You are currently browsing the tag archive for the ‘παράδοξο’ tag.

afigisi_14052016b

Πώς μπορείς να αφηγηθείς μια ιστορία που δεν γνωρίζεις ή να αποφασίσεις ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα στο αληθινό και το πραγματικό, να ενδυθείς ένα ρούχο παραμένοντας γυμνή ή να μαγειρέψεις ένα λαγό που δεν έχεις πιάσει σ’ ένα τσουκάλι δίχως πάτο;

Πώς μπορείς να παίξεις μουσική σε μια άρπα δίχως χορδές ή να ξεχωρίσεις ένα ολοφάνερο ψέμα, να κόψεις ξύλα δίχως τσεκούρι ή να καταλάβεις τι μήνυμα στέλνει ένας και μοναδικός γάτος;

Επίσης: γίνεται μια πέτρα να έχει γενειάδα; Και τέλος πάντων, γιατί πρέπει όλοι να ξυπνάμε νωρίς;

Έτσι λοιπόν, ένα Σάββατο το μήνα η Τίνα Λυγδοπούλου αφηγείται παραμύθια για το παράδοξο, το παράλογο, το ευτράπελο – επειδή είναι άνοιξη κι έχει και κέφια – στο Βιβλιοπωλείο «Περιπλανήσεις» (Μάρκου Μουσούρου 22, Μετς – 2109240619). Για τη μετάβασή σας κάντε κλικ εδώ.

Μια φορά ήταν σαράντα Γιάννηδες και κίνησαν να παν στο λόγγο, να κόψουν ξύλα. Πήρε ο καθένας από ένα τσεκούρι και ξεκίνησαν. Πήγα, πήγαν κι όταν κοντοζύγωναν στο λόγγο, σουρούπωσε. Τότε είπαν:

– Τώρα θα πλαγιάσουμε και πρωί πρωί κόβουμε τα ξύλα.

Πήγαν να πλαγιάσουν, μα φοβούνταν κιόλα κ’ ήθελαν να πλαγιάσουν όλοι στη μέση και κανένας στην άκρη.

Κει που μάλωναν, τους άκουσεν ένας βοσκός και πήγε να ιδή τι τρέχει. Μόλις τον είδαν, του είπαν:

– Μήπως ξέρεις εσύ κανέναν τρόπο να μας βάλεις όλους στη μέση;

– Ξέρω, τους λέει. Τί θα μου δώσετε να σας βάλω όλους στη μέση;

– Σου δίνομε όλα τα τσεκούρια μας, είπαν μ’ ένα στόμα.

Ο βοσκός πήρε μια κάπα και την έβαλε από το ένα μέρος, πήρε κ’ ένα κούτσουρο και τόβαλε από το άλλο. Ύστερα πήρε τα τσεκούρια τους και έφυγε.

Οι Γιάννηδες τότε πλάγιασαν και την αυγή σηκώθηκαν και κίνησαν μέσ’ στο λόγγο, να κόψουν ξύλα.

Κοιτάνε, βλέπουν ένα κυπαρίσσι ψηλό.

– Ελάτε, λέει ένας, να κόψουμε το κυπαρίσσι.

– Με τί να το κόψουμε; λένε οι άλλοι. Τσεκούρια δεν έχουμε!

– Να σας πω εγώ, λέει εκείνος. Ν’ ανεβώ εγώ να πιαστώ απ’ την κορφή, ν’ ανεβεί ένας να κρεμαστεί απ’ τα ποδάρια μου, ν’ ανεβεί άλλος ένας να κρεμαστεί απ’ τα ποδάρια αυτουνού, ένας άλλος απ’ τα ποδάρια εκεινού, όλοι να κρεμαστούμε ένας κατόπι στον άλλον. Τί θα κάμει το δέντρο; Απ’ το βάρος θα κοπεί, θα πέσει και το πελεκούμε ύστερα στο σπίτι!

Όπως είπε, έτσι έκαμαν. Αρμαθιάστηκαν ο ένας κοντά στον άλλον και κρεμνιόνταν. Τον κάτω-κάτω τον λέγανε Μαστρογιάννη Παντελή. Του πρώτου-πρώτου, που ήταν πιασμένος απ’ την κορφή του κυπαρισσιού, του πόνεσαν απ’ το βάρος τα χέρια. Φωνάζει από πάνω:

– Ε, Μαστρογιάννη Παντελή! Βάστα μια στιγμή να κάνω κούκκου-φτύμα (να φτύσει δηλαδή τα χέρια του για να ξαναπιάσει γερά). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Διαβάζοντας το Μανιφέστο για τη Μετανάστευση μου ήρθε στο νου μια ιστορία για την Αστερόεσσα και τους Ισπανόφωνους μετανάστες στην Αμερική που συνέβη πριν από μερικά χρόνια. «Η Αστερόεσσα Σημαία» (The Star Spangled Banner στα Αγγλικά) είναι ο εθνικός ύμνος των ΗΠΑ. Βασίζεται σε ένα ποίημα του Francis Scott Key και υμνεί τη σημαία που κυματίζει «πάνω από τη γη των ελεύθερων και την πατρίδα των γενναίων.»

Η μετάφραση της πρώτης στροφής του εθνικού ύμνου στα Ισπανικά έγινε το 1919 για την Γραφείο Εκπαίδευσης των ΗΠΑ. Όμως το «Nuestro Himno» (η ολοκληρωμένη Ισπανική εκδοχή του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ), έκανε το επίσημο ντεμπούτο της το 2006, κατά τη διάρκεια των μεγάλων κινητοποιήσεων κατά του νόμου για τη μεταναστευτική πολιτική. Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν σε δεκάδες πόλεις της Αμερικής ενάντια στην προτεινόμενη τότε νομοθεσία (γνωστή και ως H.R.4437), μέσω της οποίας θεσμοθετήθηκαν ποινές για την «παράνομη» μετανάστευση, ενώ οι μετανάστες χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα όπως και οποιοσδήποτε πολίτης τους βοηθούσε να μπουν ή να παραμείνουν στις ΗΠΑ θεωρούνταν εγκληματίας. Στο πλαίσιο της γενικότερης συζήτησης και αντιπαράθεσης για τη μεταναστευτική πολιτική της χώρας, το αίτημα των διαδηλωτών και όσων τάσσονταν κατά της συγκεκριμένης νομοθεσίας ήταν όχι μόνο η απόσυρση του νομοσχεδίου, αλλά και η συνολικότερη μεταρρύθμιση της μεταναστευτικής πολιτικής ώστε να προβλέπεται μια διαδρομή προς την ιδιότητα του πολίτη (citizenship) για όλους τους μετανάστες χωρίς χαρτιά. Μεταξύ των δράσεων ακτιβισμού για αυτήν την νέα ή διαφορετική ιδιότητα του πολίτη ήταν και το τραγούδισμα της Αστερόεσσας στα Ισπανικά.

Στις 28 Απριλίου του 2006, εν μέσω των κινητοποιήσεων και διαδηλώσεων κατά της μεταναστευτικής πολιτικής, το «Nuestro Himno«, μεταδόθηκε από 500 και πλέον ισπανόφωνους ραδιοφωνικούς σταθμούς της χώρας. Από τότε έχει τραγουδηθεί από δεκάδες καλλιτέχνες και έχει περιληφθεί σε μια σειρά δίσκους και CD.

Ένα χρόνο μετά τις μαζικές κινητοποιήσεις κατά του μεταναστευτικού νόμου (το 2007) δύο από τις πιο σημαντικές θεωρητικούς και φεμινίστριες της Αμερικής, η Τζούντιθ Μπάλτερ (Judith Butler) και η Γκαγιάτρι Τσακραβόρτι Σπίβακ (Gayatri Chakravorty Spivak), άνοιξαν ένα διάλογο, για την κατάσταση του έθνους – κράτους θέτοντας ερωτήματα για το νόημα της γλώσσας, της σύγχρονης πολιτικής και του αισθήματος του «ανήκειν». Από όσα περιγράφονται στο σχετικό βιβλίο, έχει σημασία να δούμε πώς οι δύο θεωρητικές και ερευνήτριες, με αφορμή τις διαμάχες και τις συζητήσεις σχετικά με την απόδοση στα Ισπανικά του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ και το τραγούδισμα του «Nuestro Himno« στις κινητοποιήσεις κατά της ποινικοποίησης της μετανάστευσης και των μεταναστών, ανοίγουν νέους δρόμους προβληματισμού για το τι συνιστά εντέλει η ιδιότητα του πολίτη στα σύγχρονα, διαρκώς μεταβαλλόμενα και αμφισβητούμενα συμφραζόμενα της παγκοσμιοποίησης και της ακατάπαυτης κίνησης πληθυσμών ανά την υφήλιο.

Η Μπάτλερ, στηριζόμενη στη δουλειά της Hannah Arendt για τον απολυταρχισμό και την ανεθνικότητα ή ανιθαγένεια, εξερευνά το νόημα και τα όρια της ιδιότητας του πολίτη (citizenship) σε σχέση με την εθνική κυριαρχία και την κρατική εξουσία, οι οποίες επιτρέπουν ή δεν επιτρέπουν την άσκηση δικαιωμάτων από τους πολίτες. Εξετάζει δηλαδή πώς δημιουργείται το πλαίσιο για να κατέχει ή για να απωλέσει δικαιώματα ένα άτομο, αλλά κυρίως τον τρόπο με τον οποίο αποκτά δικαιώματα μέσω της απαίτησης για δικαιώματα και μέσω λεκτικών πράξεων (speechacts) οι οποίες παράγουν αυτήν την απαίτηση, αυτό το αίτημα. Για την Μπάτλερ αυτό που έχει σημασία είναι ότι το τραγούδισμα του εθνικού ύμνου στα Ισπανικά από ανθρώπους που δεν αναγνωρίζονται ως νόμιμοι κάτοικοι και πολύ περισσότερο ως πολίτες του έθνους κράτους, δημιουργεί μια νέα συλλογική θέση για το υποκείμενο, ένα «εμείς», το οποίο διαταράσσει την μονογλωσσική απεύθυνση του έθνους και θέτει προκλήσεις στην εθνική κυριαρχία και την αυτοεικόνα του έθνους. Ασκώντας το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, της ελευθερίας συνάθροισης και της ελευθερίας του ανήκειν (τις οποίες στερούνται όσα άτομα θεωρούνται ή χαρακτηρίζονται παράνομοι μετανάστες), αλλάζουν όχι μόνο τη γλώσσα των δικαιωμάτων, αλλά και αυτό καθαυτό το δημόσιο χώρο του έθνους.

Όπως λέει χαρακτηριστικά η Μπάτλερ «Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ένταξη σε μια ήδη υφιστάμενη αντίληψη για το έθνος, αλλά η ισότητα, χωρίς την οποία το ‘εμείς’ δεν μπορεί να αρθρωθεί σε λόγο. Έτσι όταν διαβάζουμε στις αφίσες που υποστηρίζουν τη νομιμοποίηση των παράνομων μεταναστών – ‘εμείς είμαστε η Αμερική’ – και ακούμε τους παράνομους μετανάστες να διαδηλώνουν στους δρόμο φωνάζοντας ‘λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος’ [‘il pueblo unido jamas sera vencido’], μπορούμε να εντοπίσουμε τους ρητορικούς όρους μέσω των οποίων επαναλαμβάνεται το έθνος, αλλά με τρόπους που δεν είναι ακόμα επιτρεπτοί. Η μονογλωσσική απαίτηση του έθνους ασφαλώς αναδύεται στην άρνηση να ακουστεί ο ύμνος στα Ισπανικά, αλλά δεν αφαιρεί από τον εθνικό ύμνο τη δυνατότητά του να τραγουδιέται στα Ισπανικά ή σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα.» (Butler and Spivak 2007, σελ.60.)

Και παρακάτω:

«Ασφαλώς αυτό το τραγούδισμα γίνεται στο δρόμο, αλλά ο δρόμος εκτίθεται επίσης και ως ο τόπος όπου εκείνοι που δεν είναι ελεύθεροι να συγκεντρωθούν, το κάνουν αυτό ελεύθερα. Θέλω να υποστηρίξω ότι ακριβώς αυτό το είδος επιτελεστικής αντίφασης (performative contradiction) δεν οδηγεί σε αδιέξοδο, αλλά σε κάποια μορφή στάσης ή εξέγερσης. Στο σημείο αυτό το τραγούδι μπορεί να κατανοηθεί όχι μόνο ως έκφραση της ελευθερίας ή της επιθυμίας για χειραφέτηση – αν και σαφώς αφορά και τα δυο αυτά πράγματα – αλλά και ως νέα σκηνοθέτηση ή σκηνογράφηση του δρόμου, η οποία πραγματώνει την ελευθερία της συνάθροισης ακριβώς όταν και όπου αυτή είναι ρητά απαγορευμένη από το νόμο.» (Butler and Spivak 2007, σελ. 63.)

Η Σπίβακ από την άλλη, αμφισβητεί τη ριζοσπαστικότητα αυτών των πράξεων Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ένα κείμενο του Οδυσσέα Ελύτη από το «Εν Λευκώ» (1992). Πηγή: http://tomonogramma.blogspot.gr/2011/03/1992.html

ΤΟΝ ΕΚΛΕΙΣΑΜΕ σ’ένα μικρό κουτί μεταλλικό που τ’ονομάσαμε «ωρολόγιον», και ησυχάσαμε. Όμως αυτό το κλασικό τικ τακ που απασχολούσε τους παλαιούς μυθιστοριογράφους μπορεί να είναι μέτρηση, μπορεί και διαμαρτυρία. Τίνος είναι, ο ένας του άλλου, δεσμωτής; Ποιος μας έδωσε το δικαίωμα να κάνουμε τον ήλιο τον ανίδεο μετρητή μας; Και τι’ναι τα ημερονύχτια; Κέρματα που τα ρίχνουμε σ’ένα τρύπιο κουμπαρά;
Οι σοφοί, μερικοί σοφοί τουλάχιστον, διατείνονται ότι ο χρόνος δεν υπάρχει. Άλλοι το αντίθετο. Ας τα βρούνε μεταξύ τους. Εμείς, που δεν διαθέτουμε παρά τις γνώσεις ενός μέτριου μαθητή λυκείου, ας τα πούμε αλλιώς. Απλοϊκά. Όσο απλοϊκός είναι κι ο τρόπος που βλέπουμε να προσπαθούν οι περισσότεροι ν’αντιμετωπίσουν και να εξουδετερώσουν τον υποθετικό τους εχθρό, που τον φαντάζονται να καραδοκεί σε κάποια γωνία το πέρασμά τους, μ’ένα σακούλι, γεμάτο ρυτίδες και λευκά μαλλιά, στο χέρι. Αξίζει να τους ιδούμε.
Υπάρχουν, εν πρώτοις, οι εκατομμυριούχοι των βιωμάτων, που με απανωτές περιπέτειες, ταξίδια, γάμους, επιχειρήσεις, δολοπλοκίες, μυστικές συμφωνίες και τα παρόμοια ζητούν να τον γεμίσουν, να τον στουμπώσουν σε τέτοιο σημείο, που κυριολεκτικά να μη βρίσκει τρόπο να υποδηλώσει την παρουσία του· να’ναι σαν να μην αφορά τουλάχιστον τη δική τους περίπτωση. Στο άλλο άκρο υπάρχουν οι μοναχικές υπάρξεις, οι ασκητές, οι στυλίτες στο είδος τους, που του αρνούνται την τροφή κι αισθάνονται ότι έτσι του έχουν αφαιρέσει κάθε υπόσταση· ότι ζούνε χωρίς να υπάγονται στους δικούς του νόμους. Τέλος, υπάρχουμε κι εμείς, οι άλλοι, που βαυκαλιζόμαστε προς στιγμήν με την ιδέα ότι εάν δεν υπήρχε ο χρόνος θα μπορούσαμε να’μαστε οι αιώνιοι νεόνυμφοι μιας αγνώστου ταυτότητας ευτυχίας. Ύστερα, το βάζουμε κάτω, και κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε.
Κανείς μας δεν έδειξε την πρόθεση να τον κτυπήσει στο αδύνατο σημείο του, που είναι η συμβατική του υπόσταση, αυτή που εμείς οι ίδιοι του προσδώσαμε απλώς για να διευκολύνει τις καθημερινές μας συναλλαγές. Μας τρομάζει το ποσοστό της αυθαίρετης σκέψης που απαιτείται για να σπάσουμε το φράγμα του κοινώς νοείν και ν΄αντιληφθούμε ότι τα κομμάτια της ζωής που προσακτά και συμπαρασύρει στην ευθύγραμμη πορεία του ο χρόνος είναι δυνατόν να νοούνται ως ανεξάρτητα, ν’αρμόζονται από διαφορετικές πλευρές και να σχηματίζουν μιαν άλλου είδους αλληλουχία, εξίσου αν όχι και περισσότερο έγκυρη, από την άποψη ότι προβάλλει ανάγλυφη την ονειρική φύση της ζωής μας και την κατακυρώνει.
Χρειάζεται να αποβάλεις το λίπος του τυπικού των καθημερινών σου αναγκών, καθώς και όλα τα ουδέτερα ή άχροα στοιχεία που παρεμβάλλονται ανάμεσα στα σημαντικά της ζωής σου και τ’αποδυναμώνουν, για να νιώσεις τις πραγματικές σου διαστάσεις. Διαφορετικά, χάνεις τα μέτρα σου, περιπίπτεις από το ένα αδιέξοδο στο άλλο και στα ύστερα συνθηκολογείς. Δέχεσαι να ενσαρκώνεις το περίφημο πρακτικό πνεύμα, που μπορεί να αποσπά τον έπαινο των δικών σου επειδή σου παρέχει πλουσιοπάροχα να φας και να πιεις, την ίδια στιγμή όμως σε προσβάλλει με τον ιό της πλήξης και της μοναξιάς. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach