You are currently browsing the tag archive for the ‘Τίνα Λυ.’ tag.

IMG_3743

Στο νέο μου σπίτι

αφουγκράζομαι τη γειτονιά:

μια γριά ταχταρίζει την εγγόνα της

ένας συνταξιούχος γείτονας κλέβει δαμάσκηνα

από το δέντρο του κήπου μου (σαν δει

πως τον βλέπω, κάνει πως δεν ενδιαφέρεται

– ισχυρίζεται πως είναι άγουρα)

ένα ζευγάρι τσακώνεται κι αυτός στρέφεται

για παράπονα σ’ έτερο γέροντα

γυναίκες ή άντρες καθώς περπατούν τους σκύλους τους

χαρούμενοι που μπορούν

επιτέλους να συνοδεύουν κάποιον με λουρί

στο όνομα της αγάπης

ένα πιάνο ηχεί για δέκα ακριβώς λεπτά κάθε απόγευμα

τρίλιες!

ένα μηχανάκι παρκάρει απέναντι (αυτή του ρίχνει

τις πλεξούδες της να σκαρφαλώσει στο παράθυρό της,

όμως αυτός είναι πραγματιστής, δε βλέπει παρά

τα σκαλοπάτια της)

ένα αγόρι διαολοστέλνει τη μάνα του με μανία

– κάθε φορά σοκάρομαι

και κάποιος που φυσά τη μύτη του με σθένος.

 

Στο νέο μου σπίτι:

τα πεύκα στέκονται έξω απ’ το παράθυρό μου

ευθυτενή και πανέμορφα, μοιράζονται με τα κυπαρίσσια

την ίδια αγάπη για τον ουρανό

βρέχει συχνά

ο γάτος συναντά φίλους κι εχθρούς στον κήπο

μπορώ να ονειρεύομαι πάλι.

 

Ξέχασα να γράψω:

το υπερικό ανθίζει απτόητο.

IMG_2543

IMG_1721

 

 

IMG_0742

IMG_0740IMG_0743

αγριοράδικα3

IMG_0374

Όχι δεν είναι για να σκοτώνουν τα χέρια.

Είναι για να κρατούν την άκρη του ορίζοντα

για ν’ αγκαλιάζουν, να χαϊδεύουν, να αγγίζουν

για να εκφράζουν δύναμη ή πόθο

κάποτε να σκορπούν σπόρους ή ακόμη

και πέταλα λουλουδιών

να δείχνουν με δείχτη τεντωμένο

τη βραδυνή πορεία της Μεγάλης Άρκτου

να σχηματίζουν λέξεις και νοήματα

να κολυμπούν, να αναπαύονται κρυφά σε τσέπες

να ψηλαφούν το απροσδόκητο

να ελπίζουν πράττοντας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

William-Adolphe Bouguereau «Δρυάς»

Κάποτε, πολύ παλιά, αλλά ίσως πάλι όχι και τόσο παλιά, οι άνθρωποι πίστευαν πως τα δέντρα έχουν ψυχές. Και κάποιοι μάλιστα υποστήριζαν πως στους κορμούς τους κατοικούνε νύμφες. Τις νύμφες άλλοι τις ονόμαζαν Δρυάδες κι άλλοι Δεντροκόρες. Οι άνθρωποι των καιρών εκείνων τιμούσαν τα δέντρα. Έτρωγαν τους καρπούς τους, ξάπλωναν κάτω απ’ τη σκιά τους, κρεμούσαν τις κούνιες των παιδιών τους στα κλαδιά τους. Ακόμα και τα σπίτια τους τα κατασκεύαζαν ψηλά στις κορφές των δέντρων.
Κανείς δεν είχε δει ποτέ τις Δεντροκόρες. Μόνο κάτι ονειροπαρμένοι επέμεναν ότι είναι λεπτές σαν το μίσχο μιας ανεμώνης, ότι δεν περπατούν αλλά σχεδόν αιωρούνται και πως οι φωνές τους ηχούν σαν το θρόισμα των φύλλων – πρέπει να έχεις καλά τεντωμένα τα αυτιά σου, αν θέλεις να ξεχωρίσεις τις φωνές τους ανάμεσα στα δέντρα.
Από την κορφή των δέντρων οι κάτοικοι των καιρών εκείνων αγνάντευαν ώρες: το πιο μακρινό βουνό, τις πεδιάδες ολόγυρα, τη λίμνη τους, τα ποτάμια… Καθόντουσαν ψηλά και παρατηρούσαν τον κόσμο να ξεδιπλώνεται κάτω απ’ τα πόδια τους, τη μέρα να διαδέχεται τη νύχτα, τη βροχή να εναλλάσσεται με χιόνι, χαλάζι, λιακάδα, αέρα, το καλοκαίρι ν’ ακολουθεί την άνοιξη, το χειμώνα, το φθινόπωρο.
Κάποτε, κάποιοι άνθρωποι άρχισαν να μιλούν για τον ήλιο. Στεκόντουσαν στα δέντρα και έλεγαν ο ένας στον άλλο: «Αχ, εμείς δεν είμαστε παιδιά των δέντρων. Είμαστε παιδιά του ήλιου. Κοιτάξτε πως λάμπει!» Καθώς η μια γενιά διαδεχόταν την άλλη, όλο και περισσότεροι θαύμαζαν τη λαμπρότητά του. Τώρα πια οι άνθρωποι ονειρευόντουσαν διαρκώς πως να τον φτάσουν, να τον αγγίξουν. Ξέχασαν τις ιστορίες που τους διηγούνταν οι γιαγιάδες τους για τις Δεντροκόρες και κανείς δεν αναζητούσε πια το θρόισμα των λόγων τους ανάμεσα σε κλαδιά και φύλλα.
Δεν άργησε να έρθει η μέρα που άρχισαν να σωριάζουν το δέντρα στη γη. Επιθυμούσαν να φτιάξουν με τους κορμούς τους έναν πύργο τόσο ψηλό, που θα τους επέτρεπε να σταθούν στην κορφή του και ν’ απλώσουν τα χέρια ν’ αγγίξουν την πύρινη σφαίρα. Νύχτα-μέρα τα τσεκούρια και τα πριόνια δούλευαν. Όλοι είχαν πέσει με τα μούτρα στη δουλειά. Κανείς δε σταματούσε λεπτό. Μόνο τις νυχτερινές ώρες του ύπνου, μια γυναίκα τριγυρνούσε στους δρόμους σπαράζοντας «τρελοί, τυφλοί, ανόητοι, καταραμένοι!». Μόνο που κανείς δεν έδινε σημασία στις φωνές της και κάποτε η γυναίκα έπαψε να οδύρεται και να φωνάζει. Ούτε που ρώτησαν να μάθουν ποια ήταν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η νύχτα ανήκει

στους περιπατητές και τους γρύλους

ενίοτε και στα τζιτζίκια (τις ζεστές καλοκαιρινές νύχτες)

στα κοιμισμένα φώτα των παραθύρων της πόλης

στα κρυφά φιλιά και ίσως

στους περιπαθώς περιπλεγμένους εραστές.

Η νύχτα ανήκει

σ’ αυτούς που ονειρεύονται

στα σκεβρωμένα σανίδια ενός πατώματος

όπως τρίζουν απρόσμενα

σίγουρα στο φεγγάρι και στ’ αστέρια

στην αυγή που πλησιάζει βιαστικά

ν’ αγκαλιάσει το σκοτάδι

χαρίζοντάς μας την υπόσχεση της εναλλαγής. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

IMG_9989

IMG_0039

IMG_9976

IMG_9920

IMG_9921

IMG_8888

IMG_8892

Κάποτε τα ποτάμια ήταν ακίνητα. Διέσχιζαν σα φλέβες από μολύβι τη γη και τα νερά τους ήταν βαριά και γκρίζα. Κάθε πλάσμα που επιθυμούσε να πιεί νερό, δεν είχε ν’ ανησυχεί πως θα το βρει. Χειμώνα-καλοκαίρι, μέρα ή βράδυ, με βροχή ή με ήλιο, οι ποταμοί παρέμεναν ίδιοι κι απαράλλαχτοι.
Υπήρχε κι ένας ποταμός λίγο διαφορετικός. Όλο και πήγαινε να ξεχειλίσει κατά τη μία ή την άλλη μεριά, πέρα από τη συνηθισμένη κοίτη του, αλλά οι άνθρωποι των χωριών τριγύρω είχαν το νου τους κι όταν χρειαζόταν έσπευδαν με φτυάρια κι αξίνες, σακιά άμμο και πέτρες να επαναφέρουν τη μορφή στο άμορφο όπως λέμε. Την ίδια μορφή πάντα.
Σ’ ένα από τα χωριά ζούσε μια γυναίκα. Όλοι την ήξεραν, μα κανείς δεν την γνώριζε. Ορισμένοι έλεγαν ότι μιλά πολύ κι άλλοι έλεγαν λίγο, κάποιοι υποστήριζαν πως αγαπά τους ανθρώπους, άλλοι πάλι πως δεν της καίγεται καρφί. Είχε μαλλιά μακριά: ήταν λευκά σαν το χιόνι, κόκκινα σαν τον πηλό, καστανά σαν τη γη, μαύρα σαν το κάρβουνο, ξανθά σαν τον ήλιο, γκρίζα σαν τα σύννεφα που τον σκεπάζουν ορισμένες φορές. Μα πιο παράξενα ήταν τα μάτια της: άλλαζαν χρώμα δέκα χιλιάδες φορές μέσα στη μέρα. Κι άλλοτε ήταν γαλήνια, άλλες φορές τρικυμισμένα.
Κατέβαινε συχνά στον ποτάμι. Μετακινούσε βότσαλα, ανασκάλευε το χώμα, μιλούσε με τα δέντρα – τα μόνα που ήταν δυσαρεστημένα με την ακινησία των ποταμών στον κόσμο ως είχε – παρατηρούσε τα πουλιά να πετούν ή τα ουράνια σώματα να εναλλάσσονται με απρόβλεπτη ακρίβεια, αδιάφορα, στον ουρανό. Στο χωριό την κοιτούσαν λοξά. Ποτέ κατάματα. «Δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει;», αναρωτιόντουσαν. Κι έφτιαχναν ιστορίες γι’ αυτά που δε γνώριζαν. Μα το χειρότερο ήταν πως τις πίστευαν κιόλας! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

IMG_7787

 

IMG_7143

...μέσα στο δάσος, δίπλα στο νερό, πάνω στο βράχο...

…μέσα στο δάσος, δίπλα στο νερό, πάνω στο βράχο…

 

en plo 062009 (3)

ουράνιο τόξο

ουράνιο τόξο

κρυφτό

κρυφτό

αγκαλιά

αγκαλιά

«Knitting old woman» του Evert Larock, 1892

Σ’ έναν τόπο μακρυνό ζούσαν κάποτε κάμποσοι άνθρωποι. Ήταν ταλαιπωρημένοι από τους πολέμους και τις απανωτές λύπες που οι καιροί της εποχής εκείνης είχαν σκορπίσει απλόχερα στις ζωές τους. Με δυσκολία στεκόντουσαν στα πόδια τους. Αλλά επειδή η ζωή προχωρά πάντα, λίγο από δω, λίγο από κει κατάφερναν να επιβιώνουν.

Και ήρθε και η μέρα, που απ’ τα γεννήματά τους περίσευε και κατιτίς: ένα αυγό, λίγο στάρι, μια κούπα γάλα, δυο δάχτυλα λάδι. Τίποτε ιδιαίτερο στην αρχή, ίσα-ίσα να πεις στον εαυτό σου μπορώ να καλέσω κι έναν άνθρωπο να φάμε παρέα, ν’ απλώσω το χέρι να προσφέρω σ’ όποιον έχει περισσότερη ανάγκη από μένα.

Πέρασαν κάμποσα χρόνια ακόμα. Τα χωράφια και τα ζωντανά τους αρκούσαν για να ζουν πλέον πλουσιοπάροχα. Είχαν ξαναχτίσει τα σπίτια τους και τα κελάρια τους ήταν γεμάτα μ’ ένα σωρό καλά. Κάτι όμως έλειπε.

Όσο προσπαθούσαν απλώς να βγάλουν τη μέρα δεν παρατηρούσαν την απουσία του. Σαν ήρθε όμως ο καιρός να κοντοσταθούν και ν’ απολαύσουν τους κόπους τους, κατάλαβαν πως ό,τι κι αν ήταν αυτό το κάτι, είχε χαθεί για πάντα κι ας μην ήταν για όλους το ίδιο. Όσο κι αν το έψαξε καθένας τους δεν το βρήκε. Κι επειδή ο άνθρωπος δεν αντέχει για πολύ καιρό την αίσθηση του κενού, αποφάσισαν να ζητήσουν βοήθεια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μια χοντρή-λεπτή κοπέλα

κάθεται σε μια κασέλα

κι όλο κλώθει και ρωτάει

αν ο κόσμος προχωράει.

«Δε γνωρίζω, δε γνωρίζω»

απαντάει το μαλλί

«κι αν γνωρίζω, κι αν γνωρίζω;»

ψιθυρίζει το πουλί.

Μια κοντή-ψηλή κοπέλα

κάθεται σε μια κασέλα

κι όλο γνέθει και ρωτάει

αν ο κόσμος μας μιλάει.

«Κι αν γνωρίζω, δε γνωρίζω»

απαντάει το μαλλί

«ψιθυρίζω και σ’ αγγίζω»

τραγουδάει το πουλί.

«October Moon» του Adam Zebediah Joseph

Κάποτε, σε μια καλύβα στο δάσος ζούσαν μια γυναίκα με τον άντρα της. Η γυναίκα ήταν έγκυος και είχαν έρθει οι μέρες της. Πράγματι, δεν πέρασε πολύς καιρός κι έφερε στον κόσμο ένα κορίτσι που είχε πρόσωπο στρογγυλό σαν του φεγγαριού, γι’ αυτό οι γονείς της την ονόμασαν ευθύς Φεγγαροπρόσωπη. Εκείνη τη νύχτα άκουσαν κάποιον να χτυπά την πόρτα του σπιτικού τους. Άνοιξαν – δισταχτικά είν’ η αλήθεια – και τι να δουν; Μπροστά τους στέκονταν οι τρεις Μοίρες που είχαν έρθει να δώσουν τις ευχές τους στο νεογέννητο. «Δεν υπάρχει ευχή δίχως κατάρα» είπαν οι γυναίκες στη λεχώνα κι εκείνη βιάστηκε να αποκριθεί «αχ! ας είναι γερή, ας ζήσει να γεράσει εκατό χρονών κι όποια δυσκολία έρθει καλόδεχτη θα ‘ναι».

Στάθηκε λοιπόν η πρώτη από τις Μοίρες πάνω από την κούνια του μωρού και είπε: «Να φέγγει στις ζωές των ανθρώπων γύρω της σαν το ολόγιομο φεγγάρι».

«Να μιλά τη γλώσσα φυτών και ζώων, όπως το φεγγάρι μιλά τη γλώσσα των νερών» συμπλήρωσε η δεύτερη.

Η τρίτη αρχικά δεν είπε κουβέντα. Έπειτα πλησίασε, έβγαλε ένα αγκάθι από τα μπλεγμένα μαλλιά της και το έμπηξε στο αριστερό μάτι της Φεγγαροπρόσωπης. Μια σταγόνα αίμα ανάβλυσσε και το μωρό άφησε κραυγή μεγάλη. «Εγώ της δωρίζω τον πόνο – με φεγγάρι ή χωρίς φεγγάρι» είπε. Κι έφυγε – και μαζί της έφυγαν κι οι άλλες δυο.

Τα χρόνια πέρασαν. Η Φεγγαροπρόσωπη έγινε δεκάξι χρονών. Στο χωριό δεν πλησίαζε συχνά. Είχε όμως το χάρισμα να γλυκαίνει τις ζωές όσων συναντούσε, κι επειδή μιλούσε σε φυτά και ζώα, οι άνθρωποι την καλούσαν συχνά για βοήθεια στους στάβλους ή στα χωράφια: για τα σπαρτά που δε δέναν καρπό ή τις αγελάδες που γεννούσανε δύσκολα. Είχε έρθει πια η ώρα να παντρευτεί, όμως οι χωριανοί όσο κι αν την αγαπούσαν τη φοβόντουσαν και λίγο. Και κανείς από τους νέους δεν την ήθελε για γυναίκα του – τους τρόμαζε το μάτι της που δάκρυζε σταγόνες αίμα αντί για αλμυρό νερό.

Ήρθε μια μέρα που η Φεγγαροπρόσωπη αποφάσισε να φύγει. «Αν πρέπει να φύγεις κόρη μου, να φύγεις, να βρεις το δρόμο σου», της είπαν οι γονείς της. Τους αποχαιρέτησε λοιπόν και τράβηξε προς την άκρη του δάσους και από κει πέρα στο βουνό. Περπατούσε μέρα και νύχτα, ο δρόμος κακοτράχαλος, οι πέτρες κυλούσαν θαρρείς κάτω απ’ τα πόδια της, στιγμές-στιγμές νόμιζε πως έβρεξε ο ουρανός λιθάρια. Τα παπούτσια της ίσα που αντέξανε τρεις μέρες. Έπειτα συνέχισε ξυπόλητη. Περίεργο τόπο διάβαινε. Τα δέντρα λιγοστά και το νερό ελάχιστο, μόνο βράχια όσο έφτανε το μάτι του ανθρώπου κι ο ήλιος ανελέητος. Όπως προχωρούσε βρήκε στο χώμα ένα πουλί. Σπαρταρούσε.

«Τι έπαθες και δεν πετάς;» το ρώτησε. «Διψώ» της είπε το πουλί και η Φεγγαροπρόσωπη, δίχως να το σκεφτεί, έστριψε μια σταλιά το αγκάθι στο μάτι της κι άφησε μια σταλαγματιά αίμα να κυλήσει από το μάγουλό της στο ράμφος του πουλιού. Ήπιε αυτό, συνήλθε. «Να είσαι καλά» την ευχαρίστησε και μάδησε ένα φτερό από το στήθος του και της το χάρισε. Έπειτα έδωσε μια και πέταξε μακρυά.

Εκείνη τη νύχτα η Φεγγαροπρόσωπη κοιμήθηκε κάτω από έναν μικρό, πολύ μικρό κέδρο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ξεδιπλώνοντας το φεγγάρι

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Bealtaine Cottage ~ Home of Goddess Permaculture and Earth Healing

Colette O'Neill, Innovator of Goddess Permaculture ~Plantswoman ~ Teacher ~ Writer and Photographer

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach