You are currently browsing the tag archive for the ‘φύλο’ tag.

Advertisements

Με ελληνικούς υποτίτλους εδώ.

vitruvian-man-970x450_17749

λεπτομέρεια από το έργο «Vitruvian Man» του Leonardo Da Vinci

ΜΙΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΑΝΔΡΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΟΝΤΑΙ

του Shepherd Bliss (αφιέρωμα στο Φύλο/ IC#16, Context Institute, Άνοιξη, 1987:21)

Ο Δρ Shepherd Bliss διδάσκει ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο John F. Kennedy στην Orinda της Καλιφόρνια. Υπήρξε επιμελητής του Εγχειριδίου για τη Νέα Ολιστική Υγεία (The New Holistic Health Handbook), ενώ προς το παρόν συνεπιμελείται την Επιθεώρηση για τις Αντρικές Σπουδές (The Men’s Studies Review) και εργάζεται ως παραγωγός για το πρόγραμμα «Άνδρες που Αλλάζουν» στο ραδιοφωνικό σταθμό KPFA. Ο Shepherd μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα στη Βοστώνη και το Σαν Φραντσίσκο. Το άρθρο αυτό, πρωτοδημοσιεύτηκε στο Περιοδικό για τη Γιόγκα (Yoga Journal), στο τεύχος Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 1986 και ανατυπώνεται εδώ με τη συγκατάθεσή του.

«Οι άνδρες είναι τόσο ενδιαφέροντα πλάσματα», άκουσα τυχαία να λέει μια γυναίκα στον οδηγό ενός λεωφορείου στην Ατλάντα, όπου βρισκόμουν για να συμμετάσχω στο 11ο Εθνικό Συνέδριο για τους ‘Ανδρες και την Αρρενωπότητα. «Είναι τόσο μυστηριώδεις.»

«Ναι», έγνεψα από μέσα μου συμφωνώντας μαζί της.

«Μπορούν να εκφράζουν τον άγριο εαυτό τους δίχως να γίνονται σκληροί, να θυμώνουν δίχως να είναι βίαιοι, να εκφράζουν τη σεξουαλικότητά τους δίχως να γίνονται πιεστικοί, να αναπτύσσουν την πνευματικότητά τους δίχως να χάνουν τον αισθησιασμό τους και είναι σε θέση να αγαπούν πραγματικά», περιγράφει το είδος των ανδρών που θα ήθελε να δει να αναδεικνύονται μια άλλη γυναίκα, η φεμινίστρια και συγγραφέας Starhawk.

«Ναι», γνέφω συμφωνώντας μαζί της.

Παθιασμένοι. Ευαίσθητοι. Απρόβλεπτοι. Σημαντικοί. Νηφάλιοι. Θαρραλέοι. Πρόθυμοι ν’ ακούσουν. Δεσμευμένοι. Επικοινωνιακοί. Η λίστα η δική σας μπορεί να διαφέρει απ’ τη δική μου. Αλλά, είτε είστε άνδρες, είτε γυναίκες, θα έχετε πιθανά σχηματίσει τη δική σας εικόνα για το πως θα θέλατε να είναι οι άνδρες. Ευτυχώς, όλο και περισσότεροι αποκτούν συνείδηση της αρρενωπότητάς τους και μαθαίνουν να την αναπτύσσουν και να τη μετασχηματίζουν, αντί απλώς να κληρονομούν τις παλιές εκδοχές αρρενωπότητας των προηγούμενων γενεών.

Στις συγκεντρώσεις που λαμβάνουν χώρα σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο συμμετέχουν όλο και περισσότεροι άνδρες, ώστε να μάθουν να αντιμετωπίζουν από κοινού τα ζητήματα που τους απασχολούν. Μόνο κατά τη διάρκεια του 1986 συμμετείχα σε παρόμοιες εκδηλώσεις στο Σαν Φραντσίσκο, τη Φλόριδα, τη Βοστώνη, τη Μινεάπολη και την κοινότητα των Δασών του Μεντοτσίνο στην Καλιφόρνια.

Κάθε μία εξ αυτών είχε τα δικά της χαρακτηριστικά: από τους 700 άνδρες στο Σαν Φραντσίσκο που ήρθαν να περάσουν μια μέρα με τον πρεσβύτερο και ποιητή Robert Bly μέχρι τους φεμινιστές της Ατλάντα, καθώς και μικρότερες ομάδες υποστήριξης, οι οποίες πολλαπλασιάζονται σε ολόκληρη τη χώρα.

Από το 1982 και μετά, κάθε χρόνο μαζεύονται 100 περίπου άνδρες στα Δάση του Μεντοτσίνο (Mendocino Woods) για να περάσουν μία εβδομάδα μαζί, παίζοντας κρουστά ή βόλλεϋ, απαγγέλοντας ποίηση, μαθαίνοντας αϊκίντο, αφηγούμενοι ιστορίες, κατασκευάζοντας μάσκες, ακούγοντας τις ομιλίες ανδρών όπως ο Robert Bly και ο ψυχολόγος James Hillman, χορεύοντας μια άγρια σάμπα αργά μέσα στη νύχτα. Στη Φλόριδα, είχα προσκληθεί να μιλήσω για τα διογκούμενα κινήματα των ανδρών σε μία ομάδα Φραγκισκανών, μία ανδρική κοινότητα, η οποία ιδρύθηκε το 13ο αιώνα προκειμένου να συνεχίσει το έργο του Αγίου Ιωάννη της Ασίζης. Οι άνδρες αυτοί, που ζουν κι εργάζονται από κοινού, άκουγαν προσεχτικά, εκπέμποντας στο δωμάτιο τη σοφία των ανδρικών κοινοτήτων διαμέσου των αιώνων.

Οι λόγοι για τους οποίους έλκονται οι άνδρες να συμμετέχουν στις συγκεντρώσεις αυτές είναι διάφοροι: για να εκφράσουν τον πόνο και τη θλίψη τους, για να περάσουν καλά, για να υποστηρίξουν τις γυναίκες (ή και να παραπονεθούν εναντίον τους), για να βελτιώσουν τη ζωή τους, για να παίξουν μουσική και να χορέψουν ή απλώς για να περάσουν το χρόνο τους. Συμμετέχουν όλοι – νεαροί, μεσήλικες και ηλικιωμένοι. Στις συναντήσεις του Μεντοτσίνο για παράδειγμα, η μέση ηλικία κυμαίνεται μεταξύ των 30-40 ετών, αλλά συναντάς και πιο ηλικιωμένους συμμετέχοντες στα εβδομήντα τους, αλλά κι εφήβους. Σε ορισμένες συναντήσεις, όπως στην Ατλάντα ή την Ετήσια Συνάντηση των Ανδρών της Καλιφόρνια, συμμετέχουν και γυναίκες, παρόλο που συνήθως αποτελούν λιγότερο από 10% των συμμετεχόντων.

«Είμαι εδώ, επειδή στον τόπο μου νιώθω κάπως απομονωμένος», εξηγεί ένας άντρας στην Ατλάντα. «Δεν ταιριάζω στο συνηθισμένο καλούπι του τι σημαίνει να είσαι άνδρας εκεί.»

«Το Μεντοτσίνο προσφέρει ένα καταφύγιο μακρυά από τη δουλειά και τις γυναίκες», παρατηρεί ένας άλλος άντρας. «Μπορώ να είμαι απλώς ο εαυτός μου. Βιώνω κάτι πολύ πρωτόγονο ζώντας στο δάσος με όλους αυτούς τους άνδρες.»

Νέες Απεικονίσεις της Αρρενωπότητας

define masculinity

Η [παλαιότερη] συναίνεση για το τι σημαίνει να είσαι ένας άνδρας στην Αμερική του σήμερα αποσαθρώνεται, μία εξέλιξη την οποία ορισμένοι επικροτούν και άλλοι επικρίνουν. Οι παράγοντες που κατά κύριο λόγο έχουν τροποποιήσει τις παραδοσιακές αντιλήψεις για τον ανδρισμό είναι δύο: το γυναικείο κίνημα και οι μεταβαλλόμενες οικονομικές και εργασιακές συνθήκες. Οι γυναίκες απαίτησαν μεγαλύτερη πρόσβαση σε παραδοσιακά ανδρικές μορφές απασχόλησης, θέτωντας έτσι σε απειλή την εικόνα του άνδρα «κουβαλητή». Επίσης οι γυναίκες απαίτησαν βοήθεια από τους άνδρες σε ό,τι αφορά τη φροντίδα των παιδιών και τις δουλειές του σπιτιού, θέτωντας έτσι σε απειλή την εικόνα του «άρχοντα». Κι έτσι, εκεί που κάποτε οι άνδρες στην Αμερική δάμαζαν την άγρια φύση, μετακινούνταν προς τη Δύση και εργάζονταν κατά κύριο λόγο χειρωνακτικά, οι περισσότεροι άνδρες σήμερα απασχολούνται σε δουλειές όπου η γνώση του φυσικού κόσμου και η δύναμη δεν θεωρούνται πλέον πρωταρχικής σημασίας.

Παρόλα αυτά, οι απεικονίσεις της παλαιότερης αρρενωπότητας εξακολουθούν να κυριαρχούν – από τον άντρα της Μάρλμπορο στις γιγαντοαφίσσες μέχρι το Sylvester Stallone στην οθόνη και τον Ronald Reagan στο Λευκό Οίκο. Υποτίθεται ότι προωθούν το είδος του σκληρού άνδρα, που κρύβει τα συναισθήματά του και δε χάνει ποτέ τον έλεγχο.

Ως αποτέλεσμα, πολλοί άνδρες βιώνουν πίεση λόγω των αντικρουόμενων συναισθημάτων τους: από τη μία πλευρά, έχουν ν’ ανταποκριθούν στα στερεότυπα αυτών των ανδρικών προτύπων και από την άλλη να συμμορφωθούν με τις πιο ρεαλιστικές προσδοκίες των συζύγων, των ερωμένων και των συναδέλφων.

Η πρώτη φορά που κάποιες ομάδες ανδρών έθεσαν σε αμφισβήτηση την παραδοσιακή αρρενωπότητα ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν κάποιοι από αυτούς, επηρεασμένοι από το κίνημα των γυναικών, οργάνωσαν ομάδες ευαισθητοποίησης, ίδρυσαν κέντρα για άνδρες και φιλοξένησαν συναντήσεις ανδρών. Το Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνια υπήρξε το επίκεντρο ορισμένων αρχικών συγκεντρώσεων υπέρ του φεμινισμού, και πολλά από τα πρώτα μέλη κινητοποίησης των ανδρών υπέρ αυτής της τάσης, όπως ο συγγραφέας και δάσκαλος Joseph Pleck, παραμένουν δραστήρια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Με ελληνικούς υποτίτλους εδώ.

Το απόσπασμα που ακολουθεί εστιάζει στις μαίες και τη γέννα. Πηγή: Lady Stardust (2010:47-48) ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ – ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΟΙ ΠΕΡΙΦΡΑΞΕΙΣ & Η ΑΝΑΔΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, Εκδόσεις Μωβ Καφενείο, Θεσσαλονίκη. Το βιβλίο στο σύνολό του, θα το βρείτε εδώ: Gynaikes sthn pyra.

«Η Μαία» της Jen Otey

[…] «Κανείς δεν κάνει περισσότερο κακό στην Καθολική Εκκλησία απ’ όσο
οι μαίες», αποφαινόταν το Malleus Maleficarum. Και η Παπική Βούλα
του 1484 έγραφε: «Οι μάγισσες καταστρέφουν το γόνο των γυναικών…
Εμποδίζουν τους άντρες να τεκνοποιήσουν και τις γυναίκες να συλλάβουν».
Κάθε σχετική γυναικολογική πρακτική –η μαιευτική, η αντισύλληψη,
η άμβλωση – καταδικάστηκε. Αυτή η καταδίκη στόχευε στον έλεγχο του
σώματος και ειδικότερα του γυναικείου σώματος όπως και στον έλεγχο της
αναπαραγωγής.
Τον καιρό των δικών των μαγισσών, το κεφάλαιο και το Κράτος έδειχναν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ρυθμό των γεννήσεων καθώς θεωρούσαν το μεγάλο πληθυσμό σημάδι ενός εύπορου έθνους και αποζητούσαν εργατικό δυναμικό. Υπήρχε έντονη ανησυχία για το ενδεχόμενο δημογραφικής κατάρρευσης καθώς οι επιδημίες πανώλης και ο πόλεμος είχαν μειώσει
αισθητά τον πληθυσμό. Ως εκ τούτου οι αρχές ήταν αντίθετες στην άμβλωση
και την αντισύλληψη (τα παραμύθια για μάγισσες που σκότωναν παιδιά
είναι απότοκο αυτής της εκστρατείας). Πολλές από τις πρώτες μάγισσες που
κάηκαν στην πυρά ασχολούνταν με την αντισύλληψη και την άμβλωση και
υπάρχουν πολλά στοιχεία που δείχνουν ότι οι γυναίκες πραγματικά έλεγχαν
τους ρυθμούς των γεννήσεων μέσα στις κοινότητές τους κατά τη διάρκεια του
Μεσαίωνα. Οι αρχές δεν ήθελαν να αφήσουν τον έλεγχο της αναπαραγωγής
στα χέρια των γυναικών της κατώτερης τάξης και οι δίκες των μαγισσών
ήταν εν μέρει ένας τρόπος να αρπάξουν τον έλεγχο αυτής της γνώσης, που
πρωτύτερα αποτελούσε ένα «θηλυκό μυστήριο». Η ικανότητα των γυναικών
να ελέγχουν την αναπαραγωγικότητά τους μειώθηκε σημαντικά και η
παραδοσιακή γνώση των κοινοτήτων καταληστεύτηκε καθώς οι μαίες και οι
άλλες γυναίκες αποκλείονταν από την όλη διαδικασία της γέννας. Στο μέτρο
που τα παιδιά αποτελούν προϊόν της γυναικείας εργασίας, ο έλεγχος της
αναπαραγωγής σήμαινε την αποξένωση των γυναικών από το ίδια τους τα
σώματα, όπως και από τον έλεγχο της συχνότητας, του τόπου και του χρόνου
της τεκνοποίησης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Με ελληνικούς υποτίτλους εδώ.

Περισσότερα εδώ.

What I will

I will not
dance to your war
drum. I will
not lend my soul nor
my bones to your war
drum. I will
not dance to your
beating. I know that beat.
It is lifeless. I know
intimately that skin
you are hitting. It
was alive once
hunted stolen
stretched. I will
not dance to your drummed
up war. I will not pop
spin beak for you. I
will not hate for you or
even hate you. I will
not kill for you. Especially
I will not die
for you. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

power&equality

Madeline von Foerster «Amazon Cabinet»

Για ελληνικούς υπότιτλους πατήστε εδώ.

Εγώ γυναίκα, η άνθρωπος,
ζητούσα το πρόσωπό Σου πάντοτε,
ήταν ως τώρα του ανδρός
και δεν μπορώ αλλιώς να το γνωρίσω.

Ποιος είναι και πώς
πιο πολύ μονάχος,
παράφορα, απελπισμένα μονάχος,
τώρα εγώ ή εκείνος;

Πίστεψα πως υπάρχω, θα υπάρχω,
όμως πότε υπήρχα δίχως του
και τώρα,
πώς στέκομαι, σε ποιο φως,
ποιος είναι ο δικός μου ακόμα καϋμός;

Ω, πόσο διπλά υποφέρω,
χάνομαι διαρκώς,
όταν Εσύ οδηγός μου δεν είσαι.

Πώς θα δω το πρόσωπό μου,
την ψυχή μου πώς θα παραδεχτώ,
όταν τόσο παλεύω
και δεν μπορώ ν’ αρμοστώ.

«Ότι διά σου αρμόζεται
γυνή τω ανδρί.»
Δεν φαίνεται ακόμα το τραγικό
του απρόσωπου, ούτε κι εγώ
δεν μπορώ να το φανταστώ ακόμα, ακόμα.

Τι θα γίνει που τόσο καλά,
όσα πολλά ξέρω και γνωρίζω καλλίτερα,
πως απ’ το πλευρό του δεν μ’ έβγαλες.

Και λέω πως είμαι ακέραιος άνθρωπος
και μόνος. Δίχως του δεν εγινόμουν
και τώρα είμαι και μπορώ
κι είμαστε ζεύγος χωρισμένο, εκείνος
κι εγώ έχω το δικό μου φως,
εγώ ποτέ, σελήνη,
είπα πως δεν θα βαστώ απ’ τον ήλιο
κι έχω τόσην υπερηφάνεια
που πάω τη δική του να φτάσω
και να ξεπεραστώ, εγώ,
που τώρα μαθαίνομαι και πλήρως
μαθαίνω πως θέλω σ’ εκείνον ν’ αντισταθώ
και δεν θέλω από κείνον τίποτα
να δεχτώ και δε θέλω να περιμένω.

Δεν κλαίω, ούτε τραγούδι ψάλλω.
Μα γίνεται πιο οδυνηρό το δικό μου
ξέσκισμα που τοιμάζω,
για να γνωρίσω τον κόσμο δ’ εμού,
για να πω το λόγο δικό μου,
εγώ που ως τώρα υπήρξα
για να θαυμάζω, να σέβομαι και ν’ αγαπώ,

εγώ πια δεν του ανήκω
και πρέπει μονάχη να είμαι,
εγώ, η άνθρωπος.

Ζωή Καρέλλη «Η Άνθρωπος», Τα Ποιήματα, ΙΙ, σ.σ. 123-24

[…] Μόνο αφού ξεκαθαριστούν συνθήκες και καταστάσεις, αφού διαχωριστεί το υποκείμενο από το αντικείμενο, μπορεί κανείς ν’ αρχίσει να αποδέχεται και να αντιμετωπίζει την πραγματικότητα. Όσο περισσότερο φωτίζονται οι υποσυνείδητες σφαίρες εντός τις ψυχής, τόσο καλύτερα εφοδιαζόμαστε ώστε να διακρίνουμε και να κατανοούμε το νόημα και το βαθμό επίδρασης εκείνων των δυνάμεων που μας κατακλύζουν και μας τυφλώνουν, αφαιρώντας μας κάθε αίσθηση ψυχολογικής ανεξαρτησίας. Η αποσαφήνιση αυτή είναι δύσκολη και συχνά επώδυνη. Ενδέχεται να οδηγήσει σε σύγκρουση, αλλά κάτι τέτοιο ενθαρρύνει τους ανθρώπους να καταλάβουν τις προβολές τους – αναφέρομαι σε αυτές τις ενοχλητικές δυνάμεις που προβάλουν ακούσια στους άλλους, επειδή οι ίδιοι τις επιθυμούν για τον εαυτό τους ή επειδή έχουν πληγεί και τραυματιστεί από αυτές. Όπως έγραψε ο Jung:

Το ασυνείδητο, το οποίο θεωρείται το ιστορικό υπόβαθρο της ανθρώπινης ψυχής, εμπεριέχει σε συμπυκνωμένη μορφή όλη τη σειρά εγγραμάτων (αποτυπώσεων) που έχουν ορίσει από αμνημονεύτων χρόνων τη ψυχική δομή όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Τα εγγράματα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά λειτουργικά ίχνη που τυποποιούν κατά το μέσο όρο εκείνες τις λειτουργίες της ανθρώπινης ψυχής με βάση τη μεγαλύτερη συχνότητα και ένταση. Ως σχήματα, κάνουν την εμφάνισή τους ως μυθολογικά μοτίβα και απεικονίσεις, ενώ συχνά παρουσιάζονται ως στοιχεία αμετάβλητα στο χρόνο με εντυπωσιακή ομοιότητα ανάμεσα στις διαφορετικές φυλές· και επίσης υπό την έννοια του ασυνείδητου υλικού είναι ευκόλως αναγνωρίσιμα στο σύγχρονο άνθρωπο (Jung, 1990:281).

Η ευρέως φάσματος αντίληψη του Jung μας βοηθά να εκτιμήσουμε καλύτερα τα μοτίβα συμπεριφοράς που έχουν αναπτυχθεί μέχρι τώρα στην ανθρωπότητα, καθώς και τις ακραίες μορφές που έχουν λάβει εντός ορισμένων πολιτισμών σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η συγγραφέας και κριτικός της κουλτούρας bell hooks έχει αφιερώσει τη ζωή της στην ανακάλυψη της αληθινής φύσης της αγάπης. Για την bell, η αγάπη αλλά και η τέχνη της ίασης αποτελούν πράξεις πολιτικής αντίστασης.

Τη συνέντευξη που ακολουθεί πήρε η juniper glass. Πρόκειται για ένα απόσπασμα από το περιοδικό print.

https://i2.wp.com/www.education.miami.edu/ep/contemporaryed/Bell_Hooks/bell_hooks_Painted.JPG

Την bell hooks τη συναρπάζει η έννοια της αγάπης. Εδώ και χρόνια, προσπαθεί να αναλύσει το νόημά της ακολουθώντας κάθε πιθανή κατεύθυνση και κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας αναζήτησης, έχει ανακαλύψει μία αντίφαση ως προς τον τρόπο που κατανοούμε το τι σημαίνει αγάπη.

Μέσα από τους ρόλους της συγγραφέως, καθηγήτριας και κριτικού σε θέματα κουλτούρας, η bell hooks είναι ευρύτερα γνωστή για μία συγκεκριμένη πτυχή του έργου της, η οποία αφορά την εξέταση των συστημάτων κυριαρχίας – και ειδικότερα του ρατσισμού και της πατριαρχίας – και πως μπορεί κανείς να τα υπερνικήσει. Ως τώρα έχει εκδόσει πάνω από 20 βιβλία, μεταξύ άλλων: «Talking Back – Thinking Feminist, Thinking Black», «Killing Rage – Ending Racism» και «Where We Stand – Class Matters». Η hooks αναφέρει ότι το να αποκαλύπτει και να κατονομάζει μορφές καταπίεσης της κοινωνίας μας αποτελεί μια προέκταση της εκ γενετής περιέργειάς της για το νόημα της αγάπης και της επιθυμίας της να βλέπει την αγάπη να εκδηλώνεται.

«Η πιο συνηθισμένη, ίσως, από τις λανθασμένες υποθέσεις μας ως προς την αγάπη, αφορά την αντίληψη ότι κανείς δεν πρόκειται να μας θέσει δοκιμασίες ή ότι θα παραμείνουμε ίδιοι», έγραψε κάποτε στο βουδιστικό περιοδικό Shambhala Sun. «Κάθε φορά που γράφω κείμενα κοινωνικής και πολιτισμικής κριτικής που προκαλούν, οι αναγνώστες καλούνται ν’ αναπτύξουν τη σκέψη τους, να σκεφτούν πέρα από τα προκαθορισμένα πρότυπα και κατά τη γνώμη μου αυτή η πράξη αποτελεί μια έμπρακτη μορφή αγάπης. Ενώ μπορεί να τους προκαλεί, να τους ενοχλεί ή και ορισμένες φορές να τους προκαλεί φόβο ή να τους εξοργίζει, για μένα η αγάπη αποτελεί πάντοτε την αφετηρία και την κατάληξη.»

Με την hooks συνομιλήσαμε τηλεφωνικά, ενώ βρισκόταν στο Τορόντο για μία διάλεξη. Η ιδέα μίας κουβέντας που θα περιστρέφεται γύρω από την έννοια της ίασης την ενθουσίασε. […]

juniper glass Τί ορισμό θα έδινες στην αγάπη;

bell hooks Η αγάπη αποτελεί ένα συνδυασμό έξι συστατικών: φροντίδας, δέσμευσης, γνώσης, ευθύνης, σεβασμού κι εμπιστοσύνης. Έχω συνειδητοποιήσει ότι πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να κατανοήσουν τι σημαίνει αγάπη κι έτσι σκέφτηκα, ορίστε, ιδού έξι συστατικά της στοιχεία κι όσο βιώνετε την καθημερινότητά σας μπορείτε να αναρωτιέστε: με ποιό τρόπο οι πράξεις μου αυτή τη στιγμή εμπεριέχουν αυτά τα 6 στοιχεία;

Θα έδινα έμφαση σε ένα σημείο κυρίως. Η αγάπη αποτελείται από το συνδυασμό αυτών των έξι συστατικών, διότι υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας που βιώνουν μόνο ορισμένα από αυτά τα συστατικά στην καθημερινότητά τους – μπορεί για παράδειγμα κάποιος να μας φροντίζει με ιδιαίτερη φροντίδα, αλλά παρόλα αυτά να μην του έχουμε εμπιστοσύνη. Αυτό που εγώ προσωπικά θεωρώ σημαντικό σε ορισμούς σαν τον παραπάνω, είναι ότι υποβοηθούν την καθημερινή ζωή των ανθρώπων, καθώς τους δεσμεύει στο να ασκούν την αγάπη με έμπρακτο τρόπο.

jg Ποιά είναι η σχέση ανάμεσα στην ίαση και την αγάπη;

bh Λοιπόν, νομίζω ότι κάθε μορφή ίασης αποτελεί ένα έργο αγάπης, καθώς ένα από τα συμφραζόμενα της ίασης είναι η επιθυμία για πρόοδο. Επιδιώκουμε να εμπλέξουμε τον οργανισμό με τέτοιο τρόπο που θα επιτρέψει στον άνθρωπο να δυναμώσει. Κάθε τόσο πιάνω τον εαυτό μου να λέει στους άλλους ανθρώπους, πως η επιθυμία μου για το υπόλοιπο της ζωής μου θα ήταν η εργασία μου στο σύνολό της να αφορά ζητήματα ίασης. Θέλω να γιατρέψουμε τον άνθρωπο. Και το προσωπικό μου ενδιαφέρον αφορά το συνδυασμό των πρακτικών ίασης με τις πρακτικές πολιτικής αντίστασης.

jg Τί είναι αυτό που χρήζει ίασης; Η καρδιά, ο νους, το πνεύμα;

bh Για πολλούς από εμάς ίαση σημαίνει μια στροφή προς το βουδισμό ή για πολλούς αφροαμερικανούς προς τις θρησκευτικές πρακτικές των Yoruba, διότι κάθε μορφή ίασης οφείλει να εμπεριέχει τον εαυτό στο σύνολό του και όχι θρυμματισμένες, διαλυμμένες ή ψεύτικες εκδοχές του. Δεν μιλάμε όμως για μια μορφή ίασης που θα προσανατολίζεται στην τελειότητα. Δεν αναφερόμαστε σε ένα ολιστικό όραμα το οποίο επιδιώκει να μας θεραπεύσει σε κάθε επίπεδο. Αναφερόμαστε στην αποδοχή αυτού που είμαστε, το οποίο στην ουσία του, παραμένει κάτι το ακέραιο, παρά τα ελαττώματά μας και τα τραύματα που φέρει ο καθένας μας. Και πρόκειται για μια μορφή αποδοχής που συμπεριλαμβάνει τόσο τα ψεγάδια μας όσο και τα τραύματά μας, αλλά και τον ίδιο τον πόνο.

Νομίζω πως στο Δυτικό κόσμο ιδιαίτερα, αλλά και στις ΗΠΑ ειδικότερα, οι άνθρωποι έχουν την άποψη ότι κάθε μορφή ίασης οφείλει να σε ελευθερώνει από τον πόνο. Η οποία διαφέρει από αντιλήψεις ίασης που υποστηρίζουν ότι είναι απαραίτητο να αποκαταστήσει κανείς μία εσωτερική αίσθηση ισορροπίας που μας επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε τον πόνο με τρόπο που καθιστά την ανάρρωσή μας εφικτή. Έτσι, ο πόνος δεν αντιμετωπίζεται σαν εχθρός, αλλά σαν ένα σημείο [στο χρόνο] που προσφέρει διαφορετικές πιθανότητες και επιτρέπει το μετασχηματισμό.

Πιστεύω ότι ένα τέτοιο όραμα είναι δύσκολο να επιβιώσει σε μία κουλτούρα που διαρκώς προσφέρει στους ανθρώπους ένα σωρό φάρμακα που υπόσχονται να εξαφανίσουν τον πόνο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το άρθρο που ακολουθεί αλιεύτηκε στη lifo και μεταφέρεται εδώ αυτούσιο:

Η ποιοτική έρευνα «Σκιαγράφηση του φαινομένου της ομοφοβίας στην εκπαίδευση» έγινε στην Κύπρο με την μορφή ομάδων εστίασης (focus group) και αποτέλεσε μια από τις δράσεις της εκστρατείας «ΑΣΠΙΔΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΜΟΦΟΒΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ».
Πραγματοποιήθηκαν δύο ομάδες εστίασης, μια ομάδα με εκπαιδευτικούς προδημοτικής και δημοτικής εκπαίδευσης (11 άτομα, γυναίκες, μέσος όρος ηλικίας 35.77) και μια ομάδα με εκπαιδευτικούς μέσης (12 άτομα, 2 άνδρες και 10 γυναίκες, μέσος όρος ηλικίας 39.36 ). Στις δυο ομάδες συμμετείχαν επίσης και εκπαιδευτικοί ψυχολόγοι. Οι συμμετέχοντες στις ομάδες εστίασης επιλέγηκαν τυχαία από τον κατάλογο των συμμετεχόντων στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της εκστρατείας.
Πριν ξεκινήσουμε με την ανάλυση των αποτελεσμάτων είναι σημαντικό να δούμε λίγο το κυρίαρχο πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνει χώρα η έρευνα:
  • Η Κύπρος και η Ελλάδα συμφώνα με το ευρωβαρόμετρο του 2008 είναι από τις πρώτες χώρες στις διακρίσεις στην βάση του σεξουαλικού προσανατολισμού
  • Ένα σύστημα αξίων τιμής και ντροπής δομεί την κυπριακή κοινωνία μέσα στο οποίο ο ετερόφυλος γάμος και η ετερόφυλη οικογένεια έχουν κυρίαρχη σημασία.
  • Η ετεροκανονικότητα δηλαδη η αντίληψη ότι η ετεροφυλοφιλία είναι ο μοναδικός «φυσιολογικός» σεξουαλικός προσανατολισμός είναι επίσης κυρίαρχη στην Κύπρο
  • Την ίδια στιγμή οι άντρες θεσπίζουν την ταυτότητα τους αποστρεφόμενοι τα γυναικεία τους χαρακτηριστικά
  • Η Εκκλησία της Κύπρου έχει τεράστια επιρροή τόσο στο εκπαιδευτικό σύστημα όσο και στην κοινωνία και αρθρώνει κατά καιρούς ομοφοβικούς λόγους.
Αυτή η έρευνα αποτελεί μια συνέχεια της έρευνας «Σεξουαλικός Προσανατολισµός στην Κύπρο: Χαρτογράφηση του Κοινωνικοπολιτικού Κλίµατος, Εµπειριών και Αναγκών» (Καψού, Χριστοφή & Επαμεινώνδα, 2011). Στην έρευνα αυτή το ηλικιακό φάσμα ήταν από 17 ετών και άνω. Αυτά τα δεδομένα θα προσθέσουν στην σκιαγράφηση του φαινομένου της ομοφοβίας σε μικρότερες ηλικίες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ένα πρόγραμμα εμψύχωσης – ενδυνάμωσης νέων στην Καμπούλ με κύριο όχημα το σκέιτμπορντ! [Στο εγγύς μέλλον και με ελληνικούς υπότιτλους.]

Ένα μικρό σχόλιο:

Κάθε φορά που μαθαίνω για ένα πρόγραμμα ενδυνάμωσης – νέων, αλλά κι όχι μόνο – ειδικά όταν αυτό οργανώνεται από τρίτους, όταν δηλαδή αφορά κατοίκους ενός τόπου αλλά και «επισκέπτες» στον τόπο αυτό, είμαι καταρχήν καχύποπτη. Το πρώτο ερώτημα που θέτω στον εαυτό μου είναι το εξής ένα: «Πώς κι έτσι;» Ειδικά στην περίπτωση του Αφγανιστάν, όπου πρόκειται για μια χώρα που πλήττεται από πολέμους δεκαετίες τώρα, εισαγόμενους και μη, με χίλιο δύο συμφέροντα στο παρασκήνιο.

Αναρωτιέμαι λοιπόν: «Πάλι μία αγγλόφωνη εκδοχή του κόσμου και της πραγματικότητας;», «γιατί σκέϊτ κι όχι χαρταετοί ή οποιαδήποτε άλλη ομαδική δραστηριότητα για νέους θα έφερε τις ρίζες της σε τοπικές παραδόσεις, αξιοποιώντας τις τελευταίες ως σπόρους για ενδυνάμωση αντί άλλων ξενόφερτων;», «τί είδους ηγεμονία επιχειρείται να επιβληθεί πάλι;», «έχουμε επίγνωση των κινήτρων μας και της επίδρασης της δράσης μας – νοητικής, αλλά και έμπρακτης – στη ζωή των άλλων;» κ.ο.κ. Δεν έχω πάντοτε μία απάντηση στα ερωτήματα αυτά. Δεν θα μπορούσα άλλωστε να αποφανθώ για κάτι που δεν γνωρίζω εκ των έσω. Όμως υπήρξαν ψήγματα εντός του φιλμ και της σχετικής ιστοσελίδας που μου έδωσαν μια αίσθηση καλή. Την αίσθηση που έχει κανείς όταν βλέπει ανθρώπους που νοιάζονται άλλους ανθρώπους για παράδειγμα. Κι έτσι, παρόλο που κάποια ερωτήματα παραμένουν, παραθέτω εδώ ένα βίντεο το οποίο αφορά – νομίζω – μία δημιουργική, αξιόλογη παρέμβαση εμψύχωσης.

Ένα συμπληρωματικό σχόλιο για το πως η «καλή» μας πρόθεση (ειδικά όταν αυτή στηρίζεται στην ακλόνητη πεποίθηση της δικής μας υπεροχής έναντι των άλλων για το ποιός είναι περισσότερο ή λιγότερο πολιτισμένος, άρα και περισσότερο ή λιγότερο άνθρωπος), εκφράζεται – καταστροφικά – μέσα από πολιτικές παρεμβάσεις θα βρείτε σε μια ταινία του 2002 με τίτλο «Ο Μακρύς Δρόμος του Γυρισμού» (Rabbit Proof Fence).

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν Κάποιος, μια φορά κι ένα καιρό ήταν ο Άλλος…

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το http://www.all4fun.gr/various/articles/artists-point-of-view/3454-2012-05-03-13-45-45.html:


allosΞημερώνει στην Αθήνα… η πόλη αρχίζει να φοράει τα φωτεινά της αλλά εδώ και μέρες κάτι με βασανίζει. Μια σκέψη τριγυρίζει το κεφάλι μου και δεν μπορεί να ξεκολλήσει με τίποτα. Προσπαθώ να την βγάλω από μέσα μου αλλά είναι αδύνατον.Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την ιστορία των αλλοδαπών εργατών, απεργών πείνας, στο κτήριο της Νομικής Αθηνών και έπειτα στην Υπατεία. Εκεί ακούσαμε για πρώτη φορά να γίνεται εκτενής αναφορά στον όρο “υγειονομική βόμβα”. Ένας χαρακτηρισμός τόσο κενός, αλλά συνάμα αρκετά δυνατός, ώστε να εντυπωθεί με το πρώτο άκουσμα μέσα μας.Είχε ξεκινήσει από πολύ νωρίς, και με πολύ πιο ύπουλους τρόπους. Ήταν όμως εκείνη ακριβώς τη στιγμή που έγινε κατανοητό πως ένας νέος “εχθρός” γεννιέται (ή αν θέλετε ξανάρχεται σε πρώτο πλάνο). Και το όνομά του; “Ο ξένος”, “ο μετανάστης”, “ο άλλος” (κάποιοι βιάστηκαν να θυμηθούν το “λαθρομετανάστης”, όρος που εμπίπτει πολλαπλά όπως μας ενημερώνει και ο Β. Σωτηρόπουλος http://elawyer.blogspot.com/2012/04/blog-post.html). Δεν είναι όμως αυτό το θέμα που με βασανίζει. Ο προβληματισμός μου έχει να κάνει με το θέμα του… Άλλου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Virginia Woolf

Στο σχόλιό της στην προηγούμενη ανάρτηση «οι τρεις πύλες του λόγου», η Άννα αναφέρεται στην αναγκαιότητα ενός τόπου και μιας θέσης «που επιθυμεί και χρειάζεται σε αυτόν τον κόσμο ένας ακόμα διαφορετικός άνθρωπος». Το σχόλιό της με παρέπεμψε συνειρμικά στο δοκίμιο της Virginia Woolf «Ένα Δικό Σου Δωμάτιο» – εκεί η συγγραφέας μιλά για τη σχέση λογοτεχνίας και γυναικών, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι προκειμένου μια γυναίκα να είναι σε θέση να γράψει, θα πρέπει να διαθέτει χρήματα κι ένα δικό της δωμάτιο. Και συμπληρώνει: «Όπως και να ‘χει, όταν πρόκειται για αμφιλεγόμενα ζητήματα – όπως οποιοδήποτε ερώτημα σχετικά με το φύλο – είναι αδύνατο να βρεις ποιά είναι η αλήθεια. Μπορείς μόνο ν’ αναφερθείς στη διαδρομή που ακολούθησες μέχρι να φτάσεις να εκφράζεις μια συγκεκριμένη άποψη. Μπορείς μόνο να χαρίσεις στο κοινό σου την ευκαιρία να φτάσει στα δικά του συμπεράσματα, καθώς θα αντιλαμβάνεται τους περιορισμούς, τις προκαταλήψεις, την ιδιοσυγκρασία του ομιλητή. Η λογοτεχνία στην περίπτωση αυτή ενδέχεται να εμπεριέχει περισσότερες αλήθειες, απ’ ότι τα ίδια τα γεγονότα».

Τι κοινό έχει άραγε το κείμενο της Woolf με το σχόλιο της Άννας; Ίσως ν’ αρκεί να αντικαταστήσει κανείς τη λέξη ‘γυναίκα’ με τη λέξη ‘άνθρωπος’, τη λέξη ‘δωμάτιο’ με τη λέξη ‘ελευθερία’ και τη λέξη ‘λογοτεχνία’ με τη ‘δημιουργικότητα’. Διότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και κάθε ένας, κάθε μία από εμάς διακρίνεται για την πολλαπλότητά του/της, εκ των οποίων η γυναικεία διάσταση (κι αυτή κάτι ιδιαίτερα σύμπλοκο, καθώς η λέξη δεν αρκεί για να χωρέσει τις πολλαπλές ταυτότητες, εμπειρίες και πραγματικότητες) είναι μία εκ των παραμέτρων αυτών. Ο χώρος πάλι, μπορεί να λάβει εξίσου πολλές ερμηνείες. Βλέπετε, το να διαθέτει κανείς ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι του, δε συνεπάγεται αυτόματα προσωπικό χώρο, όπως και ο προσωπικός χώρος δε συνεπάγεται εκείνο τον εσωτερικό χώρο που είναι συνώνυμος της ελεύθερης σκέψης, ενσυναίσθησης και βούλησης. Χρειάζεται σε κάθε επίπεδο χώρος να ζεις. Όσο για τη λογοτεχνία, άλλοι γράφουν ιστορίες σε κόλλες χαρτί, άλλοι τις ζουν, άλλοι τις αναγνωρίζουν στα βλέμματα, τις φράσεις, τις αδιόρατες κινήσεις των ανθρώπων γύρω τους. Όλες αυτές είναι διαστάσεις της ίδιας τέχνης σε διαφορετικό κάθε φορά επίπεδο αντίληψης. Κλείνω λοιπόν με την τελευταία παράγραφο του δοκιμίου της Virginia Woolf:

«Κάποια στιγμή, στο δοκίμιο αυτό αναφέρω ότι ο Shakespeare είχε μια αδερφή, αλλά αν την αναζητήσετε στη βιογραφία του Sir Sidney Lee για τον ποιητή δεν θα τη βρείτε πουθενά. Πέθανε νέα – αλίμονο, δεν έγραψε ποτέ της ούτε μία λέξη. Βρίσκεται θαμμένη εκεί που πλέον σταματούν τα λεωφορεία, απέναντι από το Elephant και το Castle. Εγώ λοιπόν πιστεύω ότι αυτή η ποιήτρια, που δεν έγραψε ποτέ της μία λέξη και θάφτηκε σ’ ένα σταυροδρόμι, ζει ακόμη. Ζει μέσα μου και μέσα σας, αλλά και μέσα σε πολλές γυναίκες ακόμα, που δεν παρεβρίσκονται σήμερα εδώ, καθώς έχουν να πλύνουν πιάτα, να βάλουν τα παιδιά τους στο κρεβάτι. Ζει όμως, διότι οι μεγάλοι ποιητές δεν πεθαίνουν, εξακολουθούν να είναι παρόντες κι αν κάτι χρειάζονται είναι μια ευκαιρία ώστε να υπάρξουν με οστά και σάρκα. Κι αυτήν την ευκαιρία μπορείτε να της τη δώσετε εσείς. Γιατί πιστεύω, ότι έναν αιώνα μετά – και αναφέρομαι στη συνηθισμένη ζωή τώρα, που είναι και η πραγματική, όχι στις μικρές αποξενωμένες ζωές που ζούμε ως άτομα –  αν μας δοθούν πεντακόσια χρόνια και ένα δωμάτιο δικό μας, αν αποκτήσουμε τη συνήθεια της ελευθερίας και το κουράγιο που χρειάζεται για να γράφουμε ακριβώς αυτά που σκεφτόμαστε, αν ξεφύγουμε για λίγο από τους κοινόχρηστους χώρους όπως το σαλόνι το σπιτιού μας και πάψουμε να βλέπουμε τ’ ανθρώπινα όντα αποκλειστικά στη σχέση του ενός με το άλλο, αλλά και στη σχέση τους με την ίδια την πραγματικότητα και με τον ουρανό επίσης και τα δέντρα και ό,τι άλλο υπάρχει εντός τους, αν προσπεράσουμε αυτόν το μπαμπούλα το Milton – γιατί καμμία ανθρώπινη φιγούρα δεν επιτρέπεται να μας κρύβει τον ορίζοντα – αν αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποιος άλλος να μας στηρίξει, αλλά πορευόμαστε μόνες και η πρωταρχική μας σχέση αφορά τον πραγματικό κόσμο κι όχι μόνο τον κόσμο των αντρών και των γυναικών, θα μας δοθεί η ευκαιρία [να γράψουμε] και η νεκρή ποιήτρια που υπήρξε αδερφή του Shakespeare θα αποκτήσει πάλι τη σάρκα και τα οστά που της αρνήθηκαν. Αποκτώντας δικαίωμα στις ζωές όσων προηγήθηκαν της δικής της, όπως έκανε και ο αδερφός της πριν από κείνη, θα γεννηθεί ξανά. Διότι το να περιμένετε ότι θα μπορούσε – στην περίπτωση που επέστρεφε – να γεννηθεί και να ζήσει, να γράψει την ποίησή της, δίχως τις παραπάνω προετοιμασίες, δίχως προσπάθεια εκ μέρους μας, δίχως την αποφασιστικότητα εκείνη που θα της επιτρέψει όταν γεννηθεί να μπορέσει να ζήσει και να γράψει την ποίησή της είναι αδιανόητο. Επιμένω όμως, πως θα μπορούσε να επιστρέψει εάν εργαζόμασταν σ’ αυτήν την κατεύθυνση και κάτι τέτοιο, παρά τη φτώχεια ή την αφάνειά μας, αξίζει τον κόπο.»

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach