You are currently browsing the tag archive for the ‘πόλη’ tag.

Άνθρωποι της πόλης

πουλώ σας το καπέλο μου

ομπρέλλα από χιόνι

Basho

Με ελληνικούς υποτίτλους εδώ. Αφηγήσεις του Richard Roberts θα βρείτε στο μπλογκ του. Το σύνολο των βιντεοσκοπημένων προφορικών αφηγήσεων που έχει σκηνοθετήσει ο Matt Hopkins θα βρείτε εδώ.

Κάτι σκονισμένο, κουρασμένο

κομπρεσέρ

βράδυ στην παραλία:

μουσική και κύκλοι εσωστρέφειας

«απαγορεύεται να κάθεστε σ’ αυτό το σημείο της άμμου»

ήχοι από φλογέρα, καθόλου αγάπη

και μετά τζιτζίκια και ζέστη

παραθυρόφυλλα ερμητικά κλειστά

«τί είπες, ρε;»

χώρος για παρκάρισμα

μπάνιο κι όχι μπάνιο

που να σταθείς;

τσιμέντο

το παιδί στο απέναντι μπαλκόνι πυροβολεί με καψούλια νον-στοπ

μια καθημερινή αγριότητα

δύσκολα αντέχεται

φίλοι παρόντες-απόντες

καμμία ανατροπή εντός, όλα ίδια κι απαράλλαχτα.

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθειά μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου – σαν νεκρός – θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
‘Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού – μη ελπίζεις –
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (περίοδος 1905-1915) από τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Εκδόσεις Γ. Οικονόμου, Αθήνα

Εκεί που τρέχει, ποιος ξέρει κάποτε μπορεί να έτρεχε νερό. Μου αρέσει να το σκέφτομαι έτσι. Ναι ξέρω δεν είναι ποτάμι. Αλλά εγώ έτσι το λογαριάζω μερικές φορές για να σκεφτώ τη μνήμη του νερού και τη ροή. Σε μια κοίτη μέσα μπαίνουμε που ενώνει τη θάλασσα και το λιμάνι με το κέντρο της πόλης και μετά με τους πρόποδες του πονεμένου μας βουνού.

Στο σταθμό, οι όχθες πληθαίνουν. Το ποτάμι εδώ διακλαδίζεται σε άνοδο και κάθοδο. Στεκόμαστε στις αποβάθρες με το σώμα και τη ματιά στραμμένα κατά τη μεριά που το περιμένουμε να φανεί. Κάτι ακούγεται στο βάθος. Δεν είναι το δικό μας, έρχεται από την άλλη μεριά και πηγαίνει στον Πειραιά.

Ήρθε και το δικό μας. Καθώς ταξιδεύουμε, αφήνομαι σε εικόνες και ήχους. Προσπαθώ να μαντέψω αν έχουμε όλοι τον ίδιο προορισμό. Ύστερα, χάνουμε για λίγο την επαφή με τον ουρανό. Σαν ένα ποτάμι που δεν το βλέπεις, αλλά το νοιώθεις να κυλά κάπου μυστικά.

Πρόσωπα κουρασμένα, με περίσκεψη στο βλέμμα. Τί να σκέφτονται, μονολογώ σιωπηλά. Η διαδρομή ίδια. Σταματάμε, κάποιοι κατεβαίνουν, ανεβαίνουν άλλοι. Ακούγεται ο ήχος που κάνουν οι πόρτες που ανοιγο-κλείνουν, τα φρένα και πιο σπάνια μια φωνή στο μεγάφωνο που ενημερώνει που βρισκόμαστε. Αν είσαι τακτικός επιβάτης δεν το χρειάζεσαι γιατί φτάνουν όσα βλέπεις για να καταλάβεις δίχως να σκεφτείς.

Και πάμε, όλο πάμε. Θησείο και Μοναστηράκι, προορισμοί αγαπημένοι. Καθώς κυλάμε φωτογραφίζω με το βλέμμα τις αλλαγές που βλέπω. Φτάνουμε Ομόνοια και εκβάλλουμε ορμητικά στις όχθες με τα κίτρινα πλακάκια, εξωραϊσμένα σήμερα και λιγότερο στιλπνά, για να βγούμε ξανά στην επιφάνεια της γης.

Οι δρόμοι γύρω από την πλατεία γεμάτοι κόσμοι. Πηγαδάκια εδώ κι εκεί, απλωμένα πανώ, σημαίες και πικέτες στα χέρια. Πρόσωπα κουρασμένα αλλά χαμογελαστά αναζητούν με το βλέμμα γνωστούς και φίλους. Αγκαλιές, χειραψίες, νεύματα και χαιρετισμοί. Τραγούδια στα μεγάφωνα και κόσμος που έρχεται από όλες τις μεριές, σε ομάδες οργανωμένες ή μπουλούκια – μπουλούκια. Σαν να έβρεξε και φουσκώνουν τα νερά.

Αφήνω πίσω μου την Ομόνοια και τραβώ για τον παραπόταμο της Πατησίων και καθώς βαδίζω με συνεπαίρνει μια αύρα αισιοδοξίας και ενός αισθήματος κοινής μοίρας. Όσο περνάει η ώρα οι κοίτες και οι όχθες πληθαίνουν, η ροή αποκτά πιο ξεκάθαρη κατεύθυνση. Μόλις βρω και γω τους δικούς μου, μπαίνουμε σε σειρά, στοιχιζόμαστε, και πιάνουμε θέση πίσω από τα τύμπανα. Στιγμές – στιγμές στέκομαι και στρέφω το βλέμμα κατά πίσω να δω ως που φτάνει το ποτάμι, να διακρίνω τα όρια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αφιερωμένη στα δέντρα ήταν η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης…

Στην πόλη μας τα δέντρα σπανίζουν. Συχνά δεν τα βλέπω κι όταν ακόμα τα συναντώ. Χαμένα μέσα σε δρόμους αθέλητα να σκιάζουν μπαλκόνια δίχως φως. Σε πεζοδρόμια να απλώνουν στενάχωρα τις ρίζες τους. Να εμποδίζουν πεζούς και μηχανάκια που θέλουν να τα βγάλουν από τη μέση. Από ζωντανά πλάσματα της φύσης σε στολίδια έχουν μεταμορφωθεί. Μέρος μιας εικόνας οικείας αλλά και ξένης. Τα δέντρα της πόλης. Που και που αποκτούν οντότητα και γίνονται για λίγο δέντρα. Στις πλατείες και τα λιγοστά φαρδιά πεζοδρόμια ή τους πεζόδρομους. Μεταμορφώνονται και μεταμορφώνουν τη ματιά μας.
Καθώς χαζεύω από το λεωφορείο αντικρύζω τους πληγωμένους φοίνικες στην Πύλη του Αδριανού και το Ζάππειο. Με το κίτρινο της αρρώστειας να κατακτά τα πράσινα φύλλα τους ή τους ψηλούς κορμούς τους να στέκουν ά-φυλλοι, ορφανοί. Μνημεία της αδιαφορίας αντί για δέντρα. Χρόνια γνωστή η αρρώστεια και ο κίνδυνός της, χρόνια και η αδιαφορία, τώρα στη θέση τους στην είσοδο του κήπου το κενό.
Βάζω σημάδι ένα πεύκο μοναχικό στη Δημοσθένους. Χρόνια τώρα, τσικνίζεται από τα σουβλάκια, αλλά δεν παραπονιέται γιατί στον ίσκιο του μαζεύεται κόσμος και έχει συντροφιά τα βράδυα του καλοκαιριού. Και μετά στρέφει το βλέμμα πότε κατά τον Αη Γιώργη στο λόφο και πότε κατά τις Τζιτζιφιές στη θάλασσα. Και ονειρεύεται μια ομορφιά που χάθηκε. Κάθε που περνώ του λέω καλησπέρα. Καλησπέρα κι ευχαριστώ.
Και ύστερα όσο πλησιάζω στο σπίτι χαζεύω τις νερατζιές.
“Γιατί κανείς δε μαζεύει τα πορτοκάλια;”
“Δεν είναι πορτοκάλια.”
“Τι είναι;”
“Νεράτζια.”
“Και γιατί φυτεύουμε νεράτζια που δεν τρώγονται;”
Την άνοιξη που μοσχοβολάνε για μια δυο βδομάδες όταν δένουν τον ανθό στολισμένες με κατάλευκα ανθάκια περνώ και ευφραίνομαι. Παραγκωνισμένα κι ωστόσο αειθαλώς γενναιόδωρα. Τα δέντρα της πόλης. Θέλω να σας ζητήσω συγγνώμη και ύστερα να πάρω τις μπογιές μου και να ζωγραφίσω. Όσο πιο πολλά μπορώ, ψηλά και πιο κοντά, με λεπτούς κορμούς και πιο χοντρούς, με κλαδιά απλωτά και ολόισια καταπάνω, με φύλλα πράσινα, κοκκινωπά, ριγιέ και άλλα. Με καρπούς φορτωμένα και άνθη. Θέλω να σας εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου που σαν σημεία στίξης των εποχών και της φύσης απτόητα αγαπάτε.

Βρήκα το παρακάτω άρθρο στο μπλογκ του Process Work. Συγγραφέας του η Φωτεινή Τσαλίκογλου (καθηγήτρια ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συγγραφέας) και τίτλος «Αθηναϊκές Ουτοπίες: Άστεγοι & Ψυχολόγοι – Ο Ρόλος του Ψυχολόγου σε Μια Πόλη που Βουλιάζει». Το παραθέτω λοιπόν εδώ…

Η μεταμορφωμένη νέα Αθήνα περιλαμβάνει εικόνες ενός ανοίκειου τόπου. Χαρτόκουτα , κουβέρτες, πλαστικά σκεπάσματα, μελαγχολικοί σκύλοι που χώνουν τη μουσούδα τους, στα πόδια των άστεγων αφεντικών τους. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας που ανατρέπουν την καθησυχαστική εικόνα του παλαιού εξαθλιωμένου από το αλκοόλ, η τις ουσίες άστεγου.

Τι κάνει ένας ψυχολόγος απέναντι σε μια τέτοια συμπύκνωση ψυχικής και κοινωνικής οδύνης; H ιατρικοποίηση του πόνου, το ενδο-ατομικό βιοιατρικό μοντέλο παροχής βοήθειας μοιάζει όσο ποτέ άλλοτε φτωχό και ανεπαρκές.

Η μόνη ίσως γιατρειά: Να στοιχηματίσεις στο ανέφικτο. Να επιτρέψεις την ουτοπία να σε κερδίσει. Ιδού λοιπόν Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Bealtaine Cottage ~ Home of Goddess Permaculture and Earth Healing

Colette O'Neill, Innovator of Goddess Permaculture ~Plantswoman ~ Teacher ~ Writer and Photographer

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach