You are currently browsing the tag archive for the ‘πλούτος’ tag.

Έγνεσα λίγο νήμα να πουλήσω

Για να ‘βρω μια μπουκιά φαΐ να φάω

Και έλαβα δυό κέρματα ασημένια.

Κράτησα κάθε νόμισμα σ’ άλλη παλάμη

Καθώς φοβόμουν

Μήπως κρατώντας και τα δυό στο ίδιο χέρι

Με διπλοδέσει ο πλούτος τους.

Rabi’a al-Adawiyya

Πηγή: http://www.orionmagazine.org/index.php/articles/article/131/

Advertisements

saadi_gulistanΈνας βασιλιάς έφθασε στο τέλος της ζωής του χωρίς ν’ αποχτήσει διάδοχο. Νιώθοντας πως ήταν πια μετρημένες οι ώρες του, κάλεσε τους υπουργούς του και τους άλλους μεγιστάνες  του κράτους, γύρω απ’ το κρεβάτι του και τους ανακοίνωσε την τελευταία θέλησή του:

– Τον πρώτο που θα παρουσιαστεί το πρωί, μετά το θάνατό μου, στην πύλη της πόλης, όποιος κι αν είναι, να τον πάρετε και να του βάλετε στο κεφάλι τη βασιλική κορόνα.

Όταν ο βασιλιάς ξεψύχησε, ο πρώτος που έτυχε να μπει στην πόλη, το πρωί, μόλις άνοιξε η πύλη, ήταν ένας ζητιάνος, που όλη του τη ζωή είχε μαζέψει ψίχουλα, κι είχε ντυθεί με κουρέλια. Οι μεγιστάνες και οι πρώτοι της Αυλής εκτέλεσαν την τελευταία θέληση του βασιλιά. Παράδωσαν στο ζητιάνο τα κλειδιά της πολιτείας και του θησαυροφυλακίου, και λίγον καιρόν αυτός εξάσκησε τη βασιλική εξουσία.

Ύστερα, όμως, μερικοί από τους αρχηγούς του κράτους αποτίναξαν το ζυγό της υπακοής τους σ’ έναν τέτοιο βασιλιά, κι οι ηγεμόνες των γειτονικών χωρών σηκώθηκαν για να προκαλέσουν πόλεμο κι ετοίμασαν στρατούς για να του επιτεθούν σε πρώτη ευκαιρία. Μ’ ένα λόγο, και ο λαός και ο στρατός βρέθηκαν σε αμηχανία μπρος σε μια τέτοια κατάσταση, που από μέρα σε μέρα χειροτέρευε. Πολλές κιόλας επαρχίες του βασιλείου είχαν ξεφύγει από την εξουσία του.

Ο νέος βασιλιάς, δηλαδή ο ζητιάνος, ήταν υπερβολικά θλιμμένος απ’ αυτά τα συμβάντα. Στο αναμεταξύ, ένας από τους παλιούς του φίλους, που είχε περάσει μαζί του τις μέρες της γδύμνιας και της πείνας, γύρισε από ένα ταξίδι, και βλέποντάς τον σ’ αυτό το αξίωμα, του είπε:

– Δόξα τω Θεώ, που σε συνέδραμε η τύχη κι ανέβηκες σ’ αυτόν το βαθμό της Ευδαιμονίας. Βέβαια το ρόδο πάντα έβγαινε από τ’ αγκάθι. Ύστερα από τις κακές ημέρες οι καλές.

«Άλλοτε το λουλούδι ανθίζει κι άλλοτε μαραίνεται. Άλλοτε το δέντρο είναι γυμνό, κι άλλοτε σκεπάζεται από φύλλα.»

Ο βασιλιάς απάντησε:

– Ω αδερφέ μου, πες μου, καλύτερα, λόγια παρηγορητικά, γιατί δεν μπορώ να συγχαρώ τον εαυτό μου γι’ αυτή μου τη θέση. Την εποχή που με ήξερες, δυσκολευόμουν να προμηθευτώ ψωμί, σήμερα στενοχωρούμαι από έναν ολάκερο κόσμο για να τον κυβερνήσω και να τονε σώσω από τους εξωτερικούς κινδύνους.

«Αν τ’ αγαθά του κόσμου μας λείπουν, είμαστε δυστυχείς, αν τα ‘χομε, σκλαβωνόμαστε στον έρωτα που μας εμπνέουν. Καμμιά δυστυχία δεν είναι πιο πικρή όσο τα πλούτη αυτού του κόσμου, γιατί αυτά συνταράζουν την καρδιά κι εκείνων που τα ‘χουν κι εκείνων που δεν τα ‘χουν.»

Σαΐχ Μουσλίχ εν Ντιν Σααδή (1983:98-99) ΤΟ ΓΚΙΟΥΛΙΣΤΑΝ ή Ο ΚΗΠΟΣ ΤΩΝ ΡΟΔΩΝ, Εκδόσεις Ηριδανός, Αθήνα (σε μετάφραση από τα αραβικά του Κώστα Τρικογλίδη)

peuko

«Corn painting», Diego Rivera

«Όταν ο κόσμος κοιμόταν και δεν ήθελε να ξυπνήσει, οι μεγάλοι θεοί έκαναν την συνέλευσή τους για να αποφασίσουν για τις δουλειές κι έτσι συμφώνησαν να φτιάξουν τον κόσμο και να φτιάξουν τους άντρες και τις γυναίκες. Και ήρθε στη σκέψη των περισσότερων από τους θεούς να φτιάξουν τον κόσμο και τους ανθρώπους και σκέφτηκαν να τους φτιάξουν και να είναι πολύ όμορφοι και να αντέχουν πολύ στο χρόνο και έτσι έφτιαξαν τους πρώτους ανθρώπους από χρυσάφι κι έμειναν ευχαριστημένοι οι θεοί γιατί οι άνθρωποι που έφτιαξαν ήταν λαμπεροί και δυνατοί.

Αλλά τότε οι θεοί κατάλαβαν ότι οι άνθρωποι από χρυσάφι δεν κουνιόντουσαν, έστεκαν πάντα χωρίς να περπατούν ή να δουλεύουν, γιατί ήταν πολύ βαριοί.

Κι έτσι συγκεντρώθηκε η κοινότητα των θεών για να βγάλει απόφαση πως θα λύσουν αυτό το πρόβλημα κι έτσι βγάλαν απόφαση να κάνουν κι άλλους ανθρώπους και τους έκαναν από ξύλο κι αυτοί οι άνθρωποι είχαν το χρώμα του ξύλου και δούλευαν πολύ και πολύ περπατούσαν κι οι θεοί ήταν πάλι ευχαριστημένοι γιατί ο άνθρωπος πια δούλευε και περπατούσε κι ήταν πια έτοιμοι να πάνε να το γιορτάσουν, όταν κατάλαβαν πως οι άνθρωποι από χρυσάφι ανάγκαζαν τους ανθρώπους από ξύλο να τους φορτώνονται στη πλάτη και να δουλεύουν γι’ αυτούς.

Κι έτσι οι θεοί είδαν ότι ήταν λάθος αυτό που έκαναν και έτσι κάθισαν να συμφωνήσουν για να δουν πως θα διορθώσουν την κατάσταση κι έτσι πήραν απόφαση να φτιάξουν ανθρώπους από καλαμπόκι, τους ανθρώπους τους καλούς, τους άντρες και τις γυναίκες τους αληθινούς, και πήγαν να κοιμηθούν κι έμειναν οι άνθρωποι από καλαμπόκι, οι άντρες κι οι γυναίκες οι αληθινοί, να δουν πώς να διορθώσουν τα πράγματα γιατί οι θεοί πήγαν για ύπνο.
Κι οι άνθρωποι από καλαμπόκι μίλησαν την γλώσσα την αληθινή για να βγάλουν απόφαση μεταξύ τους και φύγαν για τα βουνά για να δουν πώς να φτιάξουν έναν καλό δρόμο για όλους τους ανθρώπους».

Μου διηγήθηκε ο γερο-Αντόνιο πως οι άνθρωποι από χρυσάφι ήταν οι πλούσιοι, με το λευκό το δέρμα, κι ότι οι άνθρωποι από ξύλο ήταν οι φτωχοί, με το σκούρο δέρμα, που δουλεύαν για τους πλούσιους και πάντα τους φορτώνονταν κι ότι οι άνθρωποι από χρυσάφι κι οι άνθρωπο από ξύλο περιμένουν την άφιξη των ανθρώπων από καλαμπόκι, οι πρώτοι με φόβο κι οι δεύτεροι μ’ ελπίδα.

Ρώτησα το γερο-Αντόνιο τι χρώμα ήταν το δέρμα των ανθρώπων από καλαμπόκι και μου ‘δειξε διάφορους τύπους καλαμποκιού, με διάφορα χρώματα, και μου ‘πε πως ήταν από όλα τα δέρματα, αλλά κανείς δεν ήξερε καλά, γιατί οι άντρες από καλαμπόκι, οι άντρες κι οι γυναίκες οι αληθινοί, δεν είχαν πρόσωπο…

Μια ιστορία των Μάγιας, εδώ ως απόσπασμα από το βιβλίο Ιστορίες του γερο-Αντόνιο, του Subcomandante Insurgente Marcos, πηγή: http://www.asante.gr/stiles/2009-08-12-09-45-21/26-2009-08-13-11-46-43/1117-anthropoi-kalampoki.html

Δε γνωρίζω ποιός ή ποιά έχει τραβήξει τη φωτογραφία αυτή. Διάβασα όμως ότι πρόκειται για μια γυναίκα στο Ναϊρόμπι, η οποία – όπως και τόσοι άλλοι άνθρωποι στον πλανήτη αυτό – επιβιώνουν συλλέγοντας σκουπίδια. Κάθε φορά που βρίσκει ένα ενδιαφέρον βιβλίο, βάζει μια άνω τελεία στον αγώνα της επιβίωσής της για να διαβάσει. Κάθε άλλο σχόλιο περιττό.

«Hadley Fields Winter» της Barbara Johnson

Μια φορά κι έναν καιρό, τότε που οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας ζούσαν ακόμη, υπήρχε μια φτωχή αλλά όμορφη νέα γυναίκα, παντρεμένη μ’ έναν εξίσου φτωχό αλλά και όμορφο νέο άντρα. Πλησίαζε εκείνη η εποχή του χρόνου, όπου σύμφωνα με τα έθιμα οι άνθρωποι ανταλλάσουν δώρα. Το νεαρό ζευγάρι δυσκολευόταν να τα βγάλει πέρα, γιατί ο πόλεμος που σπάραζε γη και ανθρώπους εδώ και χρόνια είχε μόλις τελειώσει.

Οι στρατιώτες είχαν σφάξει όλα τα πρόβατα για να ‘χουν φαγητό να φάνε. Κι έτσι δεν υπήρχε ίχνος μαλλιού για να φτιάξει κανείς νήματα. Και δίχως νήμα δεν υπήρχε η παραμικρή δυνατότητα να υφάνεις κάτι και δίχως ύφανση δεν υπήρχαν ούτε ρούχα, οπότε τα ζεστά ρούχα ήταν λιγοστά ή ανύπαρκτα. Όσοι άνθρωποι μπορούσαν έκοβαν τ’ απομεινάρια από τα παλιά τους παπούτσια κι έφτιαχναν ένα ζευγάρι νέα, κακομοίρικα στην όψη. Όλοι τους φορούσαν το ένα κουρέλι πάνω απ’ το άλλο, δίνοντας έτσι την ψευδαίσθηση της καλοζωίας με την ψεύτικη στρογγυλή κοιλίτσα τους στο ύψος της μέσης, την οποία όμως διέψευδαν τα ισχνά τους άκρα και τα σκελετωμένα πρόσωπά τους.

Και ήταν τότε που, όπως συμβαίνει συχνά όταν το χειρότερο έχει περάσει κι ο πόλεμος έχει τελειώσει, οι άνθρωποι άρχισαν να επιστρέφουν δειλά-δειλά σε ό,τι είχε απομείνει από τα σπίτια τους. Όπως ο σκύλος που γνωρίζει καλά την περιοχή του, επέστρεφαν κι αυτοί δίχως να δίνουν σημασία στη φτώχεια που τους μάστιζε. Μερικές από τις γυναίκες στα αγροκτήματα άρχισαν να επισκευάζουν τα υνιά, αντικαθιστώντας τις λεπίδες τους με τα μεταλλικά υπολείμματα των οβίδων, τα οποία στη συνέχεια πύρωναν στη φωτιά και τα σχηματοποιούσαν με ότι εργαλεία έβρισκαν όσο καλύτερα μπορούσαν. Άλλοι πάλι, ταρακουνούσαν κι έσχιζαν τα πεθαμένα φυτά στα δύο μπας και βρουν κάνα σπόρο. Ο ράφτης παρακάλεσε για λίγα απομεινάρια από ρούχα παλιά κι έτσι ξεκίνησε πάλι να ράβει, πουλώντας γιλέκα και πανωφόρια όμοια με πολύχρωμες κουρελούδες. Ο φούρναρης άλεσε με τα χέρια του ότι σπόρο μπόρεσε να συλλέξει από τα λίγα φυτά που καλλιεργούσε στα σπασμένα κεραμικά δοχεία που στέκονταν μπροστά στο παράθυρό του κι έπειτα σχημάτισε μ’ επιδεξιότητα μικρά καρβέλια, τα έψησε και τα πουλούσε μπρος στο κατώφλι του σπιτιού του. Και σταδιακά, όσοι ήταν καλοί στο εμπόριο άρχισαν να επιβιώνουν πουλώντας λίγο από κείνο και λίγο από τ’ άλλο, ενώ ευχαριστούσαν το Θεό, που όσα δεινά κι αν είχε φέρει ο πόλεμος, δεν είχε καταφέρει παρόλ’ αυτά να σκοτεινιάσει τον ήλιο. Κι έτσι κυλούσαν τα πράγματα στο χωριό. Παρόλο που κανείς δεν ευημερούσε, παντού υπήρχαν σημάδια μιας νέας ζωής. Και κάθε άνθρωπος φρόντιζε όσο περνούσε από το χέρι του, να προστατέψει οτιδήποτε θεωρούσε εύθραυστο ή πολύ μικρό.

Κάπως έτσι επιβίωνε και το νεαρό ζευγάρι της ιστορίας μας. Παρόλο που είχαν χάσει και οι δυό τους πολλά με τον πόλεμο, υπήρχαν δύο περιουσιακά στοιχεία που είχαν καταφέρει να κρατήσουν. Ο άντρας είχε φυλάξει το ρολόι τσέπης του παππού του κι έλεγε με περηφάνεια την ώρα σ’ όποιον ρωτούσε να μάθει. Και η γυναίκα, παρόλο που για μήνες υποσιτιζόταν, είχε ακόμα τα όμορφα μακρυά μαλλιά της κι όταν τ’ άφηνε λυτά, αυτά έφταναν μέχρι το πάτωμα καλύπτοντάς την ολόκληρη σαν να φορούσε την πιο μαλακή γούνα ζιμπελίνας που έχουν αγγίξει ποτέ τα χέρια σας. Κι έτσι, όντας πλούσιοι με έναν απλό τρόπο, το ζευγάρι ζούσε τη ζωή του, παλεύοντας για ένα πενιχρό εισόδημα: πότε πουλώντας ένα μικρό γογγύλι εδώ και πότε λίγα χειμωνιάτικα μήλα παραπέρα.

εικονογράφηση της Francesca Sai

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η συγγραφέας και κριτικός της κουλτούρας bell hooks έχει αφιερώσει τη ζωή της στην ανακάλυψη της αληθινής φύσης της αγάπης. Για την bell, η αγάπη αλλά και η τέχνη της ίασης αποτελούν πράξεις πολιτικής αντίστασης.

Τη συνέντευξη που ακολουθεί πήρε η juniper glass. Πρόκειται για ένα απόσπασμα από το περιοδικό print.

https://i2.wp.com/www.education.miami.edu/ep/contemporaryed/Bell_Hooks/bell_hooks_Painted.JPG

Την bell hooks τη συναρπάζει η έννοια της αγάπης. Εδώ και χρόνια, προσπαθεί να αναλύσει το νόημά της ακολουθώντας κάθε πιθανή κατεύθυνση και κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας αναζήτησης, έχει ανακαλύψει μία αντίφαση ως προς τον τρόπο που κατανοούμε το τι σημαίνει αγάπη.

Μέσα από τους ρόλους της συγγραφέως, καθηγήτριας και κριτικού σε θέματα κουλτούρας, η bell hooks είναι ευρύτερα γνωστή για μία συγκεκριμένη πτυχή του έργου της, η οποία αφορά την εξέταση των συστημάτων κυριαρχίας – και ειδικότερα του ρατσισμού και της πατριαρχίας – και πως μπορεί κανείς να τα υπερνικήσει. Ως τώρα έχει εκδόσει πάνω από 20 βιβλία, μεταξύ άλλων: «Talking Back – Thinking Feminist, Thinking Black», «Killing Rage – Ending Racism» και «Where We Stand – Class Matters». Η hooks αναφέρει ότι το να αποκαλύπτει και να κατονομάζει μορφές καταπίεσης της κοινωνίας μας αποτελεί μια προέκταση της εκ γενετής περιέργειάς της για το νόημα της αγάπης και της επιθυμίας της να βλέπει την αγάπη να εκδηλώνεται.

«Η πιο συνηθισμένη, ίσως, από τις λανθασμένες υποθέσεις μας ως προς την αγάπη, αφορά την αντίληψη ότι κανείς δεν πρόκειται να μας θέσει δοκιμασίες ή ότι θα παραμείνουμε ίδιοι», έγραψε κάποτε στο βουδιστικό περιοδικό Shambhala Sun. «Κάθε φορά που γράφω κείμενα κοινωνικής και πολιτισμικής κριτικής που προκαλούν, οι αναγνώστες καλούνται ν’ αναπτύξουν τη σκέψη τους, να σκεφτούν πέρα από τα προκαθορισμένα πρότυπα και κατά τη γνώμη μου αυτή η πράξη αποτελεί μια έμπρακτη μορφή αγάπης. Ενώ μπορεί να τους προκαλεί, να τους ενοχλεί ή και ορισμένες φορές να τους προκαλεί φόβο ή να τους εξοργίζει, για μένα η αγάπη αποτελεί πάντοτε την αφετηρία και την κατάληξη.»

Με την hooks συνομιλήσαμε τηλεφωνικά, ενώ βρισκόταν στο Τορόντο για μία διάλεξη. Η ιδέα μίας κουβέντας που θα περιστρέφεται γύρω από την έννοια της ίασης την ενθουσίασε. […]

juniper glass Τί ορισμό θα έδινες στην αγάπη;

bell hooks Η αγάπη αποτελεί ένα συνδυασμό έξι συστατικών: φροντίδας, δέσμευσης, γνώσης, ευθύνης, σεβασμού κι εμπιστοσύνης. Έχω συνειδητοποιήσει ότι πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να κατανοήσουν τι σημαίνει αγάπη κι έτσι σκέφτηκα, ορίστε, ιδού έξι συστατικά της στοιχεία κι όσο βιώνετε την καθημερινότητά σας μπορείτε να αναρωτιέστε: με ποιό τρόπο οι πράξεις μου αυτή τη στιγμή εμπεριέχουν αυτά τα 6 στοιχεία;

Θα έδινα έμφαση σε ένα σημείο κυρίως. Η αγάπη αποτελείται από το συνδυασμό αυτών των έξι συστατικών, διότι υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας που βιώνουν μόνο ορισμένα από αυτά τα συστατικά στην καθημερινότητά τους – μπορεί για παράδειγμα κάποιος να μας φροντίζει με ιδιαίτερη φροντίδα, αλλά παρόλα αυτά να μην του έχουμε εμπιστοσύνη. Αυτό που εγώ προσωπικά θεωρώ σημαντικό σε ορισμούς σαν τον παραπάνω, είναι ότι υποβοηθούν την καθημερινή ζωή των ανθρώπων, καθώς τους δεσμεύει στο να ασκούν την αγάπη με έμπρακτο τρόπο.

jg Ποιά είναι η σχέση ανάμεσα στην ίαση και την αγάπη;

bh Λοιπόν, νομίζω ότι κάθε μορφή ίασης αποτελεί ένα έργο αγάπης, καθώς ένα από τα συμφραζόμενα της ίασης είναι η επιθυμία για πρόοδο. Επιδιώκουμε να εμπλέξουμε τον οργανισμό με τέτοιο τρόπο που θα επιτρέψει στον άνθρωπο να δυναμώσει. Κάθε τόσο πιάνω τον εαυτό μου να λέει στους άλλους ανθρώπους, πως η επιθυμία μου για το υπόλοιπο της ζωής μου θα ήταν η εργασία μου στο σύνολό της να αφορά ζητήματα ίασης. Θέλω να γιατρέψουμε τον άνθρωπο. Και το προσωπικό μου ενδιαφέρον αφορά το συνδυασμό των πρακτικών ίασης με τις πρακτικές πολιτικής αντίστασης.

jg Τί είναι αυτό που χρήζει ίασης; Η καρδιά, ο νους, το πνεύμα;

bh Για πολλούς από εμάς ίαση σημαίνει μια στροφή προς το βουδισμό ή για πολλούς αφροαμερικανούς προς τις θρησκευτικές πρακτικές των Yoruba, διότι κάθε μορφή ίασης οφείλει να εμπεριέχει τον εαυτό στο σύνολό του και όχι θρυμματισμένες, διαλυμμένες ή ψεύτικες εκδοχές του. Δεν μιλάμε όμως για μια μορφή ίασης που θα προσανατολίζεται στην τελειότητα. Δεν αναφερόμαστε σε ένα ολιστικό όραμα το οποίο επιδιώκει να μας θεραπεύσει σε κάθε επίπεδο. Αναφερόμαστε στην αποδοχή αυτού που είμαστε, το οποίο στην ουσία του, παραμένει κάτι το ακέραιο, παρά τα ελαττώματά μας και τα τραύματα που φέρει ο καθένας μας. Και πρόκειται για μια μορφή αποδοχής που συμπεριλαμβάνει τόσο τα ψεγάδια μας όσο και τα τραύματά μας, αλλά και τον ίδιο τον πόνο.

Νομίζω πως στο Δυτικό κόσμο ιδιαίτερα, αλλά και στις ΗΠΑ ειδικότερα, οι άνθρωποι έχουν την άποψη ότι κάθε μορφή ίασης οφείλει να σε ελευθερώνει από τον πόνο. Η οποία διαφέρει από αντιλήψεις ίασης που υποστηρίζουν ότι είναι απαραίτητο να αποκαταστήσει κανείς μία εσωτερική αίσθηση ισορροπίας που μας επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε τον πόνο με τρόπο που καθιστά την ανάρρωσή μας εφικτή. Έτσι, ο πόνος δεν αντιμετωπίζεται σαν εχθρός, αλλά σαν ένα σημείο [στο χρόνο] που προσφέρει διαφορετικές πιθανότητες και επιτρέπει το μετασχηματισμό.

Πιστεύω ότι ένα τέτοιο όραμα είναι δύσκολο να επιβιώσει σε μία κουλτούρα που διαρκώς προσφέρει στους ανθρώπους ένα σωρό φάρμακα που υπόσχονται να εξαφανίσουν τον πόνο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Still life with apples, a bottle & a milk pot» του Paul Cezanne

Στο σπίτι πάντα υπήρχε γλυκό. Γλυκό του κουταλιού οπωσδήποτε, κουραμπιέδες και φοινίκια, όπως τα λέμε στο νησί, ρυζόγαλο, καταϊφι, κέηκ μωσαϊκό και σοκολατάκια – από τα καλά – ή και άλλα παραδοσιακά γλυκά, που τα επόμενα χρόνια χάθηκαν από την κουζίνα και τα τραπέζια μας.

– «Αυτά, δεν είναι για μας», μας έλεγε η μάνα μας στολίζοντας τα βαζάκια με τα γλυκά κουταλιού ή βάζοντας με προσοχή τα σοκολατάκια σε φοντανιέρες.

– «Και για ποιόν είναι;»

– «Για έναν άνθρωπο.»

Τα φύλαγε σε ειδικό μέρος στο μπουφέ που ποτέ δεν ήταν σταθερό, για να γλυτώνει από τις επιθέσεις του γλυκατζή αδερφού μου. Αλλά στον κλεφτοπόλεμο αυτό έβγαινε πάντα νικημένη. Με τα χρόνια έγινε ένα αγαπημένο τους παιχνίδι με όρους που είχαν συμφωνηθεί σιωπηρά. Ήταν βλέπεις που δεν μπορούσε να απαντήσει για «αυτόν τον άνθρωπο».

Το ίδιο γινόταν και με το καθημερινό φαγητό που συνήθως περίσσευε. «Όλο και κάποιος μπορεί να φανεί» έλεγε, κα εμείς γελούσαμε και ψιθυρίζαμε ο ένας στον άλλο «ο άνθρωπος θά ‘ναι». Δεν τόχε σε καλό να μην περισσεύει έστω και λίγο από το φαγάκι της ημέρας, ούτε τόχε σε καλό να πετάει φαγητό. Άσε το ψωμί. Αμαρτία μεγάλη να καταλήγει το ψωμί στα σκουπίδια.

Πιο μικρά δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε ποιος είναι επιτέλους αυτός ο άνθρωπος και πότε θα έρθει για να τον φιλέψουμε με αυτό που έχουμε. Μεγαλώνοντας καταλάβαμε ότι δεν ήταν ένας συγκεκριμένος άνθρωπος. Ήταν όλοι οι αγαπημένοι, φίλοι και συγγενείς, γείτονες και γειτόνισσες που περνούσαν για έναν καφέ, τα παιδιά που έλεγαν τα κάλαντα στις γιορτές, όσοι χτυπούσαν την πόρτα μας ήταν στο μακρύ κατάλογο «του ανθρώπου». Παίρνανε σειρά για το φίλεμα.

Ξαναθυμάμαι τα λόγια της και την ευλάβεια με την οποία προσπαθούσε να περισώσει το γλυκό στο μπουφέ για τον άνθρωπο αυτό. Πως από το «τίποτα» έφτιαχνε περίσσευμα για να έχουμε να φιλέψουμε. Σκέφτομαι πως γίνεται από εκείνο που δε σου φτάνει – ή φτάνει με το ζόρι – να έχεις πάντα περίσσευμα. Και πόσες αμέτρητες φορές συνάντησα αυτήν τη ταπεινή γενναιοδωρία.

Διαλέγω μια αγαπημένη εικόνα για να μοιραστώ. Ήταν καλοκαίρι Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μια φορά κι έναν καιρό μια χήρα γυναίκα και πολύ φτωχιά είχε πέντε παιδιά κι ήταν τόσο φτωχιά, που δεν είχε στον ήλιο μοίρα. Και δεν έβρισκε και δουλειά για να δουλέψει, μόνο μια φορά την εβδομάδα την φώναζε μια αρχόντισσα γειτόνισσά της, και της ζύμωνε το ψωμί της και της έδινε για τον κόπο της μηδεκάν ένα γωνιάδι ψωμί να πάει στα παιδιά της να φάνε· μόν’ έφευγε η καημένη με τα ζυμάρια στα χέρια κι ερχότανε στο σπίτι της κι εκεί τα έπλυνε με παστρικό νερό και κείνο το νερό το έβραζε και γινόταν κομμάτι σαν χυλός και τρώγανε τα παιδιά της. Και μ’ αυτόν το χυλό ήταν όλη την εβδομάδα χορτάτα, όσο να ξαναζυμώσει πάλι η μάνα τους στην αρχόντισσα και νά ’ρθει πάλι η μάνα τους με τ’ άνιφτα τα χέρια και να τους κάνει πάλι χυλό.
Και τα παιδιά της αρχόντισσας με τόσα και τόσα φαγιά, πολλά και παχιά, και με το αφράτο το ψωμί δε θρεβότανε, μόν’ ήτανε σαν τσίροι. Τα παιδιά όμως της φτωχιάς θρεβότανε και παχαίνανε και ήτανε σαν μπαρμπουνάκια. Και σάστιζε η αρχόντισσα και το ’κανε κουβέντα στις φιλενάδες της κι οι φιλενάδες της τής είπαν:
– Θρέβονται και παχαίνουν τα παιδιά της φτωχιάς, γιατί παίρνει την τύχη των παιδιών σου στα χέρια της και την πηγαίνει στα δικά της τα παιδιά. Γι’ αυτό κείνα παχαίνουν και τα δικά σου ξεπέφτουν και χαλούν.
Το πίστεψεν η αρχόντισσα και, όταν ήρθε η μέρα για να ζυμώσει πάλι, δεν την άφησε τη φτωχιά να φύγει με άνιφτα χέρια, μόνο την έβαλε και νίφτηκε καλά καλά, για ν’ απομείνει η τύχη μέσ’ στο σπίτι της. Κι η φτωχιά ήρθε στο σπίτι της με τα δάκρυα στα μάτια.
Τα παιδιά της, άμα την είδαν και δεν είχαν τα χέρια της ζυμάρια, αρχίσανε να κλαίνε. Κι από ένα μέρος κλαίγανε τα παιδιά κι από τ’ άλλο η μάνα. Τέλος αυτή σα μεγάλη έκανε σίδερο την καρδιά της και μέρωσε και είπε στα παιδιά της:
– Μερώστε, παιδιά μου, και μην κλαίτε και θα σας βρω ένα κομμάτι ψωμί να σας φέρω.
Και πήγε από πόρτα σε πόρτα και τρόμαξε να βρει να της δώσουν ένα ξερογώνιαδο και το μούσκεψε καλά καλά με το νερό και το μοίρασε στα παιδιά της, κι αφού φάγανε, τα έβαλε και πλαγιάσανε και κοιμηθήκανε. Κι αυτή απάνω στα μεσάνυχτα παίρνει τα μάτια της και φεύγει, για να μην ιδεί τα παιδιά της να πεθαίνουν από την πείνα.
Κει που πήγαινε στην έρημο τη νύχτα, βλέπει σ’ ένα ψήλωμα ένα φέξος και πήγαινε πάνω σ’ αυτό. Κι όταν πήγε κοντά, είδε πως ήταν τέντα και στη μέση της τέντας κρεμότανε ένας μεγάλος πολυέλαιος με λαμπάδες και αποκάτω από τον πολυέλαιο κρεμότανε ένα πράγμα στρογγυλό σαν τόπι. Μπήκε μέσα στην τέντα εκείνη, κι είδε και καθότανε δώδεκα παλληκάρια και μιλούσανε για μιαν υπόθεση πώς πρέπει να την κάμουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Corpos Percussivos – ένα πρόγραμμα ενδυνάμωσης των παιδιών που ζουν στις φαβέλες της Ρεσίφε στη Βραζιλία.

 

Kinsasha Symphony Orchestra – ένα πρόγραμμα ενδυνάμωσης ενηλίκων στην πρωτεύουσα του Κονγκό, Κινσάσα. Το πρόγραμμα απευθύνεται σε ένα πληθυσμό που έχει πληγεί σφοδρά από βίαιες συγκρούσεις (άλλη μια κληρονομιά της αποικιοκρατίας των «Δυτικών» στην αφρικανική ήπειρο). Περισσότερα εδώ.

 

 

Άρθρο σε αναδημοσίευση από εδώ:

Το 1975 η Βενεζουέλα είχε δυο συμφωνικές ορχήστρες και ένα κοινό περίπου 1.000 ακροατών κλασικής μουσικής. Τότε σ’ ένα υπόγειο γκαράζ στο Καράκας ο οικονομολόγος και ερασιτέχνης μουσικός José Antonio Abreu, μερικοί δάσκαλοι εθελοντές και 11 παιδιά μαζεύονται για να φτιάξουν ορχήστρα με την πεποίθηση ότι η κλασική μουσική δεν πρέπει να είναι προσβάσιμη μόνο στην ανώτερη τάξη αλλά δικαίωμα και εφόδιο ζωής των μη προνομιούχων, επίσης. Την επόμενη μέρα τα παιδιά -αξιοσημείωτο είναι ότι δεν γνώριζαν μουσική- είναι 45 και την μεθεπόμενη 75.

Αναλογιζόμενοι την κοινωνική κατάσταση στην Βενεζουέλα, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών μεγαλώνουν μέσα στη φτώχεια, την βία και την εγκατάλειψη, η αθρόα προσέλευσή τους είναι σαφές ότι δεν βασιζόταν στην αγάπη τους για την μουσική που δεν γνώριζαν αλλά πρωτίστως στην ενστικτώδη ανάγκη τους να ενταχθούν σε μία δημιουργική ομάδα, να είναι μέρος συνόλου που παράγει έργο. Ο José Antonio Abreu, εθελοντής στο όραμα ενός καλύτερου κόσμου (όπως τουλάχιστον περιγράφεται στα σχετικά άρθρα), κατάφερε το σχεδόν ακατόρθωτο: να ευαισθητοποιήσει το υδροκέφαλο κράτος να χρησιμοποιήσει μέρος των κεφαλαίων που εισρέουν από την παραγωγή πετρελαίου για την χρηματοδότηση του προγράμματος ευρέως γνωστού ως «El Sistema» (Το Σύστημα). Το πρόγραμμα τελικώς δεν χρηματοδοτήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού αλλά από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Ανάπτυξης με μοναδικό σκοπό την σωτηρία των παιδιών από τους κινδύνους των πολυτάραχων δρόμων της χώρας και είναι σχεδόν απίστευτη, Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το να είσαι φτωχός και να μην έχει ένα δέντρο, σημαίνει να είσαι το πιο πεινασμένο ανθρώπινο ον του κόσμου. Το να είσαι φτωχός, αλλά να έχεις δέντρα, σημαίνει να είσαι πάμπλουτος με τρόπους που το χρήμα δεν θα μπορέσει ποτέ να καλύψει.

Πηγή: Clarissa Pinkola Estés, The Faithful Gardener: A Wise Tale About That Which Can Never Die

Ένα περιβόλι κάπου στην Ελλάδα, φωτογραφία από το National Geographic

Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση – το πρωτότυπο θα το βρείτε εδώ.

Αυτές τις μέρες η θάλασσα είναι καταπληκτική. Ούτε τον Ιούνιο τέτοια μπάνια.

Ο μπαξές γεμάτος ντομάτες, οι περισσότερες από τις οποίες δεν θα προλάβουν να κοκκινίσουν και θα τις φάμε πράσινες. Μπορείς να τις αφήσεις και για πολύν καιρό έτσι, μέσα σε άχυρα κοντά στη ζέστα του τζακιού και να τρως μέχρι τα χριστούγεννα καθώς θα κοκκινίζουν σιγά σιγά.

Σήμερα έκοψα κι ένα από τα τελευταία κολοκυθάκια της περιόδου. Οι μελιτζάνες και οι πιπεριές βεβαίως είναι ακόμα κατάφορτες από καρπό, ενώ δίπλα τους, τα μαρούλια, τα λάχανα, τα μπρόκολα, τα κρεμμυδάκια, τα παντζάρια, το σπανάκι, τα σέσκουλα έχουν αρχίσει και παίρνουν τα πάνω τους, παρόλο που δεν βρέχει, σε λίγο θα είναι έτοιμα για το τραπέζι.

Τα καζάνια θα ανοίξουν σε μερικές μέρες για να βγάλουμε τη σούμα της χρονιάς μας, το ίδιο και τα λιοτρίβεια για τις ελιές που θα μαζέψουμε τον άλλο μήνα.

Κάθε μέρα το τραπέζι έχει πάνω του όλα τα προϊόντα που παράξαμε ή συλλέξαμε και τίποτε άλλο απολύτως. Και είναι τόσο πλούσιο και τόσο αγαλιαστικό της ψυχής. Κι ό,τι περισσεύει από το τραπέζι, πάει στο κοτέτσι. Τίποτα δεν πάει χαμένο στην κυκλική και κλειστή οικονομία του νοικοκυριού, Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach