You are currently browsing the tag archive for the ‘κληρονομιά’ tag.

rui tenreio_latterns

«Latterns» σε εικονογράφηση του Rui Tenreiro

Μια ιστορία από την Αιθιοπία μας παρουσιάζει ένα γέρο ο οποίος, όταν έφτασε στο κατώφλι του θανάτου, κάλεσε τους τρεις γιους του και τους είπε:

«Δεν μπορώ να χωρίσω στα τρία την περιουσία μου. Θα αναλογούσε ένα πολύ μικρό μερίδιο στον καθένα σας. Αποφάσισα να κληροδοτήσω όσα έχω σ’ αυτόν που θα αποδειχτεί ο πιο ικανός, ο πιο έξυπνος απ’ όλους. Με άλλα λόγια: στον καλύτερο γιο μου. Έχω ακουμπήσει στο τραπέζι από ένα νόμισμα για τον καθένα σας. Πάρτε τα. Αυτός που θα καταφέρει να αγοράσει με το νόμισμα αυτό κάτι που θα γεμίσει μέχρι επάνω την καλύβα θα τα πάρει όλα.»

Οι γιοι έφυγαν. Ο πρώτος αγόρασε άχυρα, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να γεμίσει την καλύβα μέχρι τη μέση. Ο δεύτερος αγόρασε σακιά με πούπουλα, αλλά ούτε κι αυτός κατάφερε να γεμίσει την καλύβα.

Ο τρίτος γιος – που πήρε την κληρονομιά – αγόρασε ένα πράγμα μόνο. Ήταν ένα κερί. Περίμενε το σκοτάδι, άναψε το κερί και γέμισε την καλύβα με φως.

Πηγή: Jean-Claude Carriere (1998:227) Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ, Εκδόσεις «Νέα Σύνορα» – Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα

Advertisements

«Ο γάιδαρος του βασιλιά» του H.J. Ford

Πριν από πάρα πολλά χρόνια, σ’ ένα βασίλειο τόσο απέραντο που μόνο ο ήλιος ήξερε που άρχιζε και που τελείωνε, ζούσε ευτυχισμένος ένας πανίσχυρος βασιλιάς.

Τούτος ο βασιλιάς, φόβος και τρόμος στον πόλεμο, είχε στο πλάι του την πιο γλυκιά κι αξιαγάπητη βασίλισσα και από τον έρωτά τους γεννήθηκε ένα κοριτσάκι που μέρα με τη μέρα γινόταν ομορφότερο.

Στον λαμπρό παλάτι τους, με τους τοίχους σκεπασμένους από ελεφαντόδοντο και στεντέφι, η ζωή κυλούσε απαλά σαν το γάργαρο νεράκι της πηγής. Κάθε μέρα έφερνε κι άλλες απολαύσεις και οι κήποι, όπου πετούσαν τα πιο σπάνια πουλιά, αντηχούσαν από γέλια και τραγούδια.

Ανάμεσα στα πλούτη που ο βασιλιάς συσσώρευε ασταμάτητα, υπήρχε κάτι για το οποίο θα θυσίαζε χωρίς δισταγμό όλη του την περιουσία. Ο θησαυρός αυτός, που του ήτανε πολύτιμος όσο και οι χτύποι της καρδιάς του, δεν ήτανε κρυμμένος σε καμιά σκοτεινή κρυψώνα, αλλά βρισκότανε μπροστά στα μάτια ολωνών, μέσα στους στάβλους του παλατιού. Εκεί όπου θα περίμενε κανείς να θαυμάσει ένα ατίθασο καθαρόαιμο, στεκόταν ένας απλός γάιδαρος, ίδιος  κι απαράλλαχτος με όταν τ’ άλλα γαϊδούρια της οικουμένης. Όμως τούτο το ζώο, που το βελούδινο αυτάκι του το ‘χε αγγίξει μαγικό ραβδί, είχε μια καταπληκτική ιδιότητα: αντί να λερώνει τα άχυρά του με ταπεινή κοπριά, κάθε πρωί τα γέμιζε με σκούδα και ολόχρυσα λουδοβίκια.

Κι ο βασιλιάς, που πιο πολύ απ’ όλα νοιαζότανε για την καλή υγεία αυτού του ανεκτίμητου ζώου, πέρναγε κάθε μέρα μαζί του πολλές ώρες βγάζοντάς το βόλτα στο παχύ χορτάρι του πάρκου του.

Αλλά η ζωή των ανθρώπων δεν είναι σταθερή όπως η πορεία του ήλιου και η ευτυχία τους μπορεί να γίνει κομμάτια, σαν το βάζο που το αναποδογύρισε ξαφνικά ο αέρας. Έτσι, ήρθε ένα φοβερό πρωί που η βασίλισσα, άρρωστη με ψηλό πυρετό, δεν σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι της. Τρελός από ανησυχία, ο βασιλιάς κάλεσε τους καλύτερους γιατρούς της χώρας, που έτρεξαν αμέσως στο προσκέφαλό της. Δυστυχώς, όμως, κανένα από τα φάρμακά τους δεν κατάφερε να γιατρέψει την άγνωστη αρρώστια της που χειροτέρευε συνεχώς.

Όταν η βασίλισσα κατάλαβε ότι οι δυνάμεις που της μένανε ήταν λιγοστές κι όταν είχε φτάσει η στιγμή του αποχαιρετισμού, φώναξε τον άντρα της και του είπε:

– Βασιλιά και άντρα μου, απ’ τη χλωμάδα του προσώπου μου θα έχεις καταλάβει ότι εγώ πια αφήνω αυτόν τον κόσμο, όπου έζησα τόσο ευτυχισμένη κοντά σου. Πριν σου πω καλή αντάμωση για πάντα, θέλω να μου κάνεις μια τελευταία χάρη: θα ‘ρθει η μέρα που ο πόνος για το χαμό μου θα σου δαγκώνει λιγότερο την καρδιά και θα σκεφτείς να πάρεις μιαν άλλη γυναίκα. Πάρε λοιπόν αυτό το δαχτυλίδι μου με το ρουμπίνι και να μου υποσχεθείς πως σε όποια κάνει, αυτή θα παντρευτείς.

Πνιγμένος στα δάκρυα ο βασιλιάς διαμαρτυρήθηκε πως μέχρι την τελευταία του πνοή εκείνη θα ήταν πάντα η λατρεμένη του γυναίκα. Όμως η βασίλισσα, επέμενε τόσο πολύ, που στο τέλος της έδωσε την υπόσχεση που ήθελε. Λίγο πιο ύστερα, έσβησε στην αγκαλιά του άντρα της, σίγουρη ότι μ’ αυτόν τον όρκο θα μένανε δεμένοι ως το θάνατο.

Αφού έκλεψε και θρήνησε για πολλούς μήνες, ένα ωραίο πρωί ο βασιλιάς διαπίστωσε ότι πονούσε πολύ λιγότερο. Μια χαρούμενη διάθεση, ξεχασμένη εδώ και πολύ καιρό, σα να του γαργαλούσε την καρδιά και του ήρθε η επιθυμία να ξαναπαντρευτεί. Θέλοντας να μείνει πιστός στον όρκο που έδωσε στη βασίλισσα, έβγαλε ντελάλη να μαζευτούνε όλες οι αρχοντοπούλες στο βασίλειο να δοκιμάσουνε το δαχτυλίδι, γιατί σ’ όποια ταίριαζε θα την έπαιρνε γυναίκα. Το δαχτυλίδι όμως δεν έκανε σε καμιά κι ο βασιλιάς το έριξε απογοητευμένος σ’ ένα σεντούκι.

Πέρασαν μερικά χρόνια και βρίσκοντας η βασιλοπούλα το δαχτυλίδι, το φόρεσε και της ταίριαξε μια χαρά. Μόλις το είδε ο βασιλιάς είπε πως, για να τηρήσει την υπόσχεση που είχε δώσει στη βασίλισσα, έπρεπε να την πάρει γυναίκα του.

Dore_donkeyskin

«Το Γαϊδουροτόμαρο» του Gustave Dore

Η κόρη του βασιλιά κατατρόμαξε με τα σχέδια του πατέρα της κι έκλαιγε ασταμάτητα για επτά μερόνυχτα. Μη μπορώντας να βρει καμιά λύση στη δυστυχία που τη βασάνιζε, αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια και συμβουλή από τη νεράιδα των Πασχαλιών, τη νονά της. Αυτή, που έμενε σ’ ένα παλάτι από κοράλι και μάρμαρο κρυμμένο βαθιά μέσα στο δάσος, δεν ξαφνιάστηκε καθόλου όταν την είδε να φτάνει.

– Ξέρω ποια στενοχώρια σε φέρνει σήμερα εδώ και καταλαβαίνω τον πόνο σου γιατί αυτό που σου λέει η καρδιά σου είναι το σωστό: ποτέ η κόρη δεν πρέπει να παντρεύεται τον πατέρα. Άκου λοιπόν τι πρέπει να κάνεις για να ξεφύγεις απ’ αυτό το γάμο: θα κάνεις ότι υποχωρείς στη θέληση του πατέρα σου κι ότι δέχεσαι να τον παντρευτείς με τον όρο να σου προσφέρει ένα φόρεμα που θα ‘χει το χρώμα του καιρού. Ούτε τα πλούτη του, ούτε η δύναμή του θα του χρησιμέψουν, γιατί τέτοιο φόρεμα είναι αδύνατο να φτιαχτεί κι έτσι εσύ θα απαλλαχτείς από την υπόσχεσή σου. Πήγαινε και μη φοβάσαι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

saadi_gulistanΈνας βασιλιάς έφθασε στο τέλος της ζωής του χωρίς ν’ αποχτήσει διάδοχο. Νιώθοντας πως ήταν πια μετρημένες οι ώρες του, κάλεσε τους υπουργούς του και τους άλλους μεγιστάνες  του κράτους, γύρω απ’ το κρεβάτι του και τους ανακοίνωσε την τελευταία θέλησή του:

– Τον πρώτο που θα παρουσιαστεί το πρωί, μετά το θάνατό μου, στην πύλη της πόλης, όποιος κι αν είναι, να τον πάρετε και να του βάλετε στο κεφάλι τη βασιλική κορόνα.

Όταν ο βασιλιάς ξεψύχησε, ο πρώτος που έτυχε να μπει στην πόλη, το πρωί, μόλις άνοιξε η πύλη, ήταν ένας ζητιάνος, που όλη του τη ζωή είχε μαζέψει ψίχουλα, κι είχε ντυθεί με κουρέλια. Οι μεγιστάνες και οι πρώτοι της Αυλής εκτέλεσαν την τελευταία θέληση του βασιλιά. Παράδωσαν στο ζητιάνο τα κλειδιά της πολιτείας και του θησαυροφυλακίου, και λίγον καιρόν αυτός εξάσκησε τη βασιλική εξουσία.

Ύστερα, όμως, μερικοί από τους αρχηγούς του κράτους αποτίναξαν το ζυγό της υπακοής τους σ’ έναν τέτοιο βασιλιά, κι οι ηγεμόνες των γειτονικών χωρών σηκώθηκαν για να προκαλέσουν πόλεμο κι ετοίμασαν στρατούς για να του επιτεθούν σε πρώτη ευκαιρία. Μ’ ένα λόγο, και ο λαός και ο στρατός βρέθηκαν σε αμηχανία μπρος σε μια τέτοια κατάσταση, που από μέρα σε μέρα χειροτέρευε. Πολλές κιόλας επαρχίες του βασιλείου είχαν ξεφύγει από την εξουσία του.

Ο νέος βασιλιάς, δηλαδή ο ζητιάνος, ήταν υπερβολικά θλιμμένος απ’ αυτά τα συμβάντα. Στο αναμεταξύ, ένας από τους παλιούς του φίλους, που είχε περάσει μαζί του τις μέρες της γδύμνιας και της πείνας, γύρισε από ένα ταξίδι, και βλέποντάς τον σ’ αυτό το αξίωμα, του είπε:

– Δόξα τω Θεώ, που σε συνέδραμε η τύχη κι ανέβηκες σ’ αυτόν το βαθμό της Ευδαιμονίας. Βέβαια το ρόδο πάντα έβγαινε από τ’ αγκάθι. Ύστερα από τις κακές ημέρες οι καλές.

«Άλλοτε το λουλούδι ανθίζει κι άλλοτε μαραίνεται. Άλλοτε το δέντρο είναι γυμνό, κι άλλοτε σκεπάζεται από φύλλα.»

Ο βασιλιάς απάντησε:

– Ω αδερφέ μου, πες μου, καλύτερα, λόγια παρηγορητικά, γιατί δεν μπορώ να συγχαρώ τον εαυτό μου γι’ αυτή μου τη θέση. Την εποχή που με ήξερες, δυσκολευόμουν να προμηθευτώ ψωμί, σήμερα στενοχωρούμαι από έναν ολάκερο κόσμο για να τον κυβερνήσω και να τονε σώσω από τους εξωτερικούς κινδύνους.

«Αν τ’ αγαθά του κόσμου μας λείπουν, είμαστε δυστυχείς, αν τα ‘χομε, σκλαβωνόμαστε στον έρωτα που μας εμπνέουν. Καμμιά δυστυχία δεν είναι πιο πικρή όσο τα πλούτη αυτού του κόσμου, γιατί αυτά συνταράζουν την καρδιά κι εκείνων που τα ‘χουν κι εκείνων που δεν τα ‘χουν.»

Σαΐχ Μουσλίχ εν Ντιν Σααδή (1983:98-99) ΤΟ ΓΚΙΟΥΛΙΣΤΑΝ ή Ο ΚΗΠΟΣ ΤΩΝ ΡΟΔΩΝ, Εκδόσεις Ηριδανός, Αθήνα (σε μετάφραση από τα αραβικά του Κώστα Τρικογλίδη)

Έργο του Jon Keegan

 

ΙΙΙ

Ὅταν ᾖρθα στὸν κόσμο κ᾿ εἶδα
τὸν ἥλιο, εἶπα: Θὰ πρέπει κάτι
ν᾿ ἀφήσω πίσω μου φεύγοντας.
Καὶ τὸ βρῆκα ἀρκετό. Ν᾿ ἀνεβῶ
στὴν κορφή σου, νὰ πετάξω
στὴ γῆς ἕνα λουλοῦδι.

XIV

Τὸ ξέρω ὅτι ἤσουν καὶ πρὶν
γεννηθῶ. Τὸ ὕψος σου
πάντως βγῆκε ἀπὸ μέσα μου.

Νικηφόρος Βρεττάκος, πηγή: charlotinparadise

Στ’ αυτιά κάποιων το νέο αυτό μπορεί ν’ ακούγεται όμορφο – κι εξίσου άπιαστο – σαν παραμύθι. Κι όμως, τον Απρίλιο του 2010 ο λαός της Βολιβίας αποφάσισε μέσω του Συντάγματός του να εκχωρήσει στη Μητέρα Γη τα ίδια δικαιώματα ύπαρξης με αυτά που παραδοσιακά αποδίδονται αποκλειστικά σε ανθρώπους. Η Βολιβία δηλαδή προχώρησε ένα βήμα πέρα από τις στενές ανθρωποκεντρικές αντιλήψεις που σχηματοποιούν τον πολιτισμό (;) μας, αποδίδοντας στα οικοσυστήματα καθεστώς αυθυπαρξίας. Σε αντίθεση με τη Βολιβία, το δικό μας Σύνταγμα ορίζει πως «η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός […] εκτός αν προέχει για την Εθνική Οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον» (άρθρο 24, παρ.1). Έτσι η οικονομία έναντι των φυσικών οικοσυστημάτων (που μας θρέφουν πνευματικά, συναισθηματικά και σωματικά) καθίσταται σημαντικότερη. Παράλογο, έτσι;

Το κείμενο της διακύρηξης του λαού της Βολιβίας θα το βρείτε εδώ. Φωτογραφίες από το Παγκόσμιο Συνέδριο του Λαού για την Κλιματική Αλλαγή και τα Δικαιώματα της Μητέρας Γης θα βρείτε εδώ: http://www.flickr.com//photos/cityprojectca/sets/72157623776643125/show/

Από την άλλη «άκρη» της Γης (αλήθεια, με βάση τί είδους ηγεμονία ορίζεται το επίκεντρο, ορίζονται τα άκρα κ.ο.κ.), ο Bob Randall: bobrandallclip2

Το εύλογο ερώτημα εδώ είναι σε τι κόσμο θέλουμε να βαδίζουμε. Οι περισσότεροι από εμάς φαίνεται να αποδέχονται ως αναπόφευκτα τα δυστοπικά σενάρια που αναπαράγονται από τα σύγχρονα πολιτικά και επιστημονικά ρεύματα. Στο όνομα του ρεαλισμού (;) πάντα!

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Διαστρεβλώνοντας την έννοιας της «εξέλιξης», αποδώσαμε στην τεχνολογία χαρακτηριστικά ανωτερότητας, καταλήγοντας να απειλούμε το φυσικό περιβάλλον, αλλά και ολόκληρους πολιτισμούς ανθρώπων που δεν μοιράζονται τις ίδιες αντιλήψεις με εμάς. Το «εμείς» αναφέρεται σε βασικές ιδέες που χαρακτηρίζουν το Δυτικό πολιτισμό εν τη γενέσει του, τμήμα του οποίου αποτελούμε κι εμείς. Κι όπως έγραψε πρόσφατα μία φίλη… «τώρα μένει να απαγορεύσουμε (από επιλογή) τον ‘εκ-πολιτισμό’ μας»! Λέτε; Ώρα για αποανάπτυξη μάλλον… Το «πως» έχουμε να το κουβεντιάσουμε όλοι/ες μαζί.

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach