπισσα Νταμαζάντι όλο της το θάρρος, έκανε ένα βήμα μπροστά, υποκλίθηκε και πήρε το λόγο: «Παντοτινά θα ανήκει σε σας ο σεβασμός και η λατρεία μου αθάνατοι. Το χρυσό πουλί της μοίρας όμως έχει ήδη αποφανθεί και η καρδιά μου ανήκει στο βασιλιά Ναλ. Πώς να αποδειχτώ άπιστη στην ίδια μου την καρδιά;» Μπροστά στα λόγια αυτά οι θεοί συγκινήθηκαν και έκαναν ένα βήμα πίσω και είδε τότε η Νταμαζάντι ότι τα πόδια τους δεν πατούσαν στο έδαφος, δεν έριχναν καμιά σκιά και το βλέμμα τους ήταν πέτρινο. Μονάχα ο βασιλιάς Ναλ πατούσε στο έδαφος, είχε σκιά και το βλέμμα του ήταν ζωηρό. Τον πλησίασε τότε η Νταμαζάντι και απόθεσε στους ώμους του το στεφάνι. Και όλοι χάρηκαν δίχως φθόνο για την ευτυχία των δύο ερωτευμένων, που υποκλίθηκαν μπροστά στους θεούς και ζήτησαν την εύνοια και την προστασία τους. Οι τέσσερις θεοί τους έδωσαν την υπόσχεσή τους. Έγιναν μετά αόρατοι και πήραν το δρόμο τους.

Καθώς προχωρούσαν συνάντησαν δυό σκοτεινές μορφές. Επρόκειτο για τον κακό Κάλι με το βοηθό του. «Για πού το έβαλες Κάλι;», ρώτησε ο Ίνδρα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

πίνακας της Maya Devi: «Η θεά Ντούργκα (η ‘Απροσπέλαστη’), μία από τις σάκτι του θεού Σίβα ή η θηλυκή του δύναμη»

Orissa_Muchukunda_incinerates_Kalayavana_000524_1200w

Υπάρχει ένα συγκινητικό παραμύθι για τον αρχαίο βασιλιά πολεμιστή των Ινδουιστών, ο οποίος λεγόταν Μουτσουκούντα. Γεννήθηκε από το αριστερό πλευρό του πατέρα του, όταν ο πατέρας του ήπιε κατά λάθος ένα μαγικό φίλτρο γονιμότητας που είχαν ετοιμάσει οι βραχμάνοι για τη γυναίκα του· και προκειμένου η ιστορία να συνηχεί με τον πολλά υποσχόμενο συμβολισμό του θαύματος, ενός θαύματος λόγω της απουσίας μητρός, ενός καρπού της αντρικής μήτρας, ο Μουτσουκούντα μεγάλωσε κι έγινε ο σπουδαιότερος βασιλιάς μεταξύ των βασιλέων κι έτσι, όταν κάποτε οι θεοί επρόκειτο να ηττηθούν κατά τον αέναο αγώνα τους με τους δαίμονες, τον κάλεσαν για βοήθεια. Τους βοήθησε και η νίκη τους ήταν μεγάλη κι αυτοί, για να εκφράσουν τη θεϊκή τους ευχαρίστηση, του υποσχέθηκαν να πραγματοποιήσουν τη μεγαλύτερη ευχή του. Αλλά τί θα μπορούσε να επιθυμεί, ένας τόσο παντοδύναμος βασιλιάς; Τί θα μπορούσε να θεωρήσει ως το μεγαλύτερο δώρο αυτός ο Κύριος μεταξύ των ανθρώπων; Το βασιλιά Μουτσουκούντα, σύμφωνα με την ιστορία, τον είχε κουράσει βαθιά η μάχη που είχε προηγηθεί: το μόνο που ζήτησε ήταν να του χαριστεί ένας ύπνος δίχως τέλος και αν κάποιος τολμούσε να τον ξυπνήσει, να γινόταν αποκαΐδια με το που θα τον συναντούσε το βλέμμα του.

Η χάρη που ζήτησε απονεμήθηκε. Ο βασιλιάς Μουτσουκούντα αποσύρθηκε για να κοιμηθεί στο θάλαμο μίας σπηλιάς, η οποία βρισκόταν βαθιά στην κοιλιά του βουνού κι εκεί παρέμεινε για τον ένα αιώνα μετά τον άλλο. Άνθρωποι, λαοί, πολιτισμοί, οι εποχές του κόσμου αναδύονταν απ’ το κενό και βυθίζοντας στο κενό ξανά, ενώ ο αρχαίος βασιλιάς κοιμόταν σε μία κατάσταση υποσυνείδητης μακαριότητας. Άχρονος κι αυτός, όπως το φροϋδικό υποσυνείδητο που παραμένει υπόβαθρο του δράματος του ανθρώπινου χρόνου μιας μεταβαλλόμενης εμπειρίας του εγώ, ο παλαιός βασιλιάς του βουνού, ο πότης του βαθέος ύπνου, συνέχιζε να ζει.

Και ήρθε η ώρα της αφύπνισής του — όμως ως αποτέλεσμα μίας αιφνίδιας τροπής των πραγμάτων, η οποία χαρίζει άλλη προοπτική στο ζήτημα των ηρώων, αλλά και στο μυστήριο που συνοδεύει την ισχυρή παράκληση του βασιλιά για ύπνο ως τη μεγαλύτερη χάρη που θα μπορούσε ποτέ να του δοθεί. Ο Βίσνου, ο Βασιλέας του Κόσμου, είχε ενσαρκωθεί αυτοπροσώπως σε έναν όμορφο νέο ονόματι Κρίσνα, ο οποίος, αφού έσωσε την Ινδία από μία τυρρανική φάρα δαιμόνων, πήρε το θρόνο. Και κυβερνούσε εν μέσω μιας Ουτοπικής ειρήνης, όταν μια ορδή βαρβάρων επιτέθηκε ξαφνικά από τα βορειοδυτικά. Ο Κρίσνα ο βασιλιάς τους εναντιώθηκε, αλλά σε πλήρη αρμονία με την ουράνια φύση του, νίκησε με παιχνιδιάρικο τρόπο, με ένα απλό τέχνασμα. Άοπλος, φορώντας ένα στεφάνι από λωτούς, εξήλθε του οχυρού του και προκάλεσε το βασιλιά των εχθρικών στρατευμάτων να τον κυνηγήσει για να τον πιάσει και στη συνέχεια στράφηκε προς μια σπηλιά. Όταν ο βάρβαρος τον ακολούθησε, ανακάλυψε πως κάποιος βρισκόταν ξαπλωμένος στο θάλαμό της και κοιμόταν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Με ελληνικούς υποτίτλους εδώ.

Εικονογράφηση του Lev Tolmakov (ΕΣΣΔ, 1973)

Ότι τα ζώα παλιά μιλούσαν όπως οι άνθρωποι, το ξέρουν και τα μικρά παιδιά ακόμα. Κι αν έπαψαν να μιλάνε, αυτό έγινε τότε που ο Μεγάλος Θεός, Ίντρα, τα μάζεψε να συζητήσει μαζί τους και να βάλει κάποια τάξη στη γη. Μα ο μεγάλος Ίντρα, μ’ όλη τη θεϊκή του υπομονή, ακούγοντας τις χήνες να λένε όλο βλακείες, τα πουλιά να φλυαρούν αδιάκοπα χωρίς να λένε τίποτα με σημασία, τον τίγρη, την ύαινα και τ’ άλλα αγρίμια να βγάζουν λόγους πολιτικούς, την αλεπού όλο ψευτιές και πονηριές και τα ερπετά όλο γαλιφιές και κολακείες, έχασε την υπομονή του και στο θυμό απάνω, είπε:

— Φτάνει πια! Το θεϊκό χάρισμα του λόγου σας το παίρνω.

Και του θεού τα λόγια δεν είναι σαν τα δικά μας, λόγια του αέρα. Το ‘πε κι έγινε. Κι από τότε τα ζώα δεν μπορούν πια να σκαρώσουν, όσο κι αν προσπαθούν, μια φράση της προκοπής.

Παλιά όμως, τότε που μίλαγαν, και συζητήσεις έκαναν και φιλοσοφίες ανέπτυσσαν και διδασκαλίες παρακολουθούσαν και με δυο λόγια ό,τι κάνουν ακόμα οι άνθρωποι που εξακολουθούν να ‘χουν λαλιά, έκαναν και τα ζώα που μιλούσαν.

Σε μια λοιπόν συνάθροισή τους, είπαν: «Γιατί να υστερούμε εμείς τα ζώα από τους ανθρώπους και να μην έχουμε νόμους; Σε όλα είμαστε ανώτερα. Τρέχει όσο τ’ αγρίμια ο άνθρωπος; Πετάει όπως τα πουλιά ή κολυμπάει σαν τα ψάρια; Κι ακόμα έχει ζεστή προβιά ή πολύχρωμα φτερά ή έστω αστραφτερά λέπια; Είναι ντροπή το πιο άχαρο ζώο, ο άνθρωπος, να ‘χει νόμους κι εμείς με τόσα χαρίσματα να μην έχουμε!»

Συμφώνησαν όλα τα ζώα ότι κάτι τέτοιο είναι ντροπή. Και σκέφτηκαν ότι δεν έπρεπε να χάνουν ούτε στιγμή κι αν είναι δυνατόν αμέσως να φτιάξουν νόμους κι αυτά. Κι ανέθεσαν στη σοφή την Κουκουβάγια να φτιάξει νόμους καλούς και δίκαιους, για να μπει μια τάξη στη ζούγκλα κι όχι να κάνει του κεφαλιού του ο καθένας.

Σαράντα νύχτες η Κουκουβάγια δεν κοιμήθηκε – κι από τότε της έμεινε η συνήθεια – κι έφτιαξε πραγματικά θαυμάσιους νόμους, τόσο που τα ζώα μόλις τους άκουσαν ενθουσιάστηκαν και όλα φώναξαν:

— Μπράβο!

— Είσαι μεγάλος νομοθέτης!

— Ζήτωωω!

Μα ο βαρύς Ελέφας, που πάντα αγαπούσε τη σιγουριά – είναι δα και βραδύνους – μπήκε στη μέση και είπε:

— Καλοί είναι οι νόμοι, αλλά αν δεν είναι γραμμένοι καθαρά, να τους βλέπουν όλοι, είναι άχρηστοι. Καθένας άμα τους παραβαίνει θα λέει: «ο νόμος ήταν έτσι κι όχι όπως τον λες. Εγώ αυτό άκουσα.»

Όλοι συμφώνησαν ότι ο Ελέφας έχει δίκιο. Μα που να βρουν χαρτί τα ζώα στη ζούγκλα να τους γράψουν; Όμως η Αράχνη έσωσε την κατάσταση.

— Θα πλέξω έναν μεγάλο ιστό και κει γράψτε εσείς τους νόμους.

Κι άρχισε ακούραστα σαράντα μέρες να πλέκει έναν θαυμάσιο πυκνό ιστό – μάλιστα από τότε της έμεινε κι όλο πλέκει – όπου μόλις τελείωσε, αμέσως η Κουκουβάγια έγραψε τους νόμους.

Ευτυχισμένα τα ζώα χαίρονταν που απέκτησαν νόμους όπως οι άνθρωποι.

Ο Τίγρης τίναξε χαρούμενα την ουρά του, μα απρόσεχτος όπως ήταν πάντα, έσκισε τον ιστό σε μια του άκρη. Αγανάκτησαν τα ζώα κι έμπηξαν τις φωνές. Μα σαν θύμωσε και μούγκρισε άγρια ο Τίγρης, όλα βιάστηκαν να σωπάσουν. Τότε ξεθάρρεψε και η Ύαινα και κάνοντας τάχα την απρόσεχτη κι αυτή, έσκισε με το πόδι της λίγο απ’ τον αράχνινο ιστό. Μια Μύγα αγαναχτισμένη της φώναξε:

— Πρόσεξε κυρά μου, πατάς το νόμο! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η θεά Pachamama, Μητέρα Γη, είναι σεβαστή από τους ιθαγενείς των Άνδεων

Στο Μουσείο της Ακρόπολης ακούσαμε τη Vandana Shiva. Τριγυρισμένοι από τους θησαυρούς και το κάλλος των θραυσμάτων της αρχαίας Αθήνας και μιας άλλης, σχεδόν απόμακρης, σκέψης για τη φιλοσοφία, την πολιτική, την τέχνη και τη ζωή, ακούσαμε τη φιλόσοφο και ακτιβίστρια, που ταξίδεψε, από την Ινδία για να δηλώσει την αλληλεγγύη της στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα όπου ενδημεί η μισή και πλέον βιοποικιλότητα της Ευρώπης. Όπως την άκουγα να μιλάει μου ήρθε στο μυαλό η συγκίνηση που ένιωσα, βλέποντας καιρό πριν στο αεροδρόμιο απλωμένα και ομορφοτακτοποιημένα σε κοινή θέα τα καλούδια της ελληνικής γης: ελιές εκλεκτών ποικιλιών και λάδι, τυριά χίλιων ειδών, ψάρια παστά, ταραμά, πιπεριές και ντοματάκια σε βαζάκια, όσπρια, μυρουδικά, βότανα, τσάγια, κρασιά λευκά και κόκκινα, γλυκά του κουταλιού, μαστίχα Χίου, σαπούνια αρωματικά, και δεκάδες άλλα αγαθά. Και συνειδητοποιώντας τον πλούτο και τη γενναιοδωρία της γης μονολόγησα: «Α ρε πατρίδα, α ρε πατρίδα τι παράγεις.»

Με την υγεία ανά εκτάριο και όχι με την απόδοση, έτσι «μετριούνται» τα δώρα της γης όταν τη σεβόμαστε και προστατεύουμε τους θησαυρούς τους – τους σπόρους, το νερό, τα δάση, την ποικιλία. Που ταξίδεψαν χιλιάδες χρόνια μέσα στην εξέλιξη και από κοινού με την παραδοσιακή γνώση που μάθαινε, καταλάβαινε και διέδιδε τη σοφία της φύσης και τις ντόπιες ποικιλίες, μας χάρισαν το δώρο της ζωής, της αρμονίας, της υγείας και της ανείπωτης ομορφιάς.

Και θυμάμαι πάλι, πριν γυρίσουμε στην Ελλάδα, που η μάνα μας, μάς μίλαγε για το νησί. Μάς ταξίδευε σε ακρογιάλια και δάση με καστανιές και μηλιές, σε θάλασσες μικρές και ποτάμια και έφερνε τα απάνω – κάτω σε όσα ζούσαμε και βλέπαμε στον τόπο όπου ζούσαμε τότε. Εκεί η φύση ήταν μεγαλειώδης, κυριαρχική. Η βλάστηση θηριώδης, και ο τόπος μια απέραντη ισάδα. Οι βροχές δυνατές, ακαριαίες και μικρές σε διάρκεια, ο ήλιος έκαιγε ολημερίς λες και δε τέλειωνε ποτέ το μεσημέρι, και η θάλασσα με κύματα άγρια, ατιθάσευτη. Στο νησί που μας περιέγραφε η μάνα μας η φύση ήταν γλυκιά, γαλαντόμα, πλανεύτρα. Όλο ελιές, κυπαρισσάκια, πλατάνια και οπωροφόρα, μαλακά βουνά και μελένιους λόφους που σταμάταγαν το βλέμμα και το ξεκούραζαν. Ποτέ δε θα ξεχάσω την πρώτη φορά που κάναμε μπάνιο στη θάλασσα, σε έναν μικρό κόλπο με γύρω- τριγύρω καλάμια και αλμυρίκια, βοτσαλωτή παραλία με βραχάκια από εδώ κι αποκεί, και η θάλασσα λάδι και καταγάλανη. Μοσχοβολούσε αλμύρα και ιώδιο και όταν βουτούσες, χώρια ένιωθες σα να χόρευες στο νερό από την άνωση, αντίκριζες έναν καινούργιο υποθαλάσσιο κόσμο – ψάρια να κολυμπάνε παρέα σου, αστερίες, ανεμώνες της θάλασσας, φύκια να ανεμίζουν, όστρακα και άλλα εξωτικά πλάσματα, χρωματιστά, ανέμελα και παιχνιδιάρικα.

«Ό,τι χρειάστηκε να μάθω το έμαθα στο δάσος» λέει η Vandana. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Blue Monkeys, N.9-Study N.4» του Steve Bogdanoff

Ένας πλανόδιος πωλητής καπέλων, έπεσε ένα μεσημέρι να ρίξει τον υπνάκο του κάτω από ένα δέντρο. Όταν ξύπνησε ανακάλυψε έντρομος ότι μια αγέλη πιθήκων είχε βουτήξει όλα τα καπέλα του, και τα είχε ανεβάσει στο δέντρο. Tσαντισμένος και σε απόγνωση, έμεινε λίγη ώρα κοιτώντας την πραμάτεια του στα χέρια των πιθήκων. Kι ύστερα, ρίχνοντας κατάρες στην ατυχία του, έβγαλε το καπέλο που φόραγε και το βρόντηξε θυμωμένος στο χώμα. Oι πίθηκοι που όλη την ώρα τον χάζευαν από ψηλά, με την έντονη τάση τους για μίμηση, πέταξαν κι αυτοί τα καπέλα με δύναμη κάτω. O άνθρωπός μας έτρεξε και τα μάζεψε και σώθηκε.

Kαμιά πενηνταριά χρόνια αργότερα, ο εγγονός του, που επίσης πούλαγε καπέλα, άφησε το εμπόρευμά του κάτω απ’ το δέντρο και την έπεσε κι αυτός για ύπνο. Kακώς, κάκιστα: όταν ξύπνησε τα καπέλα είχαν κάνει φτερά. Σήκωσε θυμωμένος το κεφάλι και είδε τα καπέλα του στα χέρια και στα κεφάλια των πιθήκων πάνω στο δέντρο. Πάνω στην απελπισία του θυμήθηκε την ιστορία που του είχε διηγηθεί ο παππούς του. Έτσι έβγαλε το καπέλο που φορούσε και το χτύπησε με δύναμη στο χώμα. Έμεινε έκπληκτος όμως που κανένας πίθηκος δεν έκανε το ίδιο. Mόνο ένας κατέβηκε απ’ το δέντρο. Έτρεξε, βούτηξε το καπέλο που ήταν στο χώμα, πλησίασε τον νεαρό πιλοπώλη που είχε μείνει άναυδος, του έριξε ένα ξεγυρισμένο χαστούκι, και φεύγοντας του φώναξε: «νομίζεις ότι μόνο εσύ έχεις παππού;».

Πηγή: http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_34/i34_p19_hat.html

Πολλά, πολλά, πολλά χρόνια πριν ο Βούδας γίνει… Βούδας, σ’ ένα δάσος της Ινδίας ζούσε ένας μικρός θηλυκός ελέφαντας. Είχε δέρμα λευκό και μεταξένιο σαν τα πούπουλα του κύκνου. Κι όσο μεγάλωνε, οι άνθρωποι που τύχαινε να τριγυρνούν στο δάσος θαμπώνονταν από την ομορφιά του. Κι όταν πια μεγάλωσε για τα καλά, το μέγεθος και η δύναμή του ήταν τέτοια, που όποιος το συναντούσε έμενε έκθαμβος. Κι όλοι στη χώρα μιλούσαν γι’ αυτόν το μεγαλόσωμο, δυνατό, λευκό, θηλυκό, όμορφο ελέφαντα.

Μόλις ο βασιλιάς έμαθε για την ύπαρξή του, θέλησε να τον αποκτήσει. Έστειλε τους εκπαιδευτές του να τον βρουν. Κι αφού τον κυνήγησαν σε ολόκληρο το δάσος, κατάφεραν να τον παγιδεύσουν χρησιμοποιώντας ένα μεγάλο σχοινένιο δίχτυ. Τον μετέφεραν μέχρι το παλάτι κι εκεί τον έδεσαν σε έναν πάσαλο.

Ο βασιλιάς ήθελε να είναι σίγουρος ότι ο ελέφαντας θα υπακούει κάθε εντολή του κι έτσι όταν δεν υπάκουε τους εκπαιδευτές – πράγμα που συνέβαινε συχνά, αφού δεν κατάφερνε πάντα να καταλαβαίνει τι ζητούσαν από αυτόν – εκείνοι τον χτυπούσαν με τα ραβδιά τους. Σύντομα ο ελέφαντας απέκτησε ένα σωρό μελανιές και ήταν μόνιμα τρομαγμένος.

Μια μέρα τρελάθηκε σχεδόν απ’ το φόβο του. Στάθηκε στα πίσω πόδια του και η αλυσίδα που τον κρατούσε δέσμιο έσπασε. Φοβισμένοι οι εκπαιδευτές το έβαλαν στα πόδια κι έτσι ο όμορφος, λευκός ελέφαντας κατάφερε να ξεφύγει. Έτρεξε προς τα βουνά κι έφτασε όσο πιο μακρυά μπορούσε για να γλιτώσει απ’ τους ανθρώπους. Τον αναζήτησαν για πολύ καιρό, αλλά κάποια στιγμή τα παράτησαν. Ήρθε και η ώρα που ξέχασαν πια και την ίδια την ύπαρξή του.

Ο ελέφαντας όμως δεν τους είχε ξεχάσει. Κάθε φορά που φυσούσε λίγο παραπάνω – ή και πολύ παραπάνω – το έβαζε στα πόδια πανικοβλημένος κι έτρεχε από δω κι από κει δίχως να ξέρει που πηγαίνει, σε κύκλους, παραπαίοντας ανάμεσα σε όποια δέντρα συναντούσε στο διάβα του.

Παρόλο που ήταν πλέον ελεύθερος, εξακολουθούσε να ζει σα να ‘ταν φυλακισμένος από τους εκπαιδευτές του βασιλιά και ήταν τόση η αγωνία του που ξεχνούσε να φάει. Με τον καιρό το δυνατό, μεγάλο σώμα του έχασε τη δύναμή του κι έμεινε πετσί και κόκκαλο. Τρέχοντας συνέχεια, πλημμυρισμένος τρόμο, συχνά παραπατούσε κι έπεφτε σε βράχια, πεσμένα κλαδιά ή ακόμα και τρύπες στο έδαφος. Γι’ άλλη μια φορά, ένα σωρό μελανιές «στόλιζαν» το λευκό του δέρμα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

 

Αυτός ο ελάχιστος χώρος μέσα στην καρδιά είναι απέραντος όσο ολόκληρο το σύμπαν. Εδώ θα βρεις τον ουρανό και τη Γη, τον ήλιο, το φεγγάρι και τ’ άστρα. Θα βρεις τη φωτιά και την αστραπή και τους ανέμους, όλα όσα υπάρχουν κι όσα δεν υπάρχουν.

 

 

Απόσπασμα από τις Ουπανισάδες, πηγή: http://peacefulrivers.homestead.com/Quotesmain.html

 

 

Οι στίχοι είναι στα τελούγκου, μία από τις γλώσσες που μιλιούνται στο Τσενάι της Ινδίας…

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach