You are currently browsing the tag archive for the ‘τέχνη’ tag.

Advertisements

geitonia os esoteriki geografia

ή αλλιώς: γνωρίζοντας τη γειτονιά μέσα απ’ τον εαυτό μας, τον εαυτό μας μέσα από τη γειτονιά

Αλήθεια, πώς θα βιώναμε τη σχέση με το φυσικό ή αστικό μας περιβάλλον, εάν μπορούσαμε ανά πάσα στιγμή να αναγνωρίσουμε μία πλευρά του εαυτού μας στην αλληλεπίδραση μαζί του; Εάν ο δρόμος, το κτίριο, το χώμα ή η άσφαλτος αποτελούσαν τμήματα μιας εσωτερικής γεωγραφίας, όπου το καθένα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, όπως οι καρδιά ή οι πνεύμονές μας; Κι αντίστροφα…

Πρόκειται για ένα βιωματικό σεμινάριο εμψύχωσης όπου αξιοποιούμε την τέχνη για να εξερευνήσουμε τον εαυτό μας σε σχέση με τον τόπο, εστιάζοντας στην ευρύτερη γειτονιά του Συνεργατικού Καφενείου στην Ακαδημία Πλάτωνος και την ιδιαίτερη γεωγραφία που σχηματίζουν τα χαρακτηριστικά της.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ. Κι εδώ.

Περίληψη

Το παρακάτω κείμενο εξετάζει τα πλεονεκτήματα της αφήγησης ιστοριών στη θεραπεία, ειδικότερα εάν πρόκειται για θεραπεία που αξιοποιεί τη δημιουργικόητα και την τέχνη. Διερευνεί τον τρόπο με τον οποίο η δημιουργικότητα και η δημιουργική διαδικασία αποτελούν βασικά στοιχεία της αφήγησης και πως – όσο περισσότερο εμπεριέχει κανείς τη δημιουργικότητα – αυξάνεται η δυναμική του πελάτη για μάθηση κι ανάπτυξη. Παρέχονται τρία διαφορετικά παραδείγματα για περιγραφή και σύγκριση, κατά τα οποία διαγράφονται οι διαφορετικοί τρόποι ένταξης της αφήγησης. Τα δύο από αυτά αξιοποιούν την Αφηγηματική Τεχνική Αξιοποίησης των Ζώων (Animal Attribution Story Telling Technique – AASTT) και τη Μέθοδο Απεικόνισης του Εαυτού ως Δέντρο (Tree Theme Method – TTM). Το άρθρο δεν επιχειρεί να καλύψει όλες τις διαστάσεις και δυνατότητες που παρέχει η αφήγηση, αλλά επιχειρεί να επικεντρώσει στους τρόπους με τους οποίους εμπλέκεται η δημιουργικότητα στην αφηγηματική διαδικασία κατά τις θεραπευτικές συνεδρίες, παρέχοντας μία ευρύτερη εστίαση στην έννοια της αφήγησης.

Λέξεις-κλειδιά: δημιουργικότητα, δημιουργική διεργασία, αφήγηση, αφήγημα, Αφηγηματική Τεχνική Αξιοποίησης των Ζώων, Μέθοδος Απεικόνισης του Εαυτού ως Δέντρο.

έργο του Kurt Schwitters

Εισαγωγή

Συχνά, αντιλαμβανόμαστε τη δημιουργικότητα ως ένα ταλέντο με το οποίο γεννιούνται οι λίγοι εκλεκτοί. Πρόκειται για ένα παράξενο και μοναδικό δώρο, στο οποίο κανείς άλλος δε διαθέτει πρόσβαση. Τη δημιουργικότητα, την αντιμετωπίζουμε επίσης συχνά ως εμπορεύσιμο αγαθό, μια επιπλέον μορφή ψυχαγωγίας προκειμένου να προκαλέσει κανείς τις αντιδράσεις ενός κοινού. Η δημιουργικότητα μπορεί να διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο στη ζωή ενός ανθρώπου, καθώς καθίσταται θεμελιώδης στο πως ορίζει ένας άνθρωπος την έννοια του εαυτού του. Και αντιθέτως, μπορεί ν’ αποτελεί κάτι που ένας άλλος άνθρωπος φοβάται. Διότι γι’ αυτόν εκπροσωπεί τον κίνδυνο και την αποτυχία. Ο άλλος αυτός άνθρωπος, ενδέχεται να μην διαθέτει την παραμικρή συναίσθηση των τρόπων με τους οποίους αξιοποιεί τη δημιουργικότητα στη ζωή του ή πως την αντιλαμβάνεται ή την επικοινωνεί.

Η αφήγηση αποτελεί μια πρακτική, η οποία είναι διαχρονική σε όλες τις κουλτούρες και στο χρόνο. Για την ακρίβεια, ορίζει την κουλτούρα και το χρόνο, διότι αποτελεί το μέσο δια του οποίου μαθαίνουμε για την κουλτούρα μας και το παρελθόν. Ο τρόπος με τον οποίο αφηγούμαστε ιστορίες χαρίζει ενορατικότητα στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας, αλλά και τα γεγονότα που έχουμε βιώσει. Αφηγούμαστε τις ιστορίες με μία γλώσσα, η οποία δεν αποτελείται μόνο από λέξεις, αλλά και συγκεκριμένα σύμβολα ή έννοιες αναγνωρίσιμες σε αυτούς που ακούν μια ιστορία (van Nijnatten, 2007). Κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί μόνο εντός του πλαισίου που παρέχει μία συγκεκριμένη χώρα, πόλη, εποχή, γεγονός ή η σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους με κοινό τρόπο κατανόησης. Ενδέχεται μάλιστα, η γλώσσα με την οποία αφηγούμαστε μια ιστορία να διαφοροποιείται πολύ ή λίγο, από τον έναν άνθρωπο στον άλλο, ακόμα και αν διαφορετικοί άνθρωποι μοιράζονται κοινές αντιλήψεις.

Επίσης, οι ιστορίες οργανώνονται ή δομούνται με διαφορετικούς τρόπους. Η δυτική κουλτούρα συχνά δομεί τις ιστορίες βάσει μιας ξεκάθαρης γραμμικής εξέλιξης του χρόνου, ενώ άλλες κουλτούρες ενδέχεται να μην ακολουθούν χρονολογική σειρά για τις ιστορίες τους. Η δυτική κουλτούρα επίσης, αντιλαμβάνεται την ιστορία ως ένα σύνολο, εντός του οποίου ένας χαρακτήρας παραμένει ίδιος κατά τη διάρκειά της, ενώ διατρέχει διαφορετικούς τόπους και γεγονότα (van Nijnatten, 2007). Επειδή τα παιδιά διδάσκονται να περιμένουν από τις ιστορίες ν’ ακολουθούν αυτές τις συγκεκριμένες δομές, μαθαίνουν επίσης να ακολουθούν τις ίδιες δομές και οι ζωές και οι ιστορίες τους. Καθώς αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν, συνεχίζουν να διδάσκονται ότι υπάρχει η προσδοκία οι ιστορίες αυτές οργανώνονται με συγκεκριμένο τρόπο κι έτσι θα επιχειρήσουν να οργανώσουν τις ζωές τους, τα βιώματά τους και την ταυτότητά τους με παρόμοιο τρόπο. Αν δεν το καταφέρουν, τότε ενδέχεται να αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως διαφορετικούς ή να πιστεύουν ότι κάνουν κάποιο λάθος, ανησυχώντας ότι οι άλλοι γύρω τους δεν θα τους καταλάβουν (van Nijnatten, 2007).

Άλλα τυπικά χαρακτηριστικά της αφήγησης στη δυτική κουλτούρα συμπεριλαμβάνουν μια αρχή, μια μέση κι ένα τέλος, καθώς και την ανάγκη για ένα είδος νοήματος ή διδάγματος πίσω από την ιστορία. Αυτό συνομιλεί με την εγγενή τάση μας να δίνουμε ένα νόημα στη ζωή μας ή σχηματοποιεί τόσο αυτή την τάση, όσο και όσα συμβαίνουν εντός της. Οι ιστορίες μπορεί να εστιάζουν σε μια συγκεκριμένη θεματολογία ή ένα συγκεκριμένο συναίσθημα και μπορεί να ειπωθούν με αισιόδοξο ή απαισιόδοξο τρόπο. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι ν’ αφηγηθεί κανείς μια και μόνο ιστορία. Κατανοώντας τα αυτά, αποκτάμε ένα ισχυρό εργαλείο, το οποίο μπορεί να αξιοποιθεί για να καταλάβουμε τους άλλους ανθρώπους ή τις άλλες κουλτούρες και ν’ αλληλεπιδράσουμε μαζί τους. Η κατανόηση αυτή, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μας βοηθήσει να επανεπεξεργαστούμε τους τρόπους με τους οποίους αντιλαμβανόμαστε την ιστορία της ζωής μας.

Τώρα, σίγουρα η δημιουργικότητα παίζει ένα ρόλο στις φανταστικές ιστορίες ή στις ιστορίες που εμπεριέχουν μεταφορές, αλλά αν λάβει κανείς ότι μία και μόνο ιστορία μπορούμε να την αφηγηθούμε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η αφήγηση μιας ιστορίας συνεπάγεται ένα βαθμό δημιουργικότητας. Όταν εναγκαλίζεται κανείς τη δημιουργικότητα, τότε η αφήγηση μπορεί να μετατραπεί σε θεραπευτικό εργαλείο. Η δημιουργική διεργασία της σχηματοποίησης των χαρακτήρων, των τόπων και των γεγονότων επιτρέπει στον αφηγητή να επιλέξει τι θα αποκαλύψει για τους χαρακτήρες, τους τόπους και τα γεγονότα. Του δίνει τη δυνατότητα να αποστασιοποιηθεί από την ιστορία του, εφόσον αφορά μια προσωπική εμπειρία. Η επιλογή να αφηγηθεί κανείς μια ιστορία σε τρίτο αντί για πρώτο πρόσωπο μπορεί να ενισχύει εξίσου αυτή τη διαδικασία αποστασιοποίησης.

Μπορούμε να δούμε τη δημιουργικότητα σαν ένα τρόπο για να κατεβάζει κανείς ιδέες ή σαν ένα τρόπο να παράγει κανείς λύσεις ως προς τις ιδέες αυτές. Η δημιουργική διάσταση της αφήγησης επιτρέπει της επιτρέπει να παραμένει ανοιχτή σε διαφορετικές πιθανότητες, δημιουργώντας ενεργά λύσεις σε προκλήσεις ή προσφέροντας εξηγήσεις για συγκεκριμένες πράξεις. Υπάρχουν πολλοί τρόποι προσέγγισης της αφήγησης εντός ενός θεραπευτικού πλαισίου. Ο θεραπευτής ενδέχεται να επιλέξει να εστιάσει περισσότερο στην αφήγηση των βιωμάτων ενός πελάτη ή σε φανταστικές ιστορίες ή ιστορίες με συμβολική γλώσσα. Όπως και να ‘χει, ο πελάτης θα δώσει ενδείξεις των τρόπων με τους αντιλαμβάνεται τα διαφορετικά ζητήματα και σκέφτεται, οι οποίες ενδέχεται να του προκαλέσουν συγκεκριμένα συναισθήματα. Η ίδια η αφήγηση καθαυτή, προσφέρει μια βάση κατανοητή και δομημένη για τους πελάτες εκείνους που ενδεχομένως αποθαρρύνονται από λιγότερο δομημένες μορφές έκφρασης. Ο θεραπευτής οφείλει να αξιοποιήσει αυτή τη γνώση και να εργαστεί με αφηγηματικές δομές και θεματικές που είναι πολύ οικείες στον πελάτη ή είναι σε θέση να δημιουργήσουν τρόπους που θα διδάξουν τον πελάτη πως θα απομακρυνθεί από το συνηθισμένο τρόπο με τον οποίο αναστοχάζεται ιδέες και βιώματα.

Θα παρουσιάσω τρία παραδείγματα με περιστατικά όπου αξιοποιείται η αφήγηση με θεραπευτικό τρόπο. Τα τρία αυτά παραδείγματα προσφέρουν μόνο μια φευγαλέα αίσθηση των πολλών τρόπων ένταξης της αφήγησης στη θεραπευτική διεργασία. Σε κάθε ένα από τα παραδείγματα αυτά, η αφήγηση αποτελεί την κύρια πρακτική της συνεδρίας, υπάρχουν όμως πολλοί άλλοι τρόποι επίσης όπου η αφήγηση ενδέχεται να ενταχθεί σε μικρότερο βαθμό, συνδυαζόμενη με άλλες τεχνικές οι οποίες αποτελούν ίσως το κύριο πλαίσιο των συνεδριών. Το πρώτο παράδειγμα αφορά την Αφηγηματική Τεχνική Αξιοποίησης των Ζώων ενταγμένη σε ένα πλαίσιο οικογενειακής θεραπείας. Το δεύτερο παράδειγμα αφορά τη Μέθοδο Απεικόνισης του Εαυτού ως Δέντρο, όπως αξιοποιείται στο πλαίσιο συνεδριών εργοθεραπείας. Το τρίτο αποτελεί τους δικούς μου αναστοχασμούς καθώς πειραματίζομαι με τις διατροπικές μεταβιβάσεις γύρω από την αφήγηση.

Αφηγηματική Τεχνική της Αξιοποίησης Ζώων

Η Arad (2004) περιγράφει την Αφηγηματική Τεχνική της Αξιοποίησης Ζώων ως ένα τύπο οικογενειακής παιγνιοθεραπείας. Η οικογενειακή παιγνιοθεραπεία ενδέχεται να συμπεριλαμβάνει τεχνικές όπως οι συνεντεύξεις με μαριονέτες, η αφήγηση και η χρήση παιδικών ζωγραφιών. Η Αφηγηματική Τεχνική Αξιοποίησης Ζώων, στην περίπτωση αυτή, επιτρέπει μεγαλύτερα περιθώρια για φαντασία και δημιουργικότητα, καθώς αποτελεί μια ανοιχτή διαδικασία και δεν αξιοποιεί αντικείμενα, οπότε οι ιδέες προέρχονται αποκλειστικά από τη φαντασία των μελών της οικογένειας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

[…] Το να βλέπεις είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα στη ζωή – ή το να ακούς – το να βλέπεις και να ακούς είναι το ίδιο πράγμα. Αν τα μάτια σας είναι τυφλωμένα από τα προβλήματά σας, δεν μπορείτε να δείτε την ομορφιά του ηλιοβασιλέματος. Οι περισσότεροι από μας έχουν χάσει την επαφή με τη φύση. Ο πολιτισμός τείνει όλο και πιο πολύ προς τις μεγάλες πόλεις, γινόμαστε όλο και πιο πολύ άνθρωποι των πόλεων, ζώντας σε συνωστισμένα διαμερίσματα και έχοντας τόσο λίγο χώρο που δεν μπορούμε να δούμε τον ουρανό το πρωί ή το απόγευμα, και χάνουμε τόσο πολύ την επαφή μας με την ομορφιά. Δεν ξέρω αν έχετε παρατηρήσει πόσοι λίγοι από μας κοιτάζουν μια ανατολή ή μια δύση, μια φεγγαράδα ή την αντανάκλαση του φωτός στο νερό.

Τέχνη

Έχοντας χάσει την επαφή μας με τη φύση τείνουμε φυσιολογικά στο να αναπτύξουμε διανοητικές ικανότητες. Διαβάζουμε πολλά βιβλία, πηγαίνουμε σε μουσεία και κονσέρτα, βλέπουμε τηλεόραση και έχουμε τόσες άλλες διασκεδάσεις. Επαναλαμβάνουμε ατελείωτα τις ιδέες άλλων και σκεφτόμαστε και μιλάμε τόσο πολύ για τέχνη. Γιατί εξαρτιόμαστε τόσο πολύ από την τέχνη; Μήπως είναι μια μορφή διαφυγής, ερεθίσματος; Αν είσαι σε απευθείας επαφή με τη φύση, αν παρακολουθείς την κίνηση ενός πουλιού στον αέρα, αν βλέπεις την ομορφιά της κάθε κίνησης του ουρανού, αν παρατηρείς τις σκιές στους λόφους, την ομορφιά στο πρόσωπο ενός άλλου, νομίζεις ότι θα θέλεις να πας σε οποιοδήποτε μουσείο να κοιτάξεις οποιαδήποτε ζωγραφιά; Ίσως επειδή δεν ξέρεις να κοιτάς όλα τα πράγματα γύρω σου, είναι ο λόγος που καταφεύγεις σε κάποιο είδος ναρκωτικού για να σε διεγείρει να δεις καλύτερα.

Υπάρχει μια ιστορία για ένα δάσκαλο μιας θρησκείας που συνήθιζε να μιλάει κάθε πρωί στους πιστούς του. Ένα πρωί ανέβηκε στην εξέδρα και ενώ ήταν έτοιμος να αρχίσει να μιλάει, ένα μικρό πουλί ήρθε κι έκατσε στο περβάζι του παραθύρου και άρχισε να τραγουδάει. Και τραγουδούσε με όλη του την καρδιά. Μετά σταμάτησε και πέταξε μακρυά κι ο δάσκαλος είπε: «Το κήρυγμα τελείωσε για σήμερα το πρωί.» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αποσπάσματα της συνέντευξης των David Burns και Austin Young από την εικαστική κολεκτίβα Fallen Fruit στη J. Τη συνέντευξη στο σύνολό της θα τη βρείτε στο τρέχον τεύχος της Σχεδίας (περιοδικό δρόμου), σελ. 48-51. Η Fallen Fruit θα συμμετάσχουν στην 4η Μπιενάλε Αθήνας.

Ανοιχτό εργαστήρι παρασκευής μαρμελάδας στο δημόσιο χώρο (Λος Άντζελες)

[…] Το «περίπτερο με τις λεμονάδες» είναι το πιο πρόσφατο έργο μας. Προσφέρουμε λεμονάδα, και για αντάλλαγμα οι άνθρωποι μας λένε ια ιστορία από την καλύτερη και τη χειρότερη στιγμή της ζωής τους. Αυτές τις ιστορίες τις επεξεργαζόμαστε σε ποιητική μορφή, και το αποτέλεσμα θα είναι μια εγκατάσταση στο ασανσέρ ενός μουσείου. Καθώς λοιπόν θα το χρησιμοποιείς, θα ακούς τις ιστορίες «ανόδου» ή «καθόδου» της κοινότητας, τις ιστορίες όπου οι άνθρωποι ανυψώνονται ή παρακμάζουν, χωρίς ποτέ να φτάνουν στην κορυφή ή το πάτο.

Α.Υ.: Υπάρχει μια λαϊκή ρήση που λέει «όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, φτιάξε μια λεμονάδα», παίζοντας με την ιδέα ότι το λεμόνι είναι κάτι κακό, μιας και είναι ξινό. Όταν η ζωή φέρνει στο δρόμο σου δυσκολίες, εσύ πρέπει να βγάλεις κάτι καλό μέσα απ’ αυτό. Επιπλέον, εδώ μας ενδιαφέρει το προσωπικό στοιχείο, κάτι που μπορείς να διηγηθείς μέσα από την ιστοριογραφία.

D.B.: Πάντε ενδιαφερόμαστε για την οικειότητα και τις σιωπηλές ακριβές στιγμές των ανθρώπων, όπως ενδιαφερόμαστε και για τη γενικότερη εικόνα. Ο δημόσιος χώρος εμπεριέχει και τα δύο, διαρκώς. Κάποια από αυτά πυροδοτούν τη μνήμη και μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα πως λειτουργεί τόσο η συλλογική, όσο και η ατομική μνήμη. Θέλουμε να εξερευνήσουμε πως μέσα από αυτές τις συλλογικές εμπειρίες και ιδέες δημιουργείται ο πολιτισμός. […] Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

power&equality

Ζω παράλληλες ιστορίες. Η διεργασία της δημιουργίας μιας απεικόνισης αποκαλύπτει ότι η ζωή αποτελείται από μια σειρά πολλαπλών, αλληλοεπικαλυπτόμενων πραγματικοτήτων, που ενώ διαφοροποιούνται η μία από την άλλη την ίδια στιγμή συνυφαίνονται. Η συνείδηση τείνει να περιορίζει την αντίληψή μου, καθώς προσπαθώ να διαγράψω κάθε φαινομενικά ασυναφή λεπτομέρεια. Όμως ο πυθμένας του ποταμού της ζωής είναι γόνιμος και πολυπρόσωπος. Δύσκολο να κατανοήσεις την επαλληλότητα αυτών των πραγματικοτήτων.

Αναδύονται εικόνες. Δημιουργώ μια μάσκα για ένα κοκκαλιάρικο πρόσωπο, στο πλαίσιο μιας προηγούμενες σειράς τεράτων. Επί της ουσίας δεν είμαι εγώ εκείνη που αποφασίζει να φτιάξει τη μάσκα, αλλά είναι μάλλον η ίδια μάσκα που αποφασίζει να δημιουργηθεί. Καθώς ξαναδιαβάζω τις σημειώσεις μου παρατηρώ ότι τα πρώτα σκίτσα της πρωτοεμφανίστηκαν πριν ένα χρόνο. Τί να σημαίνει η επώαση αυτής της απεικόνισης; […]

Αναλογίζομαι τη διεργασία της δημιουργίας μιας απεικόνισης. Οι απεικονίσεις απορροφούν την αγωνία που νιώθω, αντιστέκονται στις ερμηνείες μου, με ταξιδεύουν σε τόπους. Αρχικά φαίνεται ν’ αναζητώ μια μεταφορά και μόλις αναδυθεί κάτι ισχυρό, ξεκινά η επούλωση [του τραύματος]. Μερικές φορές η μεταφορά είναι αποσπασματική, ένα περιορισμένο μορφολογικό κατασκεύασμα εντός μου [gestalt], το οποίο με το χρόνο γίνεται όλο και σημαντικότερο. Όπως αυτή η κοκκαλιάρικη μάσκα. Αρχικά ήταν μόνο ένα σκίτσο. Τώρα, ένα χρόνο μετά, αποτελεί ένα τρισδιάστατο αντικείμενο που μπορώ να το σηκώσω και να το κρατήσω στα χέρια μου. Δεν μπορώ παρά να του επιτρέψω να είναι, αναγνωρίζοντας ότι εγώ το δημιούργησα και σε εμένα απευθύνεται, εμπιστευόμενη πως θα έρθει η στιγμή που θα μάθω το λόγο ύπαρξής του.

Παρατηρώ ότι οι απεικονίσεις τείνουν να επαναλαμβάνονται, διαποτίζοντας τη ζωή μου. Το κόλπο είναι να κρατάς την επίγνωση της απεικόνισης δίχως να βιάζεσαι να κατανοήσεις το συμβολισμό της ή να τον αποχωριστείς πρόωρα. Αλλιώς η εικόνα ξεθωριάζει, χάνεται, περνά στη σφαίρα του ανείπωτου μέχρι να ξαναεμφανιστεί ελαφρά παραλλαγμένη, με αφορμή συγκεκριμένα γεγονότα ή εξαιτίας άλλων αγνώστων παραγόντων. […]

Κάθε φορά που επεξεργαζόμαστε κάτι σε βάθος, οι απεικονίσεις μας μεταφέρουν πίσω-μπρος, ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, τον εαυτό μας και τους άλλους, το προσωπικό και το αρχετυπικό. Αποκτάμε ενόραση ως προς τη ζωή μας κι επίσης, αν πλησιάσουμε ακόμα πιο κοντά, αποκτάμε πρόσβαση στο ευρύτερο πλαίσιο που ορίζουν ο χρόνος, ο τόπος και η πολιτική. [Έτσι] ο πατέρας μου είναι ο πραγματικός μου πατέρας και την ίδια στιγμή εκπροσωπεί τη μυθική φιγούρα του πατέρα εντός της κουλτούρας μας, όπου οι πατριαρχικές αξίες υπαγορεύουν ότι η αδυναμία δε γίνεται αποδεκτή στους άντρες. Ο λόγος που τα επεξεργάζομαι όλα αυτά εντός μου, είναι επειδή η ευρύτερη διάρθρωση των αξιών ενός πολιτισμού θα μετατοπιστούν σταδιακά εφόσον τα ίδια τα άτομα εκτελέσουν το δύσκολο έργο της προσωπικής τους αλλαγής. Η μετακίνηση από ένα ιεραρχικό κοινωνικό μοντέλο σε ένα καθεστώς ισονομίας και ισότητας δεν μπορεί να επιτευχθεί αποκλειστικά μέσω νομοθεσίας. Η αλλαγή πρέπει να λάβει χώρα εντός της καρδιάς και του νου των ατόμων. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Για υποτίτλους στα ελληνικά, πηγαίνετε εδώ!

Τον Ιούλιο που μας πέρασε, με αφετηρία τις αναγνώσεις του μπλογκ από ανθρώπους που προέρχονται από διαφορετικά μέρη του κόσμου, είχα επιχειρήσει την αντίστοιχη συνειρμική σύνδεση με κάθε τόπο.

Κι έτσι είχα ταξιδέψει στην Κύπρο, την Τουρκία, τη Σερβία, την Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, την Ισπανία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Ελβετία, την Ισλανδία, τη Σουηδία, το Πακιστάν, τη Νότιο Αφρική, τον Καναδά, τη Βραζιλία, τις ΗΠΑ. Κάποιοι ή κάποιες από εσάς ίσως με είχαν ακολουθήσει στην περιήγηση αυτή. Ενδέχεται μάλιστα να είχαν καταγράψει τους δικούς τους προσωπικούς συνειρμούς ανά τόπο – ως εσωτερική διεργασία ή και ως έμπρακτη αναζήτηση ήχων και εικόνων.

Έκτοτε έχουν προστεθεί νέοι τόποι και άρα νέες «εικόνες» σε αυτό το ιδιαίτερο υφαντό που ονομάζεται «κόσμος». Γείτονες από την Αλβανία και το Μαρόκο. Κοντοχωριανοί από τη Γαλλία, το Λουξεμβούργο, την Πορτογαλία, τη Ρουμανία, την Τσεχία και την Αυστρία. Κι επίσης περαχωρίτες από την Κόστα Ρίκα, την Ινδονησία και τις Φιλιππίνες.

Ωραίο το κοινό μας ταξίδι!

 

Caravan Project – Ένας Άλλος Κόσμος Είναι Εδώ

1ο μέρος:

2ο μέρος:

Ένα σύγχρονο παραμύθι που μας ταξιδεύει διαχρονικά στη φιλοσοφία και τις τέχνες του Δυτικού Κόσμου. Ταινία βασισμένη στο έργο του Γκάαρντερ Γιόσταϊν.

Ο Bruno Torfs δημιουργεί τα γλυπτά μέσα σε ένα τμήμα τροπικού δάσους, όπου τέχνη και φύση συνυπάρχουν – βλέποντας τα γλυπτά του, κάθε άλλη εκδοχή φαντάζει αδιανόητη.

Πλανήτης Γη

Κάθισα από περιέργεια τις προάλλες να δω από ποιές μεριές του κόσμου προέρχονται οι αναγνώστες/ριες αυτού του μπλογκ. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι δεν περιορίζονταν μόνο στην Ελλάδα, αλλά επεκτείνονταν κι αλλού! Ξεκινώντας από την ευρύτερη γειτονιά: Κύπρος, Τουρκία, Σερβία κι Ιταλία. Προχωρώντας λίγο πιο πέρα, εντός ευρωπαϊκών συνόρων: Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία, Ισπανία, Βέλγιο, Ολλανδία, Ελβετία, Ισλανδία και Σουηδία. Στην Κεντρική Ασία: Πακιστάν. Στην Αφρική: Νότιος Αφρική. Κι ακόμη παραπέρα: Καναδάς, Βραζιλία, Αυστραλία και Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Αναρωτήθηκα ποιές να είναι οι δικές μου εσωτερικευμένες αφηγήσεις (και «αφηγήσεις») για κάθε έναν από τους τόπους αυτούς. Επιχείρησα λοιπόν να τις χαρτογραφήσω. Εννοείται ότι πρόκειται για μια υποκειμενική χαρτογράφηση και σίγουρα όχι υπό την έννοια της αντιπροσωπευτικότητας. Ακόμη κι εγώ η ίδια – πόσο μάλλον ένας τρίτος – σε μια άλλη στιγμή στο χώρο και το χρόνο, θα εστίαζα σε κάτι διαφορετικό. Το όνομα κάθε τόπου λοιπόν συνδέεται και με κάτι συγκεκριμένο. Θα τον εξερευνήσετε με ένα ‘κλικ’…

Δημιουργούμε κάθε φορά που περιγράφουμε μία κατάσταση ή ανατρέχουμε σε αυτή. Αρχικά τη ‘ζωγραφίζουμε’ στο νου μας, στη συνέχεια αφηγούμαστε την εσωτερική αίσθηση της απεικόνισής μας στους άλλους – λέγοντας ή ακόμα και πράττοντας. Κάθε φορά που μιλάμε για τον εαυτό μας ή για τα πλαίσια στα οποία μεγαλώσαμε ή/και ζούμε αφηγούμαστε ιστορίες. Παρομοίως, οι θεσμοί αποτελούν έμπρακτες εκφάνσεις των τρόπων με τους οποίους οι κοινωνίες (και άρα εμμέσως τα άτομα) αφηγούνται τον εαυτό τους. Ποτέ οι αφηγήσεις αυτές -προσωπικές ή συλλογικές, άτυπες ή θεσμικές- δεν ακολουθούν γραμμική πορεία, αλλά σπειροειδή. Μέσω αυτών ζυμώνονται ή συμφιλιώνονται διαφορετικές κοινωνικές πραγματικότητες ή κατασκευές. Κοινωνικά πρότζετκ, όπου καλούμαστε να επιλέξουμε με τι τρόπο θα διαμορφώσουμε προσωπικές αφηγήσεις του εαυτού, αλλά και του κόσμου γύρω μας. Έτσι η ταυτότητά μας, δε δημιουργείται ‘κάπου εκεί έξω’, αλλά αντίθετα Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach