You are currently browsing the tag archive for the ‘φιλοσοφία’ tag.

Wanktok: πρόκειται για μια λέξη στα κρεόλικα Tok Pisin της Παπούα Νέας Γουινέα, η οποία χρησιμοποιείται για να περιγράψει ανθρώπους που μιλούν την ίδια γλώσσα με σένα κι ως εκ τούτου κατά μία έννοια σε διεκδικούν.
Προφέρεται:  Wahn-tok

Συνήθως η λέξη αυτή αναφέρεται σε άτομα εντός μίας οικογένειας, ενός χωριού, ενός κλαν και ίσως και λίγο μεγαλύτερες περιοχές (ας λάβει κανείς υπ’ όψη του τη σχετικά περιορισμένη έκταση της Παπούα Νέας Γουινέα, αλλά και των κλαν της). Σύμφωνα με το wanktok, άνθρωποι που μοιράζονται μία κοινή γλώσσα – είτε υπάρχει συγγένεια είτε όχι – είναι «χρεωμένοι» κατά ένα τρόπο ο ένας στον άλλο και άρα υπάρχει η προσδοκία ότι θα φροντίσουν όσους συνανθρώπους τους μιλούν τα Tok Pisin. Η γέννηση μιας λέξης σαν αυτή οφείλεται στη γλωσσική απομόνωση της Παπούα Νέας Γουινέα […] Μεταφρασμένη στη κυριολεξία, η λέξη αυτή σημαίνει «μία λαλιά».

Πηγή: http://languageshellyeah.tumblr.com

Advertisements

Ἀναδύθηκε δάσος ζοφερὸ
ἀπ᾿ τὸ πνεῦμα μας
κι ἐκάλυψε τὸν ὁρίζοντα.
Μόνο ἀτραποὶ τρυπώνουν
καὶ χάνονται μέσα στὸ φόβο.
Μέλλον δὲν φαίνεται.

Τρέχουν, χορεύουν ἀνύποπτα
γιὰ ὅ,τι γίνεται πάνω τους
τὰ παιδιά, ἐνῷ γέρνοντας γύρω
καὶ κάτω ἀπ᾿ τὰ πόδια τους, (ὡς
ν᾿ ἀκοῦν τὴ βοὴ καὶ νὰ βλέπουν
τὸ σύννεφο) σὰν ἕνα ἀπέραντο
ὑπαίθριο ἐκκλησίασμα
τὰ λουλούδια προσεύχονται.

Πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/nikhforos_brettakos_poems.htm

Αντιγράφω – και μεταφράζω – από τη Wikipedia:

Η λέξη Satyagraha (στα σανσκριτικικά सत्याग्रह, δηλαδή satyāgraha), αν μεταφραστεί ελεύθερα σημαίνει «έμφαση στην αλήθεια» (όπου satya σημαίνει ‘αλήθεια’ και agraha σημαίνει ‘έμφαση ή επιμονή’) ή «δύναμη της ψυχής» ή «δύναμη της αλήθειας,» αποτελώντας μια ιδιαίτερη φιλοσοφία και πρακτική εντός μίας ευρύτερης κατηγορίας γνωστής ως ‘μη βίαιη αντίσταση’ ή ‘πολιτική ανυπακοή’. Ο όρος «satyagraha» επινοήθηκε από τον Mahatma Gandhi.

[…] Για τον Gandhi, η satyagraha σήμαινε κάτι πολύ περισσότερο από την «παθητική αντίσταση», μετατρέποντάς την σε συνώνυμο της δύναμης όταν κανείς θέτει έμπρακτα σ’ εφαρμογή μη βίαιες μεθόδους. Σύμφωνα με τον ίδιο:

Η αλήθεια (satya) υπαινίσσεται την αγάπη και η αποφασιστικότητα (agraha) γεννά και υπηρετεί τη δύναμη ως συνώνυμό της. Έτσι λοιπόν, άρχισα ν’ αποκαλώ το κίνημα στην Ινδία Satyagraha, θέλοντας να εκφράσω ότι η Δύναμη είναι παιδί της Αλήθειας και της Αγάπης ή της μη βίας. Εγκατέλειψα έτσι τις αναφορές στην “παθητική αντίσταση” κι ακόμα και σε αγγλικά κείμενα χρησιμοποιούσαμε την ίδια τη λέξη “satyagraha” ή κάποια ανάλογη αγγλική φράση.

[…] Την έχω επίσης ονομάσει Δύναμης της Αγάπης ή Δύναμη της Ψυχής. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Εγχειρίδιο του Σιναπόσπορου», Δυναστεία των Qing

Αυτό που γνωρίζει ο άνθρωπος δεν συγκρίνεται μ’ εκείνο που δεν γνωρίζει. Τα χρόνια της ζωής του δε μπορούν να συγκριθούν με τα χρόνια πριν τη γέννησή του. Πασχίζοντας με το μικρό να μετρήσει το μεγάλο οδηγείται σε σύγχυση και δεν φτάνει στο σκοπό του. Πώς λοιπόν μπορεί κανείς να πει ότι η άκρη μιας τρίχας είναι το έσχατο της μικρότητας και το σύμπαν το έσχατο της μεγαλοσύνης;

Σ’ όλο τον κόσμο δεν υπάρχει τίποτα μεγάλο ή μικρό. Το σύμπαν, είναι μικρό σαν ένας σπόρος σιναπιού. Η άκρη μιας τρίχας, είναι μεγάλη σαν ένα βουνό.

Πηγή: Γιάννης Υφαντής (2001:202) ΜΥΣΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ – Σούφι, Ινδοί, Ταό, Ζεν, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα.

Συμβολικές απεικονίσεις της Γης.

Απόσπασμα από το έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη (1985: 174-175, 187-191) Η ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΗ ΘΕΣΜΙΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, Προβλήματα του Καιρού μας/ Εκδόσεις Ράππα, Αθήνα:

[…]

Κάθε τι που μας παρουσιάζεται, μέσα στον κοινωνικό-ιστορικό κόσμο, είναι άρρηκτα συνυφασμένο με το συμβολικό. Όχι ότι εξαντλείται σ’ αυτό. Οι πραγματικές πράξεις, ατομικές ή συλλογικές – η εργασία, η κατανάλωση, ο πόλεμος, ο έρωτας, η τεκνοποίηση – τα απειράριθμα υλικά προϊόντα, χωρίς τα οποία καμία κοινωνία δεν θα μπορούσε να ζήσει ούτε στιγμή, δεν είναι (πάντοτε ή απευθείας) σύμβολα. Όμως και οι μεν και τα δε είναι αδύνατα έξω από ένα συμβολικό δίκτυο.

Συναντούμε φυσικά το συμβολικό, κατά πρώτο λόγο στη γλώσσα. Το συναντούμε όμως, σ’ έναν άλλο βαθμό και μ’ έναν άλλο τρόπο, και στους θεσμούς. Οι θεσμοί δεν ανάγονται στο συμβολικό, όμως δεν μπορούν να υπάρξουν παρά μόνο μέσα σ’ αυτό, είναι αδύνατοι έξω από ένα δευτεροβάθμιο συμβολικό, συγκροτούν ο καθένας το δικό του συμβολικό δίκτυο. Μια δεδομένη μορφή οργάνωσης της οικονομίας, ένα σύστημα δικαίου, μια θεσμισμένη εξουσία, μια θρησκεία, υπάρχουν κοινωνικά ως κυρωμένα συμβολικά αιτήματα. Συνίστανται στο ότι συνδέουν σημαινόμενα (παραστάσεις, προσταγές, επιταγές ή προτροπές περί του πρακτέου ή μη, συνέπειες – σημασίες, με τη χαλαρή έννοια του όρου) σε σύμβολα (σε σημαίνοντα) και στο ότι προσδίδουν κύρος σ’ αυτά, στο ότι, δηλαδή, καθιστούν αυτή τη σύνδεση λίγο πολύ αναγκαστική για την κοινωνία ή τη θεωρούμενη κοινωνική ομάδα. Ένας τίτλος ιδιοκτησίας, μια πράξη πωλήσεως, είναι ένα σύμβολο του κοινωνικά κυρωμένου «δικαιώματος» του ιδιοκτήτη να προβαίνει σε έναν απεριόριστο αριθμό πράξεων επάνω στο αντικείμενο της ιδιοκτησίας του. Ένα φύλλο μισθοδοσίας είναι το σύμβολο του δικαιώματος του μισθωτού να απαιτεί μια ορισμένη ποσότητα χαρτονομισμάτων που είναι το σύμβολο του δικαιώματος του κατόχου τους να επιδίδεται σε μια ποικιλία αγοραστικών πράξεων, κάθε μία από τις οποίες είναι με τη σειρά τους συμβολική.

[…]

Κάθε φουνξιοναλιστική άποψη γνωρίζει και πρέπει να αναγνωρίσει τον ρόλο του συμβολικού στην κοινωνική ζωή.

Όμως σπάνια μόνο αναγνωρίζει τη σημασία του – και τότε τείνει να την περιορίσει. Ή το συμβολικό θεωρείται σαν απλό ουδέτερο επικάλυμμα, σαν εργαλείο τελείως πρόσφορο για την έκφραση ενός προϋπάρχοντος περιεχομένου, της «αληθινής υποστάσεως» των κοινωνικών σχέσεων, που εν προκειμένω δεν προσθέτει ούτε αφαιρεί τίποτα. Ή η ύπαρξη μιας «ιδίας λογικής» του συμβολικού αναγνωρίζεται, αυτή όμως η λογική θεωρείται αποκλειστικά σαν ένταξη του συμβολικού σε μια ορθολογική τάξη, που επιβάλλει τις συνέπειές της, είτε αυτές είναι ηθελημένες, είτε όχι. Τελικά, γι’ αυτή την άποψη, ο τύπος είναι πάντοτε στην υπηρεσία της ουσίας, η δε ουσία είναι «πραγματική-ορθολογική». Αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι στην πραγματικότητα, κι αυτό καταστρέφει τις ερμηνευτικές αξιώσεις του φουνξιοναλισμού.

[…]

Η κοινωνία συγκροτεί τον συμβολισμό της, όχι όμως μέσα σε μια απόλυτη ελευθερία. Ο συμβολισμός πιάνεται από τη φύση, και πιάνεται απ’ την ιστορία (από αυτό που ήδη υπάρχει). Συμμετέχει, τέλος, στην ορθολογικότητα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αναδύονται αλυσώσεις σημαινόντων, σχέσεις μεταξύ σημαινόντων και σημαινομένων, διασυνδέσεις και συνέπειες, που δεν είχαν ούτε επιδιωχθεί, ούτε προβλεφθεί. Ο συμβολισμός, που ούτε επιλέγεται ελεύθερα, ούτε επιβάλλεται στη θεωρούμενη κοινωνία, που δεν είναι ούτε απλό ουδέτερο εργαλείο και διαφανές medium, ούτε απροσπέλαστη αδιαφάνεια και αδάμαστη εναντιότητα, ούτε κύριος της κοινωνίας, ούτε υπάκουος σκλάβος της λειτουργικότητας, ούτε μέσο άμεσης και πλήρους συμμετοχής σε μια ορθολογική τάξη, καθορίζει πλευρές της κοινωνικής ζωής (και όχι μόνο αυτές που υποτίθεται ότι καθορίζει), ενώ συγχρόνως βρίθει από διαλείμματα και βαθμούς ελευθερίας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Παγετώνας Breiðamerkurjökull, Ισλανδία

Παγετώνας Breiðamerkurjökull, Ισλανδία

Βήμα βήμα μας ακολουθούν  το αρχαϊκό και το πρωτόγονο. Μήπως είπα ήδη, δίχως να το καταλάβω, ότι οι παγετώνες θραύονται δημιουργώντας σχισμές, όταν η κοίτη τους  γίνεται κυρτή και κλίνει προς τα κάτω; Όλοι το ξέρουν. Λευκά, υπόλευκα και πρασινωπά χάσκουν τα ορατά χείλη αυτών των στομίων ή χαραδρών, γεφυρωμένα κατά τόπους  από το χιόνι.

Όταν κάποτε η ίδια κοίτη ανασηκώνεται, κοίλη, το πάχος του παγετώνα σπάζει, αλλά προς την άλλη κατεύθυνση, και η ρωγμή παίρνει σχήμα Λ. Δρασκελίζετε μία δυσδιάκριτη γραμμή, σφιχτή, γερή και ασφαλισμένη από την υψηλή πίεση, της οποίας όμως η στενότητα καλύπτει έναν γιγαντιαίο κενό όγκο που διευρύνεται προς τα κάτω και σε ορισμένες περιπτώσεις θα χωρούσε μερικούς καθεδρικούς ναούς.

Τα ψηλά και λευκά όρη κρύβουν τεράστιους χαμηλούς και μαύρους χώρους. Ο ήχος μέσα τους σβήνει, λένε, τα καλέσματα χάνονται, το φως σκοτεινιάζει, κανένα φανάρι δεν τους φωτίζει: Ποτέ κανείς δε γύρισε από εκεί. Η χαμηλή διάσταση κάποιου αόρατου και ανείπωτου παρελθόντος βαραίνει όποιον ταξιδεύει προς την ανώτερη διάσταση.

Η ανοιχτή θάλασσα και οι βουνοκορφές έχουν κοινό με τα ουράνια ύψη ότι αποπλέουμε προς αυτές: Για να φτάσουμε εκεί, πρέπει να περάσουμε από το λιμάνι, το καταφύγιο ή τη βάση. Ετούτες οι κάθετες καπνοδόχοι οδηγούν στα ύψη από ένα εκκεντρικό λαβύρινθο, όπου ο οδηγός λέγεται και πάλι Αριάν, Αριάδνη, όπως τον καιρό του φονικού Μινώταυρου. Σ’ όλα αυτά τα, συχνά ατελείωτα, ταξίδια, όλες οι διαβάσεις μοιάζουν με τους δαιδάλους από πάγο προς τα Βορειοδυτικά Εδάφη.

Αν όμως αλλού κάθε αναχώρηση προϋποθέτει τη ρήξη νημάτων ή δεσμών ή τη λύση κάβων, τούτη η πρωινή, στα καταφύγια μεγάλου υψομέτρου, απαιτεί αντίθετα το σχηματισμό σχοινιών. Ελάχιστοι αποτολμούν μια μοναχική περιήγηση εκεί πάνω. Ανάμεσα στις ενισχυτικές για τη λεκάνη ζώνες θεσπίζεται μια πάγια αλλά ευέλικτη υλική επικοινωνία, που εξασφαλίζει το προχώρημα. Το υποκείμενο που βαδίζει, αναρριχάται, κρημνοβατεί, περνά ή δεν περνά, δεν είναι αυτός, εσύ, εγώ, είναι η δεμένη ομάδα, δηλαδή το σχοινί. Αναχωρητή, μετανάστη στα πιο απόκοσμα ερημητήρια των σιωπηρών ορεινών αυλώνων, μόλις απέπλευσες, θέλοντας και μη, προς μια συλλογικότητα. Το υποκείμενο που θα θαμπωθεί στ’ απόκρημνα δίκρανα από τις μενεξεδένιες λάμψεις της αυγής θα είναι η αγάπη που σου δείχνει ή δεν σου δείχνει ο οδηγός σου ή η φίλη σου με όλες τις κινήσεις τους και η δική σου αγάπη γι’ αυτούς: Μ’ άλλα λόγια, πάλι το σχοινί. Πρέπει να το πούμε εγκάρδιο δεσμός, μήλον της ομονοίας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

source-woman-at-window

«Γυναίκα στο Παράθυρο» του Salvador Dali

«Ουδέποτε μένουμε στην παρούσα στιγμή. Αναπολούμε το παρελθόν. Προστρέχουμε στο μέλλον, που μας φαίνεται να βραδυπορεί, για να επισπεύσουμε την επέλασή του. Ή αναπολούμε το παρελθόν για να το ακινητοποιήσουμε, επειδή μας φαίνεται υπέρμετρα φευγαλέο. Τόσο άφρονες είμαστε που περιπλανιόμαστε σε καιρούς που δεν είναι διόλου οι δικοί μας, και που δεν σκεφτόμαστε καθόλου το δικό μας χρόνο, τον μοναδικό που μας ανήκει. Και πόσο ματαιόδοξοι που αναλογιζόμαστε όλα τούτα τα ποταπά και που αστόχαστα παραβλέπουμε το μόνο που υπάρχει. Εάν ο καθένας από εμάς εξετάσει τις σκέψεις του, θα δει ότι μονίμως τις απασχολεί το παρελθόν ή το μέλλον. Δεν σκεφτόμαστε σχεδόν ποτέ το παρόν. Το παρελθόν και το παρόν είναι τα μέσα μας· μόνο το μέλλον αποτελεί το σκοπό μας· έτσι δεν ζούμε ποτέ, αλλά ελπίζουμε να ζήσουμε, ενώ μονίμως προδιατεθειμένοι να ζήσουμε ευτυχισμένοι, αναπόφευκτο είναι να μην το επιτυγχάνουμε ποτέ.»

Πηγή: Blaise Pascal «Σκέψεις», από το έργο ΜΙΚΡΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ του Betrand Vergely, Εκδόσεις Νόβολι, Σειρά Μικρά Βασικά, Αθήνα 2010

«cash machine», banksy

Απόσπασμα από το ομώνυμο έργο του Stanley Diamond:

[…] Σε κοινωνίες που στηρίζονται στα τεχνολογικά τους επιτεύγματα, η μηχανή έχει ενσωματώσει κάθε αξίωμα της πολιτικής εξουσίας ή της αγοράς κι έτσι κάθε έκφανση ζωής στην κοινωνία, ανεξαρτήτως τάξης και βαθμίδας οφείλει να προσαρμοστεί στους ρυθμούς που υπαγορεύει αυτή. Ο χρόνος γίνεται γραμμικός, «πολύτιμος», μία έννοια κοσμική, περιορισμένος σε απλή προέκταση του χώρου με στόχο την πλήρωση κι έτσι ο ιερός χρόνος εξαφανίζεται.  Η γραμματέας οφείλει να προσαρμοστεί στην ταχύτητα της ηλεκτρικής γραφομηχανής, ο δακτυλογράφος στο μηχάνημα στενογραφίας, ο εργάτης του εργοστασίου στη γραμμή παραγωγής ή στον τόρνο, ο προϊστάμενος στα δρομολόγια των τραίνων ή των αεροπλάνων όντας επί της ουσίας εξαρτώμενος από κάθε χτύπο του τηλεφώνου, ο σωφέρ στο ρυθμό που υπαγορεύουν οι λεωφόροι ταχείας κυκλοφορίας, ο αναγνώστης στην ατελείωτη ροή έντυπης ύλης που παράγουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε υψηλές ταχύτητες, ακόμα και η μαθήτρια υπόκειται στην περιοδικότητα της μέρας με την ακρίβεια που ορίζει το ρολόι στον καρπό της, όπως και κάθε άτομο κατά τον «ελεύθερο» χρόνο του καθορίζεται από το μηχανοποιημένο οικιακό περιβάλλον και τη ροή μίας αποτελεσματικά ρυθμισμένης μορφής ψυχαγωγίας. Είναι σα να μας λειτουργούν οι μηχανές, αποκρυσταλλώνοντας στους μηχανικούς ή ηλεκτρονικούς παλμούς τους τις επιθυμίες μας. Η υποβάθμιση του χρόνου σε προέκταση του χώρου, όπως υπαγορεύεται από τις μηχανές, έχει υποβαθμίσει τους φυσικούς και ανθρώπινους ρυθμούς, οδηγώντας μας σε αποσυσχετισμό από τους εαυτούς μας. Ακόμα και τώρα, μετά βίας νιώθουμε αγάπη για τη Γη, μετά βίας βλέπουμε με τα μάτια μας ή ακούμε με τα αυτιά μας και μόλις που καταφέρνουμε να νιώσουμε τους χτύπους της καρδιάς μας πριν αυτή καταρρεύσει εις διαμαρτυρία. Ακόμα και τώρα, με την πίστη και τη ακρίβεια των κινήσεών μας παραμένουμε υπηρέτες αυτών των σχεδόν εξωγήινων μηχανών που μας έχουν πείσει να εκπληρώνουμε ανά πάσα στιγμή την αρχική πρόθεση της δημιουργίας τους, την οποία τώρα εκπροσωπούν – με τον ίδιο περίπου τρόπο που ένα τέλειο σώμα υπηρετεί τον αφέντη του κατά τη διάρκεια της καθημερινότητας, καταλήγοντας όμως μέσω της λειτουργίας αυτής να τον ευτελίσει.

Οι πρωτόγονες κοινωνίες δεν διαθέτουν νοήματα σχετικά με τέτοια ζητήματα, πραγματικά ή πιθανά. Γι’ αυτές παρόμοια ζητήματα υπερβαίνουν και τα πιο τρελά τους όνειρα, κάθε ιδέα αποξένωσης από το χωριό ή την οικογένεια ή και την ίδια τη γη. Βρίσκονται πέρα ακόμα και από την έννοια του θανάτου, ο οποίος δεν υπάρχει για να τους αποξενώσει από την κοινωνία ή τη φύση, αλλά αντίθετα για να συμπληρώσει την καμπύλη της ζωής. Σε γενικές γραμμές, μόνο μία αναλογία μπορεί να υπάρξει. Ο φόβος του εξοστρακισμού από τις μονάδες δικτύων συγγένειας από αυτή την προσωπική σύνδεση του ανθρώπου με την κοινωνία και τη φύση σε έναν ατελείωτο κύκλο ανάπτυξης – με λίγα λόγια, η αίσθηση της απομόνωσης και της αποπροσωποποίησης και ως εκ τούτου της έκθεσης στις δαιμονικές δυνάμεις, ενός φόβου διαδεδομένου ανάμεσα στους πρωτόγονους ανθρώπους – μπορεί να αποτελέσει μία ένδειξη στο πως θα αντιδρούσαν οι κοινωνίες αυτές στην τεχνολογική διεργασία αποξένωσης που παράγει ο πολιτισμός μας, εάν χρειάζονταν να τον κατανοήσουν. Το οποίο σημαίνει πως εάν καταλάβουμε τις στάσεις των πρωτόγονων ανθρώπων ως προς τον εξοστρακισμό από το δίκτυο των κοινωνικών και φυσικών μορφών συγγένειας, μπορούμε κατά αναλογία να καταλάβουμε και τη βδελυγμία και το φόβο τους για τον πολιτισμό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Είμαι επειδή είσαι.

 

Ή αλλιώς με βάση τα λεγόμενα του Αρχιεπισκόπου Desmond Tutu:

Μία από τις πιο γνωστές έννοιες στη χώρα μας είναι το Ubuntu (Ουμπούντου), το οποίο αποτελεί και την ουσία της ανθρώπινης φύσης. Αναφέρεται ειδικότερα σε ένα γεγονός – κανένα ανθρώπινο ον δεν μπορεί να υπάρξει σε απομόνωση. Αναφέρεται στην αλληλοσύνδεση ανάμεσά μας. Από μόνος σου δεν μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος και όταν ακολουθείς αυτή την αξία – το Ubuntu – σε χαρακτηρίζει η  γενναιοδωρία. Αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας ως άτομα πολύ πιο συχνά απ’ όσο θα ‘πρεπε, ως όντα ξέχωρα το ένα από το άλλο, ενώ στην πραγματικότητα είμαστε όλοι συνδεδεμένοι και ό,τι κάνει καθένας από εμάς επιδρά σε ολόκληρο τον Κόσμο. Κάθε φορά που κάνουμε το καλό, αυτό επιδρά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

 

Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Ubuntu_%28philosophy%29

Πριν οκτώ χρόνια περίπτου, ο Glenn Albrecht άρχισε να λαμβάνει απεγνωσμένα τηλεφωνήματα από τους κατοίκους της Upper Hunter Valley, μία περιοχή 6.000 τετραγωνικών μιλίων γνωστή ως η «Τοσκάνη του Νότου» – μία όαση αποτελούμενη από χωράφια καλλιεργούμενα με αλφάλφα, φάρμες και πλούσιες σε βλάστηση, που θυμίζουν Αγγλία, κομητείες σε μία κατά τ’ άλλα γνωστή για το ζεστό κλίμα της και την έλλειψη νερού ήπειρο. «Τα τηλεφωνήματα έδιναν την εντύπωση απεγνωσμένων εκκλήσεων» αναφέρει ο Albrecht, φιλόσοφος και καθηγητής σε θέματα βιωσιμότητας το Πανεπιστήμιο Murdoch του Perth.“Μου έλεγαν: ‘Μπορείς να μας βοηθήσεις; Δοκιμάσαμε τα πάντα. Υπάρχει κάτι που θα μπορούσες να κάνεις για να μας βοηθήσεις;’ ”

Οι κάτοικοι ήταν αλαφιασμένοι λόγω της εξάπλωσης των ανθρακωρυχείων στην περιοχή. Το κάρβουνο ανακάλυφθηκε στην ανατολική Αυστραλία μόλις 200 χρόνια πριν, αλλά η βιομηχανία εξόρυξης έχει ξεκινήσει να αναπτύσσει δραστηριότητες μόλις δύο δεκαετίες πριν. Σήμερα, στην κοιλάδα εξορύσσονται περισσότεροι από 100 εκατομμύρια τόνοι μαύρου κάρβουνου το χρόνο, υπό τη μορφή νταμαριών και με την παράλληλη χρήση χημικών εκρηκτικών, προκειμένου να απομακρυνθούν με εκρήξεις χώμα, κατακάθια και βράχοι. Οι εκρήξεις λαμβάνουν χώρα πολλές φορές κατά τη διάρκεια της μέρας, δημιουργώντας ‘τουλίπες’ γκρίζας σκόνης, η οποία επεκτείνεται πέρα από τις κορυφογραμμές και κατακάθεται σε παχιά στρώματα πάνω σε σκεπές, σοδειές, καθώς και στο δέρμα των ζώων. Τα φώτα των προβολέων λούζουν με άπλετο φως τον τόπο σε μόνιμη βάση. Φορτηγά, εκσκαφείς εξόρυξης και τρένα μεταφοράς άνθρακα με τη μηχανή τους μόνιμα να δουλεύει στο ρελαντί εκπέμπουν ένα συνεχές βουητό χαμηλής συχνότητας. Οι ποταμοί και τα ρέματα έχουν μολυνθεί.

Ο Albrecht, ένας μελαχροινός ενθουσιώδης  άντρας με γαμψή γερακίσια μύτη, ήταν γνωστός στους ντόπιους για τον ακτιβισμό του. Συμμετείχε στα μπλόκα ενάντια σε πλοία που εισέρχονταν στο Newcastle (κοντά στην Upper Hunter), το μεταλύτερο λιμάνι εξαγωγής άνθρακα στον κόσμο και δημοσίευε επωνύμως άρθρα που επέκριναν την αυστραλέζικη βιομηχανία εξόρυξης ορυκτών καυσίμων. Όμως ο Albrecht δεν ήξερε τι άλλο να προσφέρει πέρα από έναν ευήκοο ου και μερικές συμβουλές τακτικής. Τότε, κατά τα τέλη του 2002, αποφάσισε να πάει να δει πως μεταμορφωνόταν η Upper Hunter με τα ίδια του τα μάτια.

“Υπάρχει ένας λόγιος που μιλά για τη ‘γαλήνη της καρδιάς’”, μου είπε ο  Albrecht μόλις σταθήκαμε με το αυτοκίνητό του σε ένα βράχο πάνω από την ακτή του Newcastle με θέα τον Ειρηνικό. Σε απόσταση, εκεί ακριβώς που το βλέμμα παύει να διακρίνει τον ορίζοντα, στέκονταν 40 τάνκερ για κάρβουνο, όλα τους παρατεταγμένα σε μονή γραμμή.  “Η καρδιά των ανθρώπων ‘γαληνεύει’ όταν μπορούν να ζήσουν στον τόπο τους. Αν τους υποχρεώσεις να μεταναστεύσουν, αν τους απομακρύνεις από τη γη τους, η αίσθηση αυτή της καρδιάς χάνεται και βιώνουν μια μορφή σκοτοδίνης, σαν ολόκληρη η ζωή τους να κατακερματίζεται.” Οι Αμπορίτζιν της Αυστραλίας, οι Ναβάχο, αλλά και ένας μεγάλος αριθμός αυτοχθόντων αναφέρονται σε αυτή την απώλεια προσανατολισμού, η οποία χαρακτηρίζεται από πένθος, όταν εκτοπίζονται από τη γη τους. Ο Albrecht, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Upper Valley, συνειδητοποίησε ότι αυτή η «παθολογία του τόπου», όπως την αποκαλεί ένας φιλόσοφος, δεν περιορίζεται μόνο μεταξύ αυτοχθόνων. Οι άνθρωποι που απευθύνονταν στον Albrecht για υποστήριξη φαίνονταν ανήσυχοι, ανάστατοι, απελπισμένοι, σε κατάθλιψη – σαν να τους είχαν μεταφέρει μακρυά της κοιλάδας δια της βίας. Μόνο που δε συνέβαινε κάτι τέτοιο. Αυτό που άλλαζε ήταν η μορφή της κοιλάδας γύρω τους.

Κατά την άποψη του Albrecht, οι κάτοικοι της Upper Hunter δεν υπέφεραν μόνο από την ένταση της διαβίωσης σε δύσκολες συνθήκες, αλλά και κάτι άλλο πολύ πιο θεμελιώδες: μία μέχρι τότε μη αναγνωρισμένη ψυχολογική κατάσταση. Σε μία πραγματεία του το 2004, εφυήρε έναν όρο για να περιγράψει την κατάσταση: “solastalgia,” μία σύνθετη λέξη που προέρχεται από τη λατινική λέξη solacium (παρηγοριά) και την ελληνική ρίζα –algia (πόνος), την οποία ετυμολόγησε ως τον “πόνο που βιώνεται όταν υπάρχει αναγνώριση ότι ο τόπος στον οποίο ζει και αγαπά κανείς βρίσκεται υπό καθεστώς άμεσης απειλής. . . μία μορφή νοσταλγίας, ενώ κανείς παραμένει στο ‘σπίτι’ του.” Ο νεολογισμός αυτός δεν άρκεσε ώστε να τα ανθρακωρυχεία να σταματήσουν τη λειτουργία τους. Συνέχισαν να εξαπλώνονται. Το ίδιο όμως συνέβη και με την ιδέα του Albrecht. Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, η λέξη “solastalgia” εμφανίζεται σε μία πληθώρα εντύπων τόσο διαφορετικών μεταξύ τους όπως το περιοδικό Wired, τα Καθημερινά Νέα της Σρι Λάνκα, όπως και το δημοφιλές πολιτικού μπλογκ του Andrew Sullivan ‘The Daily Dish’. Το Σεπτέμβριο το βρετανικό ντουέτο της τριπ χοπ Zero 7 κυκλοφόρησε ένα οργανικό κομμάτι με τίτλο “Solastalgia”, ενώ το 2008 ο Jukeen, ένας Σλοβένος μουσικός χρησιμοποιήσε την ίδια λέξη σαν τίτλο του άλμπουμ του. Η «solastalgia» έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει τα βιώματα των καναδέζικων κοινοτήτων των Ίνουιτ, καθώς καλούνται να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της διαρκώς αυξανόμενης αύξησης στις θερμοκρασίες, των καλλιεργητών στη Γκάνα (που καλλιεργούν για προσωπική τους κατανάλωση και επιβίωση) οι οποίοι αντιμετωπίζουν αλλαγές των συνθηκών βροχόπτωσης και των προσφύγων που επιστρέφουν στη Νέα Ορλεάνη μετά τον τυφώνα Κατρίνα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

1ο μέρος:

2ο μέρος:

Ένα σύγχρονο παραμύθι που μας ταξιδεύει διαχρονικά στη φιλοσοφία και τις τέχνες του Δυτικού Κόσμου. Ταινία βασισμένη στο έργο του Γκάαρντερ Γιόσταϊν.

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός χρόνος ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Advertisements
Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Bealtaine Cottage

Colette O'Neill... Author, Publisher, photographer. Creator of Goddess Permaculture.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Living a Mythic Life in the Modern Age

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Seedzen

Telling Other Stories

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach