You are currently browsing the tag archive for the ‘σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος’ tag.

hands

το ντοκιμαντέρ είναι εδώ > The Animal Communicator

The Animal Communicator :
Director: Craig Foster | Producer: Vyv Simson
Genre: Documentary | Produced In: 2012 | Story Teller’s Country: South Africa
Synopsis: What if you could talk to animals and have them talk back to you?

Anna Breytenbach has dedicated her life to what she calls interspecies communication. She sends detailed messages to animals through pictures and thoughts. She then receives messages of remarkable clarity back from the animals.
Anna can feel the scars hidden under a monkeys fur, she can understand the detailed story that is causing a birds trauma, she transforms a deadly snarling leopard into a relaxed content cat – the whole animal kingdom comes alive in a way never seen before – wild birds land on her shoulders, fish gather around her when she swims, and wild unfamiliar baboons lie on her body as if she is one of their own. This is the first full length documentary film on the art of animal communication.

Σύνοψη: Φαντάζεσαι να μπορούσες να μιλήσεις στα ζώα κι εκείνα σου απαντούσαν;

Η Άννα Μπρέιτενμπαχ έχει αφιερώσει τη ζωή της σ’ αυτό που αποκαλεί επικοινωνία μεταξύ των ειδών. Στέλνει λεπτομερή μηνύματα σε ζώα με εικόνες και σκέψεις. Στη συνέχεια, λαμβάνει μηνύματα απίστευτης ευκρίνειας από τα ζώα. Η Άννα μπορεί να νιώθει τις ουλές κρυμμένες κάτω απ’ τη γούνα ενός πιθήκου, να κατανοήσει τη λεπτομερή ιστορία που προκαλεί το τραύμα ενός πουλιού, να μεταμορφώσει μία επικίνδυνη λεοπάρδαλη που γριλίζει σε ήρεμη ικανοποιημένη γάτα – όλο το ζωικό βασίλειο ζωντανεύει μ’ έναν τρόπο που δεν έχουμε ξαναδεί – άγρια πουλιά προσγειώνονται στους ώμους της, ψάρια μαζεύονται γύρω της όταν κολυμπάει, και άγριοι άγνωστοι βαβουίνοι ξαπλώνουν στο σώμα της σαν να είναι ένα απ’ τα δικά τους μέλη. Αυτό είναι το πρώτο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ για την τέχνη της επικοινωνίας με τα ζώα.

Advertisements

cropped-p2111170

Ο ουρανός που πάντα έχει ένα δάκρυ συμπόνιας για το λαό μου, που μας φαίνεται αιώνιος και αμετάβλητος μπορεί τώρα να αλλάξει. Σήμερα είναι καθαρός αύριο όμως ίσως σκεπαστεί με σύννεφα. Τα λόγια μου είναι σαν τα αστέρια που ποτέ δεν αλλάζουν.

Σ’ αυτά λοιπόν που θα πει ο Σηάτλ μπορεί ο Μεγάλος Λευκός Αρχηγός της Ουάσινγκτον να βασιστεί με σιγουριά. Όπως βασίζεται στις εναλλαγές των εποχών. Ο Μεγάλος Αρχηγός της Ουάσινγκτον μας στέλνει μήνυμα πως θέλει να αγοράσει τη γη μας. Καλοσύνη του, παρ’ όλο που ξέρουμε ότι δεν έχει ανάγκη τη φιλία μας.

Την πρότασή του πάντως θα τη σκεφτούμε καλά, γιατί ξέρουμε πως αν δε δεχτούμε ο λευκός θα θελήσει με τα όπλα ν’ αρπάξει τη γη μας.

Ρωτάω όμως: Πώς μπορεί κανείς να πουλά ή να αγοράζει τον ουρανό ή τη ζεστασιά της γης; Η ιδέα μας φαίνεται περίεργη. Επειδή ακριβώς δε μας ανήκουν η δροσιά του αέρα και η διαύγεια του νερού. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να τα αγοράσετε; Πάντως μην ανησυχείτε: Θα πάρουμε την απόφασή μας. Καθετί πάνω σ’ αυτή τη γη είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε λαμπερή πευκοβελόνα. Κάθε αμμουδερή ακρογιαλιά. Κάθε κομματάκι ομίχλης. Κάθε ξέφωτο στα σκοτεινά δάση. Κάθε βούισμα εντόμου είναι ιερό στη μνήμη του λαού μου.

Είμαστε κομμάτι της γης και αυτή πάλι ένα κομμάτι από μας. Οι χυμοί που τρέχουν μέσα στα δέντρα μεταφέρουν τις μνήμες του ερυθρόδερμου ανθρώπου. Τα ευωδιαστά λουλούδια είναι αδελφές μας. Το ελάφι, το άλογο, ο μεγάλος αετός είναι τ’ αδέλφια μας. Οι απότομες, ψηλές κορυφές, τα καταπράσινα λιβάδια, η ζεστασιά του πόνεϊ, ο άνθρωπος, όλα ανήκουν στην ίδια οικογένεια.

Καταλαβαίνει λοιπόν τι μας ζητάει ο Μεγάλος Αρχηγός της Ουάσινγκτον όταν μας παραγγέλνει ότι θέλει ν’ αγοράσει τη γη μας; Γρήγορα θα κατακλύσετε όλη τη χώρα. Ο Μεγάλος Αρχηγός μας παραγγέλνει ότι θα μας εξασφαλίσει ένα μέρος όπου θα μπορούμε να ζούμε άνετα μεταξύ μας. Όπως ο πατέρας που αποφασίζει για τα παιδιά του.

Ξέρουμε ότι ο λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Ένα κομμάτι γης μοιάζει σ’ αυτόν μ’ ένα οποιοδήποτε κομμάτι, γιατί είναι ένας ξένος που έρχεται μέσα στη νύχτα και παίρνει ό,τι έχει ανάγκη. Η γη δεν είναι σύντροφός του, αλλά εχθρός του. Με την απληστία του θα την καταβροχθίσει και δε θ’ αφήσει πίσω του τίποτα, παρά μόνο έρημο. Εμείς βρίσκουμε χαρά στα δάση…

Ίσως να μην το καταλαβαίνετε αυτό, διότι οι συνήθειές μας είναι διαφορετικές απ’ τις δικές σας. Το πεντακάθαρο νερό που κυλά στα ρυάκια και στα ποτάμια μεταφέρει στο διάβα του και το αίμα των προγόνων μας. Το μουρμουρητό του είναι η φωνή τους. Κάθε φευγαλέα αντανάκλαση του φωτός πάνω στο διάφανο νερό των λιμνών εξιστορεί γεγονότα και παραδόσεις απ’  τη ζωή του λαού μας. Τα ποτάμια είναι αδέρφια μας. Σβήνουν τη δίψα μας, μεταφέρουν τα κανό μας και τρέφουν τα παιδιά μας. Αν σας πουλήσουμε τη γη μας, μην ξεχάσετε να μάθετε και στα δικά σας παιδιά, πως τα ποτάμια είναι αδέρφια όλων μας.

Δεν σας καταλαβαίνουμε. Οι τρόποι μας είναι διαφορετικοί απ’ τους δικούς σας. Η όψη των πόλεών σας κάνει κακό στα μάτια του ερυθρόδερμου. Ο θόρυβος ταράζει τ’ αυτιά μας. Αλλά αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή είμαι ένας άγριος και δεν καταλαβαίνω. Την αδικαιολόγητη απαίτηση ν’ αγοράσετε τη γη μας θα τη σκεφτούμε προσεκτικά.

Αν δεχτούμε θα βάλω ένα όρο: Ο λευκός άνθρωπος θα πρέπει να συμπεριφέρεται στα ζώα σα να ‘ταν αδέρφια του. Είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω γιατί ο λευκός αφήνει πίσω του χιλιάδες νεκρά αγριοβούβαλα πυροβολώντας τα μόνο για το κέφι του μέσα από το σιδερένιο άλογό του που καπνίζει, ενώ εμείς δε σκοτώνουμε παρά μόνο για να τραφούμε. Τί είναι ο άνθρωπος χωρίς τα ζώα; Αν εξαφανίζονταν όλα τα ζώα ο άνθρωπος θα πέθαινε από μεγάλη πνευματική ερημιά. Ό,τι συμβεί στα ζώα θα συμβεί σύντομα και στον άνθρωπο. Ξέρουμε τουλάχιστον αυτό: Η γη δεν ανήκει στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ανήκει στη γη. Κι ακόμα πως εμείς δε δημιουργήσαμε τον ιστό της ζωής αλλά αποτελούμε μόνο μια ίνα μέσα σ’ αυτόν. Αν προκαλέσουμε κάποια καταστροφή στον ιστό οι συνέπειες θα έρθουν και σε μας τους ίδιους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


[με ελληνικούς υπότιτλους αν τους επιλέξεις στο player]

… μοιράζομαι μερικές σκέψεις: αν όλα όσα μας περβάλλουν σ’ αυτόν τον πλανήτη είναι δώρα – κι ας δυσκολευόμαστε να κρατήσουμε αυτήν την αντίληψη ζωντανή σε κάθε στιγμή, και γύρω μας ‘βλέπουμε’ σχέση καταναλωτική, σχέση οικοιοποίησης του κοινού – τότε γεμίζουμε τον ‘οίκο μας’ με αντιληπτικά τοξικές ουσίες. ποια θα ‘ταν άραγε η αντίστροφη διεργασία; και πώς θα μπορούσαμε να στηρίξουμε η μία την άλλη σ’ αυτήν; οικονομία, λέει, είναι η «διαχείριση του οίκου» – κι αν αποκλείουμε συνεχώς όλους τους ‘μη-ανθρώπινους’ (αλλά ναι, κι ανθρώπινους εξίσσου πολλές φορές) έμβιους οργανισμούς, όλες τις σύμπλοκες ζωογόνες διεργασίες απ’ τον οίκο μας αντιληπτικά, τότε που πάμε; όπως λέει κι ο Lao Tzu, «Αν δεν αλλάξεις κατεύθυνση, μπορεί να καταλήξεις εκεί που κατευθύνεσαι» (If you do not change direction, you may end up where you are heading»)…

[…] Αφιερώνω όλη μου την εργασία στον πιο όμορφο κόσμο που η καρδιά μας μας λέει ότι είναι εφικτός. Χρησιμοποιώ την «καρδιά», γιατί το μυαλό μας μερικές φορές μας λέει ότι δεν είναι δυνατό. Το μυαλό μας αμφιβάλλει πως τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά από τα όσα η εμπειρία μας έχει διδάξει. Μπορεί να έχετε αισθανθεί ένα κύμα κυνισμού, απέχθειας, ή απόγνωσης ενώ διαβάζετε την περιγραφή μιας ιερής οικονομίας. Μπορεί να έχετε αισθανθεί την παρόρμηση να απορρίψετε τα όσα γράφω ως απελπιστικά ιδεαλιστικά. Πράγματι, κι εγώ ο ίδιος σκεφτόμουν να μετριάσω την περιγραφή μου, να την κάνω πιο εύλογη, πιο υπεύθυνη, πιο ευθυγραμμισμένη με τις χαμηλές προσδοκίες μας σχετικά με το τι μπορεί να γίνει με τη ζωή και τον κόσμο μας. Αλλά μια τέτοια αραίωση δεν θα ήταν η αλήθεια. Χρησιμοποιώντας τα εργαλεία του νου, θα μιλήσω για αυτά που είναι μέσα στην καρδιά μου. Μέσα στην καρδιά μου γνωρίζω ότι μία οικονομία και μία κοινωνία τόσο όμορφη είναι δυνατόν να δημιουργηθούν από εμάς – και πράγματι, οτιδήποτε λιγότερο είναι ανάξιό μας. Είμαστε τόσο χαλασμένοι που θα φιλοδοξούσαμε σε οτιδήποτε λιγότερο από έναν ιερό κόσμο;

Charles Eisenstein, Sacred Economy

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: εδώ μπορείς να διαβάσεις την εισαγωγή και τα πρώτα 5 κεφάλαια του βιβλίου του Charles Eisenstein – Sacred Economy στα ελληνικά (και σύντομα ολόκληρο το βιβλίο χάρη στο συλλογικό έργο μετάφρασης).

IMG_8929

«tree-hugging», suvipe

Emile Munie «Girl with a Lamb»

Αρχή του παραμυθιού, καλή ‘σπέρα της αφεντιάς σας!  Μνια φορά κι έναν καιρό ήταν μνια γυναίκα κι είχε δυό παιδιά, το ‘να σερνικό, και το ‘λέγαν Αστερνό, και τ’ άλλο θηλυκό, και το ‘λέγαν Πούλιω. Μνια μέρα πήγεν ο άνδρας της στο κυνήγι και της ήφερ’ ένα περιστέρι και της τό ‘δωσε να το μαγειρέψει για να φαν. Εκείνη πήρε το περιστέρι, το κρέμασε στο περόνι κι εβγήκεν όξω να κουβεντιάσει με τις γειτόνισσες. Τότες παγαίν’ η γάτα, γλέπει το περιστέρι κρεμασμένο στο περόνι, ρίχτηκε και το ‘φτακε και το ‘φαγε. Σαν ήρθε το γιόμα, σηκώθηκαν απ’ την κουβέντα, και παγαίν’ η γυναίκα να βρει το περιστέρι, και δεν το βρίσκει. Κι ένιωσε, πως το ‘φτακεν η γάτα, και φοβήθηκε, μην τη μαλώσει ο άνδρας της. Έκοψε το βυζί της και το μαγέρεψε. Ήρθ’ ο άνδρας της απόξω και της λέει: «Ε, γυναίκα! Μαγέρεψες τίποτας να φάμε;»

«Μαγέρεψα», του λέει. Και στρώνει το σουφρά και φέρνει και το φαγί να φάγει. «Κάτσε γυναίκα να φάμε» της λέει ο άνδρας. «Έφαγα εγώ», του είπε, «τώρα ‘πό λίγη ώρα, γιατ’ άργησες να ‘ρθεις». Σαν έχαψεν ολίγον φαγί ο άνδρας, «τι νόστιμο κριάς είναι» λέει «δεν είχα φάει ποτές μου τέτοιο!» Ύστερα του είπεν η γυναίκα, τούτο και τούτο έπαθα! «Είχα το περιστέρι κρεμασμένο στο περόνι και πήγα να φέρω ξύλα και γύρισα και δεν το ‘βρα. Το ‘χε πάρ’ η γάτα, τί να κάμω κι εγώ; Έκοψα το βυζί μου και το μαγέρεψα, κι αν δεν το πιστεύεις, να το!». Και του το δείχνει. «Τί νόστιμο κριάς είναι τ’ ανθρώπινο, γυναίκα!», είπε. «Ξέρεις, τί να κάνουμε; Να σφάξουμε τα παιδιά μας, να τα φάμε. Αύριο το πουρνό να πάμε στην εκκλησιά και συ να φύγεις γληγορότερα και να ‘ρθεις να τα σφάξεις και να τα μαγειρέψεις, να ‘ρθω κι εγώ να φάμε.»

Εκεί κοντά ήταν ένα κουταβάκι και τ’ άκουε ό,τ’ ήλεγαν. Κι εκεί που κοιμούνταν τα παιδιά, πήγε το σκυλί κι αλυχτούσε απ! απ! κι ακούονταν μνια φωνή κι έλεγε: « Σηκωθείτε! Θα ‘ρθει η μάνα σας να σας σφάξει.» – «Τουτ! Τουτ!» έλεγαν αυτά. Το σκυλί πάλι το χαβά τ’, ήκανε το ίδιο. Τότες, σαν άκουσαν καλά, σκώθηκαν γλήγορα κι ήθελαν να φύγουν. «Τί να πάρουμε κοντά μας μωρ’ Πούλιω;» λέει το παιδί. «Δεν ξέρω Αστερνέ μου», του είπεν η κοπέλα, «πάρ’ ένα μαχαίρι, ένα χτένι κι έν’ απλόχερο άλας». Τα πήρ’ αυτά και κίνησαν και πήγαν ως ένα μέρος. Πήραν και το σκυλί κοντά κι εκεί που περβατάγαν, να κι είδαν μακρυά τη μάνα τους που τα κυνήγαε. Γυρνάει ο Αστερνός και λέει: «Μωρ’ για, η μάνα μας μας κυνηγάει, θα μας ‘φτάσει!» «Περβάτα μάτια μου», του λέει η τσούπρα «και δεν μας φτάνει!» «Μας έφτακε μωρ’ Πούλιω», λέει το παιδί, «για!» «Ρίξε το μαχαίρι οπίσου σου!», του λέει εκείνη. Και το ‘ριξε και γίνηκεν ένας κάμπος που δεν είχεν άκρα. Εκείνη απ’ τη γληγοράδα της πάλι τα ‘φτακε. «Μας έφτακε» λέει πάλι το παιδί. «Περβάτα και δεν μας φτάνουν!» «Μας έφτακαν», λέει. «Ρίξ’ το χτένι γλήγορα.» Έριξε το χτένι και γίνηκε ένα πηχτό ρουμάνι. Εκείνη απέρασε κι απεκεί. Και την τρίτη βολά έριξαν τ’ άλας και γίνηκε θάλασσα και δεν μπόρεσαν να περάσουν. Στάθηκε τότες η τσούπρα και κοίταζε πέρα και της λέει η μάνα της «γύρισε πίσω μάτια μου και δεν σας κάνω τίποτας». Αυτά δε θέλησαν. Εκείνη τα φοβέριζε και χτυπούσε τα στήθια της απ’ το γενάτι της. Εκείνα πάλι δεν θέλησαν να την ακούσουν και κίνησαν να φύγουν.

Και σαν πήγαν ως ένα μέρος μακριά, λέει ο Αστερνός: «Εδίψασα Πούλιω!» «Περβάτα», του είπεν αυτή «κι εκεί πέρα είν’ η βρύση του βασιλιά και πίνεις». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Παγετώνας Breiðamerkurjökull, Ισλανδία

Παγετώνας Breiðamerkurjökull, Ισλανδία

Βήμα βήμα μας ακολουθούν  το αρχαϊκό και το πρωτόγονο. Μήπως είπα ήδη, δίχως να το καταλάβω, ότι οι παγετώνες θραύονται δημιουργώντας σχισμές, όταν η κοίτη τους  γίνεται κυρτή και κλίνει προς τα κάτω; Όλοι το ξέρουν. Λευκά, υπόλευκα και πρασινωπά χάσκουν τα ορατά χείλη αυτών των στομίων ή χαραδρών, γεφυρωμένα κατά τόπους  από το χιόνι.

Όταν κάποτε η ίδια κοίτη ανασηκώνεται, κοίλη, το πάχος του παγετώνα σπάζει, αλλά προς την άλλη κατεύθυνση, και η ρωγμή παίρνει σχήμα Λ. Δρασκελίζετε μία δυσδιάκριτη γραμμή, σφιχτή, γερή και ασφαλισμένη από την υψηλή πίεση, της οποίας όμως η στενότητα καλύπτει έναν γιγαντιαίο κενό όγκο που διευρύνεται προς τα κάτω και σε ορισμένες περιπτώσεις θα χωρούσε μερικούς καθεδρικούς ναούς.

Τα ψηλά και λευκά όρη κρύβουν τεράστιους χαμηλούς και μαύρους χώρους. Ο ήχος μέσα τους σβήνει, λένε, τα καλέσματα χάνονται, το φως σκοτεινιάζει, κανένα φανάρι δεν τους φωτίζει: Ποτέ κανείς δε γύρισε από εκεί. Η χαμηλή διάσταση κάποιου αόρατου και ανείπωτου παρελθόντος βαραίνει όποιον ταξιδεύει προς την ανώτερη διάσταση.

Η ανοιχτή θάλασσα και οι βουνοκορφές έχουν κοινό με τα ουράνια ύψη ότι αποπλέουμε προς αυτές: Για να φτάσουμε εκεί, πρέπει να περάσουμε από το λιμάνι, το καταφύγιο ή τη βάση. Ετούτες οι κάθετες καπνοδόχοι οδηγούν στα ύψη από ένα εκκεντρικό λαβύρινθο, όπου ο οδηγός λέγεται και πάλι Αριάν, Αριάδνη, όπως τον καιρό του φονικού Μινώταυρου. Σ’ όλα αυτά τα, συχνά ατελείωτα, ταξίδια, όλες οι διαβάσεις μοιάζουν με τους δαιδάλους από πάγο προς τα Βορειοδυτικά Εδάφη.

Αν όμως αλλού κάθε αναχώρηση προϋποθέτει τη ρήξη νημάτων ή δεσμών ή τη λύση κάβων, τούτη η πρωινή, στα καταφύγια μεγάλου υψομέτρου, απαιτεί αντίθετα το σχηματισμό σχοινιών. Ελάχιστοι αποτολμούν μια μοναχική περιήγηση εκεί πάνω. Ανάμεσα στις ενισχυτικές για τη λεκάνη ζώνες θεσπίζεται μια πάγια αλλά ευέλικτη υλική επικοινωνία, που εξασφαλίζει το προχώρημα. Το υποκείμενο που βαδίζει, αναρριχάται, κρημνοβατεί, περνά ή δεν περνά, δεν είναι αυτός, εσύ, εγώ, είναι η δεμένη ομάδα, δηλαδή το σχοινί. Αναχωρητή, μετανάστη στα πιο απόκοσμα ερημητήρια των σιωπηρών ορεινών αυλώνων, μόλις απέπλευσες, θέλοντας και μη, προς μια συλλογικότητα. Το υποκείμενο που θα θαμπωθεί στ’ απόκρημνα δίκρανα από τις μενεξεδένιες λάμψεις της αυγής θα είναι η αγάπη που σου δείχνει ή δεν σου δείχνει ο οδηγός σου ή η φίλη σου με όλες τις κινήσεις τους και η δική σου αγάπη γι’ αυτούς: Μ’ άλλα λόγια, πάλι το σχοινί. Πρέπει να το πούμε εγκάρδιο δεσμός, μήλον της ομονοίας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

… ας κάνει ο καθένας/η καθεμιά μας το δικό της/του διάλογο με το δάσος …

να πώς γεννιούται οι πολλαπλές αφηγήσεις

Ή όπως διαβάζω: «ήταν το νυχτερινό βόσκημα των αιγοπροβάτων την άνοιξη και το χειμώνα, τότε που χόρταιναν βοσκή την ημέρα από το πολύ το χόρτο, που φύτρωνε και μόλις βράδιαζε έπεφταν για ύπνο. Κατά τα μεσάνυχτα τα σήκωνε ο τσοπάνος και τα βγαζε στη βοσκή για λίγες ώρες.»

drakoi

ο πράσινος & ο γαλάζιος δράκος, ξημερώματα 13 Φεβρουαρίου

Θυμόμαστε το δράκο της Γαλάνης, μια από τις πρώτες ζωγραφιές της δράσης και τη φέρνουμε στο προσκήνιο. […] Οι έφηβοι της Γαλάνης και του Ευμοίρου αγκαλιάζουν την ιδέα. Γράφουν την ιστορία των δύο δράκων, του γαλάζιου και του πράσινου, που φυλούν τα περάσματα του ποταμού, προστατεύοντας τα πλάσματα που κατοικούν σε αυτόν. Με τη βοήθεια της Anne προετοιμάζουν τη μουσική για κάθε δράκο. Λίγο-λίγο εμβαθύνουν στην ιστορία. Αν και φύλακες, οι δύο δράκοι τσακώνονται κάθε 13η Φεβρουαρίου. Εστιάζουμε στη σύγκρουση. Τι καθιστά μια σύγκρουση δημιουργική;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΒΙΝΤΕΟ: Οι ζωντανές γέφυρες

Στα Μεγκαλάια, μια περιοχή που βρίσκεται κυριολεκτικά μέσα στα σύννεφα, η μετακίνηση είναι μια δύσκολη υπόθεση. Για αυτό τον λόγο, εδώ και εκατοντάδες χρόνια οι κάτοικοι φυτεύουν και μεγαλώνουν τις δικές τους «ζωντανές» γέφυρες.

ΠΗΓΗ: videoman.gr

Βλέποντας εικόνες από έναν άλλο κόσμο, μια άλλη γονιά της γης…

… αναρωτιέμαι τι διαφορά θα μας έκανε αλλάζαμε τρόπο αντίληψης του ορίου της ανθρώπινης ζωής – ως γνώμονα για τις πράξεις μας. Αν βλέπαμε – και δρούσαμε – με μια διαγενεακή ματιά. Θα μας ανακούφιζε το γεγονός ότι ένας άλλος τρόπος ζωής θα πάρει πολλές γενιές να ολοκληρωθεί, αλλά μπορούμε να τον γευτούμε στο ‘εδώ & τώρα’ αν γίνουμε μέρος του χτισίματός του; Θα χτίζαμε πάσης φύσης ‘ζωνταντές γέφυρες’ μαζί με νεότερες γενιές – φυσικούς κληρονόμους μας, χωρίς μια αίσθηση ματαιότητας άραγε;

…πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο του David Abram (The Spell of the Sensuous: Perception and Language in a More-than-human World) που άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο. Aυτό που δεν άλλαξε ήταν μια βαθιά αίσθηση που είχα από μικρή – η οποία τώρα, με την βοήθεια των αφηγήσεων του βιβλίου, πήρε τη μορφή λόγου…

human in contact

(όπως το κατανοώ εγώ, σε μετάφραση: «είμαστε άνθρωποι μόνο όταν είμαστε σε επαφή, και σχέση ευθυμίας, μ’ αυτό που δεν έχει ανθρώπινη μορφή»)

Μοιράζομαι εδώ ένα άρθρο που βρήκα, το οποίο αφηγείται την κοσμοθεωρία αυτή, στην γλώσσα που γράφτηκε.

ΠΗΓΗ: άρθρο στο Acoustic Ecology

Speaking with Animal Tongues

by David Abram

Slight of hand magician and eco-philosopher David Abram has conjured up a new way of viewing the roles, styles, and magic of language. We here join him in a few of the sections of his book The Spell of the Sensuous: Perception and Lanugage in a More-than-human World that explore the places where human language and the soundings of our local landscapes begin to move together. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

*… για κάποιο λόγο, το κείμενο «δεν μου επιτρέπει» τη μετάφραση. ίσως επειδή τόσο μεγάλο μέρος απ’ τον δυτικό μας πολιτισμό είναι βασισμένο στην κυριαρχία της Αγγλικής γλώσσας, ίσως επειδή οι ίδιοι οι αυτόχθονες επέλεξαν να μιλήσουν στα Αγγλικά. ίσως επειδή νιώθω την ανάγκη να ακούσει η κυρίαρχη πλευρά μέσα μου… για όποιον λόγο – ή και για όλους μαζί – το αφήνω να είναι αυτό που είναι αυτή τη στιγμή…

Being a warrior is learning how to cry,
learning how to cry because when a man learns how to cry, he’s learning understanding, he’s learning how to understand,
cause when a man cries then compassion starts to grow,
being compassion, loving all children, respecting everybody, and protecting your family Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στρατευμένη η τέχνη του Lemi Ponifasio από τη Σαμόα (ένα κράτος-νησί που ανεξαρτητοποιήθηκε από την Αοατεαρόα – γνωστή και ως Νέα Ζηλανδία – το 1962), εστιάζει στη ‘φωνή’ του πουλιών καθώς έρχονται αντιμέτωπα με τα ανθρώπινα έργα στον πλανήτη: τις κλιματικές αλλαγές και τη ρύπανση των ωκεανών. Στόχος της χορεογραφίας που δημιούργησε να δώσει έμφαση στη σύνδεσή μας με τη Γη και την απίστευτη δύναμη που έχουμε όλοι μας: για καταστροφή ή δημιουργία.

Αν ψάξετε… θα μπορέσετε να το παρακολουθήσετε κάπου στην Αθήνα…

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach