You are currently browsing the tag archive for the ‘φροντίδα’ tag.

«By the moon» του Chris Hiedeman

Κάποτε, πριν πολύ πολύ καιρό, οι μέρες ήταν κρύες κι ο χειμώνας πλησίαζε γοργά. Και όλα τα πουλιά πέταξαν μακρυά στο ζεστό νότο, περιμένοντας να επιστρέψει η άνοιξη. Ένα μικρό πουλί όμως, είχε σπασμένη φτερούγα και δεν μπορούσε να πετάξει. Δεν ήξερε τι να κάνει. Κοίταξε τριγύρω του, αναζητώντας ένα μέρος να το κρατήσει ζεστό. Αλλά δεν είδε τίποτε πέρα από τα δέντρα του μεγάλου δάσους.

«Ίσως τα δέντρα δεχτούν να με κρατήσουν ζεστό κατά τη διάρκεια του χειμώνα», είπε.

Έτσι προχώρησε μέχρι την άκρη του δάσους, χοροπηδώντας και φτερουγίζοντας όσο καλύτερα μπορούσε με τη σπασμένη του φτερούγα. Το πρώτο δέντρο ήταν μια λεπτόκορμη ασήμοχρωμη σημύδα.

«Όμορφη σημύδα», είπε το πουλί, «θα μου επιτρέψεις να κουρνιάσω στα ζεστά κλαδιά σου μέχρι να έρθει η άνοιξη;»

«Αγαπητέ μου», είπε η σημύδα «τι είναι αυτό που ζητάς! ´Εχω να φροντίσω τα φύλλα μου κατά τη διάρκεια του χειμώνα – αυτό μου αρκεί. Φύγε μακρυά από δω.»

Το μικρό πουλί χοροπήδησε και φτερούγισε όσο καλύτερα μπορούσε με τη σπασμένη του φτερούγα, μέχρι που έφτασε στο επόμενο δέντρο. Ήταν μια θαυμαστή, μεγάλη βελανιδιά.

«Ω μεγάλη βελανιδιά », είπε το μικρό πουλί «θα μου επιτρέψεις να σταθώ στα ζεστά κλαδιά σου μέχρι να έρθει η άνοιξη;»

«Αγαπητέ μου», είπε η βελανιδιά, «είναι πράγματα αυτά που ζητάς; Αν σταθείς στα κλαδιά μου όλο το χειμώνα, θα μου φας τα βελανίδια. Φύγε μακρυά από δω.»

Έτσι το μικρό πουλί χοροπήδησε και φτερούγισε με τη σπασμένη φτερούγα του όσο καλύτερα μπορούσε μέχρι που έφτασε σε μια ιτιά στην όχθη του ρέμματος.

«Αχ όμορφη ιτιά», είπε το μικρό πουλί, «θα μου επιτρέψεις να κάτσω στα ζεστά κλαδιά σου μέχρι να έρθει η άνοιξη;»

«Ε, όχι!», είπε η ιτιά, «εγώ δε μιλώ με ξένους. Φύγε μακρυά.»

Το καημένο μικρό πουλί δεν ήξερε πια που να πάει. Όμως προχώρησε παρακάτω, χοροπηδώντας και φτερουγίζοντας με τη σπασμένη φτερούγα του όσο καλύτερα μπορούσε. Εκείνη τη στιγμή το πρόσεξε ένα έλατο και του ‘πε: «Πού πας μικρό πουλί;»

«Ούτε κι εγώ γνωρίζω», είπε το πουλί. «Τα δέντρα δε δέχονται να με φιλοξενήσουν και η φτερούγα μου είναι σπασμένη και δεν μπορώ να πετάξω.»

«Μπορείς να ζήσεις σε ένα από τα κλαδιά μου», είπε το έλατο. «Ορίστε, αυτό είναι το πιο ζεστό.»

«Μπορώ να μείνω όλο το χειμώνα;»

«Ναι», είπε το έλατο. «Θα μου άρεσε να σε έχω παρέα.»

Μόλις το πεύκο που στεκόταν δίπλα στο έλατο είδε το μικρό πουλί να χοροπηδά και να φτερουγίζει με τη σπασμένη φτερούγα του όσο καλύτερα μπορούσε, του είπε: «Τα κλαδιά μου δεν είναι πολύ ζεστά, αλλά μπορώ να σε προστατέψω από τον άνεμο, γιατί είμαι μεγάλο και δυνατό.»

Έτσι το μικρό πουλί φτερούγισε (όσο καλύτερα μπορούσε) μέχρι το πιο ζεστό κλαδί του ελάτου και το πεύκο κράτησε τον άνεμο μακρυά από τη φωλιά του και όταν ο κέδρος είδε τι συνέβαινε, είπε ότι αυτός θα προσφέρει στο μικρό πουλί κάτι να τρώει κατά τη διάρκεια του χειμώνα – τους καρπούς των κλαδιών του. Τα κεδρόμηλα είναι μια πολύ καλή τροφή για τα μικρά πουλιά..

Το μικρό πουλί ένιωθε άνετα μέσα στη φωλιά του, προστατευμένο από τον άνεμο κι έχοντας ένα σωρό κεδρόμηλα για φαγητό.

Τα υπόλοιπα δέντρα στην άκρη του δάσους σχολίαζαν το ένα στο άλλο:

«Εμένα καρφάκι δεν μου καίγεται για τα ξένα πουλιά», είπε η σημύδα.

«Κι άσε που θα έπρεπε να χαραμίσω τα βελανίδια μου…», είπε η βελανιδιά.

«Κι εγώ δε μιλώ σε ξένους», συμπλήρωσε η ιτιά. Και τα τρία δέντρα κορδώθηκαν περήφανα με τον εαυτό τους.

Εκείνη τη νύχτα ο Βόρειος Άνεμος έφτασε μέχρι τα δέντρα για να παίξει. Φύσηξε τα φύλλα τους με την παγωμένη ανάσα του κι όποιο φύλλο άγγιζε, έπεφτε στο έδαφος. Ήθελε ν’ αγγίξει κάθε φύλλο του δάσους, γιατί του άρεσε να βλέπει τα δέντρα γυμνά.

«Μπορώ να αγγίξω όλα τα φύλλα;», ρώτησε τον πατέρα του, το Βασιλιά της Παγωνιάς.

«Όχι», είπε ο Βασιλιάς. «Όσα δέντρα φέρθηκαν μ’ ευγένεια στο πουλί με τη σπασμένη φτερούγα θα κρατήσουν τα φύλλα τους.»

Έτσι, ο Βόρειος Άνεμος τα άφησε στην ησυχία τους και το έλατο, το πεύκο και ο κέδρος κράτησαν όλα τα φύλλα τους κατά τη διάρκεια του χειμώνα εκείνου. Κι έτσι συνεχίζει να συμβαίνει από τότε.

Πηγή: http://etc.usf.edu/lit2go/68/fairy-tales-and-other-traditional-stories/5109/why-the-evergreen-trees-keep-their-leaves-in-winter/

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements
Wanktok: πρόκειται για μια λέξη στα κρεόλικα Tok Pisin της Παπούα Νέας Γουινέα, η οποία χρησιμοποιείται για να περιγράψει ανθρώπους που μιλούν την ίδια γλώσσα με σένα κι ως εκ τούτου κατά μία έννοια σε διεκδικούν.
Προφέρεται:  Wahn-tok

Συνήθως η λέξη αυτή αναφέρεται σε άτομα εντός μίας οικογένειας, ενός χωριού, ενός κλαν και ίσως και λίγο μεγαλύτερες περιοχές (ας λάβει κανείς υπ’ όψη του τη σχετικά περιορισμένη έκταση της Παπούα Νέας Γουινέα, αλλά και των κλαν της). Σύμφωνα με το wanktok, άνθρωποι που μοιράζονται μία κοινή γλώσσα – είτε υπάρχει συγγένεια είτε όχι – είναι «χρεωμένοι» κατά ένα τρόπο ο ένας στον άλλο και άρα υπάρχει η προσδοκία ότι θα φροντίσουν όσους συνανθρώπους τους μιλούν τα Tok Pisin. Η γέννηση μιας λέξης σαν αυτή οφείλεται στη γλωσσική απομόνωση της Παπούα Νέας Γουινέα […] Μεταφρασμένη στη κυριολεξία, η λέξη αυτή σημαίνει «μία λαλιά».

Πηγή: http://languageshellyeah.tumblr.com

«Knitting old woman» του Evert Larock, 1892

Σ’ έναν τόπο μακρυνό ζούσαν κάποτε κάμποσοι άνθρωποι. Ήταν ταλαιπωρημένοι από τους πολέμους και τις απανωτές λύπες που οι καιροί της εποχής εκείνης είχαν σκορπίσει απλόχερα στις ζωές τους. Με δυσκολία στεκόντουσαν στα πόδια τους. Αλλά επειδή η ζωή προχωρά πάντα, λίγο από δω, λίγο από κει κατάφερναν να επιβιώνουν.

Και ήρθε και η μέρα, που απ’ τα γεννήματά τους περίσευε και κατιτίς: ένα αυγό, λίγο στάρι, μια κούπα γάλα, δυο δάχτυλα λάδι. Τίποτε ιδιαίτερο στην αρχή, ίσα-ίσα να πεις στον εαυτό σου μπορώ να καλέσω κι έναν άνθρωπο να φάμε παρέα, ν’ απλώσω το χέρι να προσφέρω σ’ όποιον έχει περισσότερη ανάγκη από μένα.

Πέρασαν κάμποσα χρόνια ακόμα. Τα χωράφια και τα ζωντανά τους αρκούσαν για να ζουν πλέον πλουσιοπάροχα. Είχαν ξαναχτίσει τα σπίτια τους και τα κελάρια τους ήταν γεμάτα μ’ ένα σωρό καλά. Κάτι όμως έλειπε.

Όσο προσπαθούσαν απλώς να βγάλουν τη μέρα δεν παρατηρούσαν την απουσία του. Σαν ήρθε όμως ο καιρός να κοντοσταθούν και ν’ απολαύσουν τους κόπους τους, κατάλαβαν πως ό,τι κι αν ήταν αυτό το κάτι, είχε χαθεί για πάντα κι ας μην ήταν για όλους το ίδιο. Όσο κι αν το έψαξε καθένας τους δεν το βρήκε. Κι επειδή ο άνθρωπος δεν αντέχει για πολύ καιρό την αίσθηση του κενού, αποφάσισαν να ζητήσουν βοήθεια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

the earth as foster mother of all life

Ένα παραμύθι από την Ινδία…

Ο σοφός Ασβάλα, που δίδασκε και μίλαγε όμορφα και με τα λόγια έλυνε τα πιο δύσκολα προβλήματα, όπως το συνηθίζουν όλοι οι φιλόσοφοι, είπε στο βασιλιά Ασόκα:

– Γιατί, βασιλιά, παρασύρεσαι από τον οποιονδήποτε και δέχεσαι συμβουλές από ανθρώπους που δεν ξέρουν, και δε ζητάς από τους σοφούς, που τόσα ξέρουν, να σε βοηθήσουν να διοικείς τη χώρα σου σωστά;

– Βρίσκεις, λοιπόν, Ασβάλα, ότι οι σοφοί μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο;

– Φυσικά. Γιατί η φιλοσοφία αυτό κάνει, ερευνά για το σωστό. Ποιανού, λοιπόν, είναι έργο πιο πολύ, αν όχι του σοφού, που αυτό προσπαθεί σε όλη του τη ζωή;

– Τότε, σοφέ Ασβάλα, βρες μου έναν τρόπο να διοικείται δίκαια και να ‘ναι ευτυχισμένη η χώρα μου.

Ο Ασβάλα κλείστηκε μέρες, σκέφτηκε, έψαξε, και τέλος βρίσκοντας, κατά τη γνώμη του, τι θα ‘ταν αυτό που θα ‘κανε ευτυχισμένη τη χώρα, παρουσιάστηκε στο βασιλιά.

– Βρήκα αυτό που θέλεις, μεγάλε Ασόκα.

– Να το ακούσω, σοφέ!

– Εκείνο, βασιλιά, που θα κάνει να μη λειτουργεί σωστά ένα κράτος, είναι τούτο: η κακή συμπεριφορά των υπαλλήλων στο λαό. Αυτό γεννάει εχθρότητα και φέρνει μίσος. Γι’ αυτό, βασιλιά Ασόκα, ετούτο βρίσκω ότι είναι το πρώτο που πρέπει να φροντίσουμε. Γιατί αν οι υπάλληλοι φέρνονται ευγενικά και εξυπηρετούν τους πολίτες, τότε οι πολίτες βλέποντας στοργή κι ενδιαφέρον γι’ αυτούς, και καλύτεροι θα προσπαθήσουν να γίνουν, και θα αγαπήσουν μια κυβέρνηση που οι υπάλληλοί της φέρνονται καλά!

Και για πολλή ώρα και με πολλά λόγια, όπως το ‘χουν συνήθεια οι σοφοί Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Still life with apples, a bottle & a milk pot» του Paul Cezanne

Στο σπίτι πάντα υπήρχε γλυκό. Γλυκό του κουταλιού οπωσδήποτε, κουραμπιέδες και φοινίκια, όπως τα λέμε στο νησί, ρυζόγαλο, καταϊφι, κέηκ μωσαϊκό και σοκολατάκια – από τα καλά – ή και άλλα παραδοσιακά γλυκά, που τα επόμενα χρόνια χάθηκαν από την κουζίνα και τα τραπέζια μας.

– «Αυτά, δεν είναι για μας», μας έλεγε η μάνα μας στολίζοντας τα βαζάκια με τα γλυκά κουταλιού ή βάζοντας με προσοχή τα σοκολατάκια σε φοντανιέρες.

– «Και για ποιόν είναι;»

– «Για έναν άνθρωπο.»

Τα φύλαγε σε ειδικό μέρος στο μπουφέ που ποτέ δεν ήταν σταθερό, για να γλυτώνει από τις επιθέσεις του γλυκατζή αδερφού μου. Αλλά στον κλεφτοπόλεμο αυτό έβγαινε πάντα νικημένη. Με τα χρόνια έγινε ένα αγαπημένο τους παιχνίδι με όρους που είχαν συμφωνηθεί σιωπηρά. Ήταν βλέπεις που δεν μπορούσε να απαντήσει για «αυτόν τον άνθρωπο».

Το ίδιο γινόταν και με το καθημερινό φαγητό που συνήθως περίσσευε. «Όλο και κάποιος μπορεί να φανεί» έλεγε, κα εμείς γελούσαμε και ψιθυρίζαμε ο ένας στον άλλο «ο άνθρωπος θά ‘ναι». Δεν τόχε σε καλό να μην περισσεύει έστω και λίγο από το φαγάκι της ημέρας, ούτε τόχε σε καλό να πετάει φαγητό. Άσε το ψωμί. Αμαρτία μεγάλη να καταλήγει το ψωμί στα σκουπίδια.

Πιο μικρά δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε ποιος είναι επιτέλους αυτός ο άνθρωπος και πότε θα έρθει για να τον φιλέψουμε με αυτό που έχουμε. Μεγαλώνοντας καταλάβαμε ότι δεν ήταν ένας συγκεκριμένος άνθρωπος. Ήταν όλοι οι αγαπημένοι, φίλοι και συγγενείς, γείτονες και γειτόνισσες που περνούσαν για έναν καφέ, τα παιδιά που έλεγαν τα κάλαντα στις γιορτές, όσοι χτυπούσαν την πόρτα μας ήταν στο μακρύ κατάλογο «του ανθρώπου». Παίρνανε σειρά για το φίλεμα.

Ξαναθυμάμαι τα λόγια της και την ευλάβεια με την οποία προσπαθούσε να περισώσει το γλυκό στο μπουφέ για τον άνθρωπο αυτό. Πως από το «τίποτα» έφτιαχνε περίσσευμα για να έχουμε να φιλέψουμε. Σκέφτομαι πως γίνεται από εκείνο που δε σου φτάνει – ή φτάνει με το ζόρι – να έχεις πάντα περίσσευμα. Και πόσες αμέτρητες φορές συνάντησα αυτήν τη ταπεινή γενναιοδωρία.

Διαλέγω μια αγαπημένη εικόνα για να μοιραστώ. Ήταν καλοκαίρι Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στ’ αυτιά κάποιων το νέο αυτό μπορεί ν’ ακούγεται όμορφο – κι εξίσου άπιαστο – σαν παραμύθι. Κι όμως, τον Απρίλιο του 2010 ο λαός της Βολιβίας αποφάσισε μέσω του Συντάγματός του να εκχωρήσει στη Μητέρα Γη τα ίδια δικαιώματα ύπαρξης με αυτά που παραδοσιακά αποδίδονται αποκλειστικά σε ανθρώπους. Η Βολιβία δηλαδή προχώρησε ένα βήμα πέρα από τις στενές ανθρωποκεντρικές αντιλήψεις που σχηματοποιούν τον πολιτισμό (;) μας, αποδίδοντας στα οικοσυστήματα καθεστώς αυθυπαρξίας. Σε αντίθεση με τη Βολιβία, το δικό μας Σύνταγμα ορίζει πως «η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός […] εκτός αν προέχει για την Εθνική Οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον» (άρθρο 24, παρ.1). Έτσι η οικονομία έναντι των φυσικών οικοσυστημάτων (που μας θρέφουν πνευματικά, συναισθηματικά και σωματικά) καθίσταται σημαντικότερη. Παράλογο, έτσι;

Το κείμενο της διακύρηξης του λαού της Βολιβίας θα το βρείτε εδώ. Φωτογραφίες από το Παγκόσμιο Συνέδριο του Λαού για την Κλιματική Αλλαγή και τα Δικαιώματα της Μητέρας Γης θα βρείτε εδώ: http://www.flickr.com//photos/cityprojectca/sets/72157623776643125/show/

Από την άλλη «άκρη» της Γης (αλήθεια, με βάση τί είδους ηγεμονία ορίζεται το επίκεντρο, ορίζονται τα άκρα κ.ο.κ.), ο Bob Randall: bobrandallclip2

Το εύλογο ερώτημα εδώ είναι σε τι κόσμο θέλουμε να βαδίζουμε. Οι περισσότεροι από εμάς φαίνεται να αποδέχονται ως αναπόφευκτα τα δυστοπικά σενάρια που αναπαράγονται από τα σύγχρονα πολιτικά και επιστημονικά ρεύματα. Στο όνομα του ρεαλισμού (;) πάντα!

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Διαστρεβλώνοντας την έννοιας της «εξέλιξης», αποδώσαμε στην τεχνολογία χαρακτηριστικά ανωτερότητας, καταλήγοντας να απειλούμε το φυσικό περιβάλλον, αλλά και ολόκληρους πολιτισμούς ανθρώπων που δεν μοιράζονται τις ίδιες αντιλήψεις με εμάς. Το «εμείς» αναφέρεται σε βασικές ιδέες που χαρακτηρίζουν το Δυτικό πολιτισμό εν τη γενέσει του, τμήμα του οποίου αποτελούμε κι εμείς. Κι όπως έγραψε πρόσφατα μία φίλη… «τώρα μένει να απαγορεύσουμε (από επιλογή) τον ‘εκ-πολιτισμό’ μας»! Λέτε; Ώρα για αποανάπτυξη μάλλον… Το «πως» έχουμε να το κουβεντιάσουμε όλοι/ες μαζί.

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός χρόνος ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Advertisements
Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

Bealtaine Cottage

Colette O'Neill... Author, Publisher, photographer. Creator of Goddess Permaculture.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Living a Mythic Life in the Modern Age

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Seedzen

Telling Other Stories

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach