You are currently browsing the tag archive for the ‘φύση’ tag.

IMG_3522

Για να φτάσω στον τόπο αυτό – το νέο μου σπίτι – διέσχισα 6 ποτάμια. Την πρώτη φορά, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού ανίχνευσης, τα νερά τους δανείζονταν το γαλάζιο τ’ ουρανού και τ’ ασημί του σύννεφου. Τη δεύτερη φορά, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού εγκατάστασης, τα νερά τους ήταν θολά και κουβαλούσαν λάσπη. Είχε βρέξει πρόσφατα. Όπως και να ‘χει, τα καλωσόρισα και με καλωσόρισαν.

Κι έπειτα ήταν η θάλασσα. Πράγμα περίεργο: το χρώμα της μεριές-μεριές βαφόταν στα χρώματα του θυμαριού, καθώς ανθούσε άφθονο στις γύρω πλαγιές.

Και τέλος η ανηφόρα. Από τους επίπεδους κάμπους στα ψηλά βουνά. Και τα σπίτια. Άλλοτε σεμνά, αναπόσπαστο τμήμα θαρρείς της γης και του τοπίου, άλλοτε φανταχτερά, φορτωμένα με τα σύμβολα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.

Είπα ν’ αναρωτηθώ προς τα που θα με πάει η ζωή και ποιό το νόημά της σ’ αυτόν το νέο τόπο. Όμως αφέθηκα στην ομορφιά του τοπίου.

IMG_3544

IMG_3481

 

bird-black-and-white-boy-chick-girl-little-Favim.com-42790Πρόκειται για μία από τις μικρές εκείνες ιστορίες – πραγματικά απειροελάχιστες σε κλίμακα αν τις συγκρίνεις με τις απερίγραπτες τραγωδίες που «ξεδιπλώνονται» στη Γη σήμερα – η οποία με άγγιξε βαθιά. Μια οικογένεια που ζούσε στην άγρια φύση κάπου στο Όρεγκον, κατοικώντας σε ένα τίπι, έχοντας και μία κόρη, απειλείται πλέον με έξωση καθώς οι ιδιοκτήτες, έχουν υποχρεωθεί να πουλήσουν τη γη τους. Με τη μεταφορά της γης σε νέα χέρια, η οικογένεια που την κατοικεί καθίσταται αυτομάτως παράνομη. Και με βάση την τρέχουσα αποδοχή της καθεστηκυίας κουλτούρας, δε θεωρούνται πλέον ευπρόσδεκτοι στον τόπο.
Η γη όμως έχει δική της άποψη; Αν λάβουμε υπ’ όψη μας μια αντίληψη ζωής που βλέπει τη γη ως αντικείμενο, ως μια μορφή ιδιοκτησίας που μπορεί ν’ αγοραστεί και να πουληθεί, να κοπεί σε αμέτρητα κομμάτια ξανά και ξανά, τότε φυσικά και όχι. Ένα «πράγμα» δεν μπορεί να σε καλωσορίσει ή να αρνηθεί να σε δεχθεί.
Το τρίχρονο κορίτσι της οικογένειας τα αντιλαμβάνεται όλα αυτά με λίγο διαφορετικό τρόπο. Παρατηρεί τους πασσάλους που τοποθετήθηκαν για να φτιαχτεί ένας φράχτης που θα τους απαγορέψει την πρόσβαση στη γη και λέει: «Είναι θλιμμένα τα πουλιά με τις τρύπες που έσκαψαν οι άνθρωποι, τα πουλιά θέλουν να ζήσουμε εδώ.»
«Χμφφφ!» θα ξεφυσούσε ένας κυνικός, «σιγά μη δώσουμε τώρα αξία στη φαντασία ενός μικρού κοριτσιού, το οποίο είναι εμφανές ότι προβάλλει τις προσωπικές του επιθυμίες στα πουλιά!»
Πιστεύω ότι ο πολιτισμός μας δεν θα επιβιώσει αν δεν αρχίσουμε να αποδίδουμε αξία σε όλα αυτά, αν δεν αναπτύξουμε την ικανότητα να ακούμε τη φωνή της γης όσο προσεχτικά την ακούει κι ένα τρίχρονο παιδί.
Μια τέτοια στάση θα σήμαινε πραγματικά μια τεράστια μεταβολή [συνείδησης]· θα σήμαινε ότι αποποιούμαστε έναν ανθρωποκεντρισμό, ο οποίος οικειοποιείται τη δυνατότητα ανάπτυξης ενός εαυτού ως αποκλειστικότητα, διεκδικώντας καταστάσεις όπως η φωνή, η θλίψη, το καλωσόρισμα. Πρόκειται για μια ανθρωποκεντρική αντίληψη της σύγχρονης εποχής μοναδική στο είδος της. Οι άλλες κουλτούρες αναγνωρίζουνε πλήρως την υπόσταση του μη ανθρώπινου κόσμου. Για πολύ καιρό τις απορρίπταμε ως πρωτόγονες· εξάλλου θεωρούσαμε ότι η οπτική μας για τον κόσμο θα πρέπει να είναι ανώτερη, γιατί κοιτάξτε πόσα έχει καταφέρει ο πολιτισμός μας. Σήμερα όμως, καθώς η επιδείνωση της οικολογικής κρίσης υποσκάπτει τη σημασία αυτών των κατορθωμάτων, αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε για το κατά πόσο ο τρόπος που έχουμε για να αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα όντως υπερέχει. Καθώς νιώθουμε όλο και πιο αβοήθητοι, αρχίζουμε να στρεφόμαστε σε άλλους τρόπους.
Η οικογένεια που ανέφερα αναζητεί συμμάχους – επίσημους και μη – στην περιοχή του Ashland/Medford.

Πηγή: http://www.thenewandancientstory.net/home/the-new-and-ancient-story-9

Τα παραπάνω πλάνα έχουν τραβηχτεί κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του ντοκυμαντέρ «The New Wilderness».

vitruvian-man-970x450_17749

λεπτομέρεια από το έργο «Vitruvian Man» του Leonardo Da Vinci

ΜΙΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΑΝΔΡΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΟΝΤΑΙ

του Shepherd Bliss (αφιέρωμα στο Φύλο/ IC#16, Context Institute, Άνοιξη, 1987:21)

Ο Δρ Shepherd Bliss διδάσκει ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο John F. Kennedy στην Orinda της Καλιφόρνια. Υπήρξε επιμελητής του Εγχειριδίου για τη Νέα Ολιστική Υγεία (The New Holistic Health Handbook), ενώ προς το παρόν συνεπιμελείται την Επιθεώρηση για τις Αντρικές Σπουδές (The Men’s Studies Review) και εργάζεται ως παραγωγός για το πρόγραμμα «Άνδρες που Αλλάζουν» στο ραδιοφωνικό σταθμό KPFA. Ο Shepherd μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα στη Βοστώνη και το Σαν Φραντσίσκο. Το άρθρο αυτό, πρωτοδημοσιεύτηκε στο Περιοδικό για τη Γιόγκα (Yoga Journal), στο τεύχος Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 1986 και ανατυπώνεται εδώ με τη συγκατάθεσή του.

«Οι άνδρες είναι τόσο ενδιαφέροντα πλάσματα», άκουσα τυχαία να λέει μια γυναίκα στον οδηγό ενός λεωφορείου στην Ατλάντα, όπου βρισκόμουν για να συμμετάσχω στο 11ο Εθνικό Συνέδριο για τους ‘Ανδρες και την Αρρενωπότητα. «Είναι τόσο μυστηριώδεις.»

«Ναι», έγνεψα από μέσα μου συμφωνώντας μαζί της.

«Μπορούν να εκφράζουν τον άγριο εαυτό τους δίχως να γίνονται σκληροί, να θυμώνουν δίχως να είναι βίαιοι, να εκφράζουν τη σεξουαλικότητά τους δίχως να γίνονται πιεστικοί, να αναπτύσσουν την πνευματικότητά τους δίχως να χάνουν τον αισθησιασμό τους και είναι σε θέση να αγαπούν πραγματικά», περιγράφει το είδος των ανδρών που θα ήθελε να δει να αναδεικνύονται μια άλλη γυναίκα, η φεμινίστρια και συγγραφέας Starhawk.

«Ναι», γνέφω συμφωνώντας μαζί της.

Παθιασμένοι. Ευαίσθητοι. Απρόβλεπτοι. Σημαντικοί. Νηφάλιοι. Θαρραλέοι. Πρόθυμοι ν’ ακούσουν. Δεσμευμένοι. Επικοινωνιακοί. Η λίστα η δική σας μπορεί να διαφέρει απ’ τη δική μου. Αλλά, είτε είστε άνδρες, είτε γυναίκες, θα έχετε πιθανά σχηματίσει τη δική σας εικόνα για το πως θα θέλατε να είναι οι άνδρες. Ευτυχώς, όλο και περισσότεροι αποκτούν συνείδηση της αρρενωπότητάς τους και μαθαίνουν να την αναπτύσσουν και να τη μετασχηματίζουν, αντί απλώς να κληρονομούν τις παλιές εκδοχές αρρενωπότητας των προηγούμενων γενεών.

Στις συγκεντρώσεις που λαμβάνουν χώρα σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο συμμετέχουν όλο και περισσότεροι άνδρες, ώστε να μάθουν να αντιμετωπίζουν από κοινού τα ζητήματα που τους απασχολούν. Μόνο κατά τη διάρκεια του 1986 συμμετείχα σε παρόμοιες εκδηλώσεις στο Σαν Φραντσίσκο, τη Φλόριδα, τη Βοστώνη, τη Μινεάπολη και την κοινότητα των Δασών του Μεντοτσίνο στην Καλιφόρνια.

Κάθε μία εξ αυτών είχε τα δικά της χαρακτηριστικά: από τους 700 άνδρες στο Σαν Φραντσίσκο που ήρθαν να περάσουν μια μέρα με τον πρεσβύτερο και ποιητή Robert Bly μέχρι τους φεμινιστές της Ατλάντα, καθώς και μικρότερες ομάδες υποστήριξης, οι οποίες πολλαπλασιάζονται σε ολόκληρη τη χώρα.

Από το 1982 και μετά, κάθε χρόνο μαζεύονται 100 περίπου άνδρες στα Δάση του Μεντοτσίνο (Mendocino Woods) για να περάσουν μία εβδομάδα μαζί, παίζοντας κρουστά ή βόλλεϋ, απαγγέλοντας ποίηση, μαθαίνοντας αϊκίντο, αφηγούμενοι ιστορίες, κατασκευάζοντας μάσκες, ακούγοντας τις ομιλίες ανδρών όπως ο Robert Bly και ο ψυχολόγος James Hillman, χορεύοντας μια άγρια σάμπα αργά μέσα στη νύχτα. Στη Φλόριδα, είχα προσκληθεί να μιλήσω για τα διογκούμενα κινήματα των ανδρών σε μία ομάδα Φραγκισκανών, μία ανδρική κοινότητα, η οποία ιδρύθηκε το 13ο αιώνα προκειμένου να συνεχίσει το έργο του Αγίου Ιωάννη της Ασίζης. Οι άνδρες αυτοί, που ζουν κι εργάζονται από κοινού, άκουγαν προσεχτικά, εκπέμποντας στο δωμάτιο τη σοφία των ανδρικών κοινοτήτων διαμέσου των αιώνων.

Οι λόγοι για τους οποίους έλκονται οι άνδρες να συμμετέχουν στις συγκεντρώσεις αυτές είναι διάφοροι: για να εκφράσουν τον πόνο και τη θλίψη τους, για να περάσουν καλά, για να υποστηρίξουν τις γυναίκες (ή και να παραπονεθούν εναντίον τους), για να βελτιώσουν τη ζωή τους, για να παίξουν μουσική και να χορέψουν ή απλώς για να περάσουν το χρόνο τους. Συμμετέχουν όλοι – νεαροί, μεσήλικες και ηλικιωμένοι. Στις συναντήσεις του Μεντοτσίνο για παράδειγμα, η μέση ηλικία κυμαίνεται μεταξύ των 30-40 ετών, αλλά συναντάς και πιο ηλικιωμένους συμμετέχοντες στα εβδομήντα τους, αλλά κι εφήβους. Σε ορισμένες συναντήσεις, όπως στην Ατλάντα ή την Ετήσια Συνάντηση των Ανδρών της Καλιφόρνια, συμμετέχουν και γυναίκες, παρόλο που συνήθως αποτελούν λιγότερο από 10% των συμμετεχόντων.

«Είμαι εδώ, επειδή στον τόπο μου νιώθω κάπως απομονωμένος», εξηγεί ένας άντρας στην Ατλάντα. «Δεν ταιριάζω στο συνηθισμένο καλούπι του τι σημαίνει να είσαι άνδρας εκεί.»

«Το Μεντοτσίνο προσφέρει ένα καταφύγιο μακρυά από τη δουλειά και τις γυναίκες», παρατηρεί ένας άλλος άντρας. «Μπορώ να είμαι απλώς ο εαυτός μου. Βιώνω κάτι πολύ πρωτόγονο ζώντας στο δάσος με όλους αυτούς τους άνδρες.»

Νέες Απεικονίσεις της Αρρενωπότητας

define masculinity

Η [παλαιότερη] συναίνεση για το τι σημαίνει να είσαι ένας άνδρας στην Αμερική του σήμερα αποσαθρώνεται, μία εξέλιξη την οποία ορισμένοι επικροτούν και άλλοι επικρίνουν. Οι παράγοντες που κατά κύριο λόγο έχουν τροποποιήσει τις παραδοσιακές αντιλήψεις για τον ανδρισμό είναι δύο: το γυναικείο κίνημα και οι μεταβαλλόμενες οικονομικές και εργασιακές συνθήκες. Οι γυναίκες απαίτησαν μεγαλύτερη πρόσβαση σε παραδοσιακά ανδρικές μορφές απασχόλησης, θέτωντας έτσι σε απειλή την εικόνα του άνδρα «κουβαλητή». Επίσης οι γυναίκες απαίτησαν βοήθεια από τους άνδρες σε ό,τι αφορά τη φροντίδα των παιδιών και τις δουλειές του σπιτιού, θέτωντας έτσι σε απειλή την εικόνα του «άρχοντα». Κι έτσι, εκεί που κάποτε οι άνδρες στην Αμερική δάμαζαν την άγρια φύση, μετακινούνταν προς τη Δύση και εργάζονταν κατά κύριο λόγο χειρωνακτικά, οι περισσότεροι άνδρες σήμερα απασχολούνται σε δουλειές όπου η γνώση του φυσικού κόσμου και η δύναμη δεν θεωρούνται πλέον πρωταρχικής σημασίας.

Παρόλα αυτά, οι απεικονίσεις της παλαιότερης αρρενωπότητας εξακολουθούν να κυριαρχούν – από τον άντρα της Μάρλμπορο στις γιγαντοαφίσσες μέχρι το Sylvester Stallone στην οθόνη και τον Ronald Reagan στο Λευκό Οίκο. Υποτίθεται ότι προωθούν το είδος του σκληρού άνδρα, που κρύβει τα συναισθήματά του και δε χάνει ποτέ τον έλεγχο.

Ως αποτέλεσμα, πολλοί άνδρες βιώνουν πίεση λόγω των αντικρουόμενων συναισθημάτων τους: από τη μία πλευρά, έχουν ν’ ανταποκριθούν στα στερεότυπα αυτών των ανδρικών προτύπων και από την άλλη να συμμορφωθούν με τις πιο ρεαλιστικές προσδοκίες των συζύγων, των ερωμένων και των συναδέλφων.

Η πρώτη φορά που κάποιες ομάδες ανδρών έθεσαν σε αμφισβήτηση την παραδοσιακή αρρενωπότητα ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν κάποιοι από αυτούς, επηρεασμένοι από το κίνημα των γυναικών, οργάνωσαν ομάδες ευαισθητοποίησης, ίδρυσαν κέντρα για άνδρες και φιλοξένησαν συναντήσεις ανδρών. Το Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνια υπήρξε το επίκεντρο ορισμένων αρχικών συγκεντρώσεων υπέρ του φεμινισμού, και πολλά από τα πρώτα μέλη κινητοποίησης των ανδρών υπέρ αυτής της τάσης, όπως ο συγγραφέας και δάσκαλος Joseph Pleck, παραμένουν δραστήρια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

LucasFoglia_NaturalOrder_354

Φωτογραφία του Lucas Foglia από τo πρότζεκτ «A Natural Order»: Stefanie Bathing, Wildroots Homestead, North Carolina 2008

Συζητούσα με μία φίλη που συνηθίζει να με εμπνέει με τα λόγια της, για τη σημασία που έχει το να ενθαρρύνει κανείς την ευγνωμοσύνη προς τη φύση, όταν μου είπε κάτι που έκτοτε συνοδεύει τις σκέψεις μου. «Η ομορφιά είναι μια πύλη.» Έχοντας διδαχθεί μ’ επώδυνο τρόπο πόσο λίγο φαίνεται να εκτιμούν οι άνθρωποι το φυσικό μας κόσμο – όσο κι αν προσπαθεί κανείς να τους μιλήσει για τη σημαντικότητά του – η φράση της άγγιξε μια εσωτερική χορδή. Καθένας έχει ν’ ανακαλύψει το δικό του τρόπο να εισέλθει στον κόσμο, τη δική του πύλη και άραγε υπάρχει καταλληλότερος από την ομορφιά;

Πράγματι, η ομορφιά είναι η πύλη μέσω της οποίας καταφέρνουμε να αναγνωρίσουμε την αξία της φύσης, αλλά και του να είναι κανείς παρόν, να παραμένει γαλήνιος, να είναι σε θέση να σταθεί ακίνητος για μια στιγμή – στο μέσον μιας πολυάσχολης μέρας – και να νιώσει δέος για τη ζωή.

Πρόκειται για μια πύλη που επιτρέπει τη σύνδεση, την αίσθηση της αντήχησης των άλλων μορφών ζωής εντός μας, αλλά και τη συνειδητοποίηση ότι υπάρχουμε επειδή υπάρχει και κάτι άλλο πέρα από εμάς τους ίδιους.

sprout leavesΠρόκειται για μια πύλη προς την ίαση. Προς την ανάπαυση του σώματος και το νου, το άνοιγμα της καρδιάς. Προς την ειρήνη.

Η αναζήτηση της ομορφιάς και της αρμονίας ορίζει πολλά από όσα πράττουμε και μας έχει οδηγήσει σε μία όλο και αυξανόμενη ανάγκη για κατανάλωση, καθώς επιδιώκουμε να ομορφύνουμε τους εαυτούς μας, τα σπίτια μας, τα ρούχα που φοράμε, αλλά και τα παιδιά μας, αγοράζοντας όλο και περισσότερα αντικείμενα.

Παρόλα αυτά, η ομορφιά δεν είναι κάτι το στατικό και αυτός είναι ο λόγος που δεν καταφέρνουμε να κορέσουμε την ανάγκη μας για ομορφιά μακροπρόθεσμα, όσα κι αν αγοράσουμε. Είναι εκ φύσεως φευγαλέα, μεταβαλλόμενη και κάθε φορά λαμβάνει μια νέα, διαφορετική μορφή. Ακόμα κι αν ένα αντικείμενο παραμένει ίδιο κι απαράλλαχτο στο χρόνο, το βλέμμα που το “αγκαλιάζει” διαφοροποιείται. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

εικονογράφηση της Daniela Terrazini («The Seeing Stick»)

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μία χώρα μακρυνή της Ανατολής, ζούσε ένας σοφός γερο-βασιλιάς. Το παλάτι του ήταν πελώριο, η αυλή του αξιοθαύμαστη και τα κατορθώματά του αμέτρητα. Ποτέ δε ζητούσε πολλά και περνούσε το χρόνο του με τη μία και την άλλη ασχολία. Ήταν πολύ μορφωμένος και είχε διαβάσει τα κείμενα και τις γραφές πολλών άλλων πολιτισμών και θρησκείων. Και παρόλο που είχε καταφέρει τόσα και οι άνθρωποί του τον σέβονταν βαθιά για τη σοφία του, ένιωθε πως κάτι έλειπε.

Κι έτσι μια μέρα μάζεψε τους πιο έξυπνους συμβούλους του, όλους τους μεγάλους άντρες και σοφούς της χώρας, και τους ανέθεσε να βρουν αυτό που πάντοτε παραμένει αληθινό. Κάτι που θα παρέμενε αληθινό όταν είναι ευτυχισμένος ή λυπημένος, αληθινό την άνοιξη αλλά και το χειμώνα, αληθινό στις μεγάλες νίκες αλλά και στις μεγάλες ήττες. Οι σοφοί φαίνονταν μπερδεμένοι, «μα τί να είναι αυτό που είναι πάντα αληθινό;» αναρωτιόντουσαν. Κι έτσι αναχώρησαν για τις άκρες του βασιλείου και προχώρησαν κι ακόμα παραπέρα, σε χώρες μακρυνές, μήπως κι ανακαλύψουν την αλήθεια αυτή που τους ζήτησε ο βασιλιάς. Συμφώνησαν να επιστρέψουν στο βασίλειο ένα χρόνο μετά και να πουν στο βασιλιά τι ήταν αυτό που είχαν ανακαλύψει.

Εκτός από έναν. Αυτός παρέμεινε στο μικρό του αγροτόσπιτο στην άκρη του δάσους και συνέχισε να φροντίζει τον κήπο του. Οι χωρικοί και οι αυλικοί, κάθε φορά που τον προσπερνούσαν, έλεγαν «να ένας τεμπέλης σοφός, που δεν προσπάθησε ούτε καν να συνομιλήσει με τον παππά της διπλανής πόλης, κάθεται απλώς στον κήπο του και παρακολουθεί τα πουλιά και τα σύννεφα ή χαζεύει τα δέντρα. Σίγουρα ο βασιλιάς θα δυσαρεστηθεί πολύ μαζί του.» Κι έτσι κύλησε ένας χρόνος και ο σοφός γέρος παρακολούθησε την άνοιξη να δίνει τη θέση της στο καλοκαίρι κι εκείνο με τη σειρά του να παραχωρεί τη θέση του στο φθινόπωρο και είδε πως τα φυτά ξεραίνονταν για να ζωντανέψουν ξανά. Είδε πως τα πουλιά έρχονταν κι έφευγαν και πως πέθαιναν τα μεγάλα δέντρα, μόνο που όταν συνέβαινε κάτι τέτοιο, χάριζαν με το θάνατό τους τη ζωή σε πολλά έντομα και ένα σωρό άλλα πλάσματα.

Όταν πια είχε συμπληρωθεί ένας χρόνος, όλοι οι σοφοί μαζεύτηκαν στην αυλή, έτοιμοι ν’ αφήσουν άναυδους τους ανθρώπους γύρω τους με όλα όσα είχαν μάθει. Είπαν παραμύθια και γρίφους από τόπους μακρυνούς και κοντινούς, μιλούσαν με την αβρότητα και τη δεξιοτεχνία των καλλιεργημένων ανθρώπων, προκαλώντας τους γύρω τους να σκεφτούν μέχρι που το κεφάλι τους πόνεσε. Αλλά ο βασιλιάς εξακολουθούσε να μην είναι ικανοποιημένος. Στο τέλος, ο γερο-σοφός που γνωρίζουμε – εκείνος που κατοικούσε στο αγροτόσπιτο στην άκρη του δάσους – έκανε ένα βήμα μπροστά και είπε στο βασιλιά: «Μεγαλειότατε, έχω δει αυτό που παραμένει πάντα αληθινό. Είναι αυτό που παραμένει αληθινό στην κήπο μου και στο δάσος.» Όλοι γέλασαν μαζί του, σκέφτηκαν «ηλίθιος γερο-ανόητος». «Είναι αυτό που παραμένει αληθινό είτε βρίσκεται στο βασίλειό σου, είτε στα πέρατα της ίδιας της Γης. Και είναι αυτό που παραμένει αληθινό και στην καρδιά μου.»

«Γιατί πράγμα μου μιλάς λοιπόν;», ρώτησε ο βασιλιάς. «Ποιά είναι αυτή η αλήθεια;» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

cropped-p2111170

Ο ουρανός που πάντα έχει ένα δάκρυ συμπόνιας για το λαό μου, που μας φαίνεται αιώνιος και αμετάβλητος μπορεί τώρα να αλλάξει. Σήμερα είναι καθαρός αύριο όμως ίσως σκεπαστεί με σύννεφα. Τα λόγια μου είναι σαν τα αστέρια που ποτέ δεν αλλάζουν.

Σ’ αυτά λοιπόν που θα πει ο Σηάτλ μπορεί ο Μεγάλος Λευκός Αρχηγός της Ουάσινγκτον να βασιστεί με σιγουριά. Όπως βασίζεται στις εναλλαγές των εποχών. Ο Μεγάλος Αρχηγός της Ουάσινγκτον μας στέλνει μήνυμα πως θέλει να αγοράσει τη γη μας. Καλοσύνη του, παρ’ όλο που ξέρουμε ότι δεν έχει ανάγκη τη φιλία μας.

Την πρότασή του πάντως θα τη σκεφτούμε καλά, γιατί ξέρουμε πως αν δε δεχτούμε ο λευκός θα θελήσει με τα όπλα ν’ αρπάξει τη γη μας.

Ρωτάω όμως: Πώς μπορεί κανείς να πουλά ή να αγοράζει τον ουρανό ή τη ζεστασιά της γης; Η ιδέα μας φαίνεται περίεργη. Επειδή ακριβώς δε μας ανήκουν η δροσιά του αέρα και η διαύγεια του νερού. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να τα αγοράσετε; Πάντως μην ανησυχείτε: Θα πάρουμε την απόφασή μας. Καθετί πάνω σ’ αυτή τη γη είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε λαμπερή πευκοβελόνα. Κάθε αμμουδερή ακρογιαλιά. Κάθε κομματάκι ομίχλης. Κάθε ξέφωτο στα σκοτεινά δάση. Κάθε βούισμα εντόμου είναι ιερό στη μνήμη του λαού μου.

Είμαστε κομμάτι της γης και αυτή πάλι ένα κομμάτι από μας. Οι χυμοί που τρέχουν μέσα στα δέντρα μεταφέρουν τις μνήμες του ερυθρόδερμου ανθρώπου. Τα ευωδιαστά λουλούδια είναι αδελφές μας. Το ελάφι, το άλογο, ο μεγάλος αετός είναι τ’ αδέλφια μας. Οι απότομες, ψηλές κορυφές, τα καταπράσινα λιβάδια, η ζεστασιά του πόνεϊ, ο άνθρωπος, όλα ανήκουν στην ίδια οικογένεια.

Καταλαβαίνει λοιπόν τι μας ζητάει ο Μεγάλος Αρχηγός της Ουάσινγκτον όταν μας παραγγέλνει ότι θέλει ν’ αγοράσει τη γη μας; Γρήγορα θα κατακλύσετε όλη τη χώρα. Ο Μεγάλος Αρχηγός μας παραγγέλνει ότι θα μας εξασφαλίσει ένα μέρος όπου θα μπορούμε να ζούμε άνετα μεταξύ μας. Όπως ο πατέρας που αποφασίζει για τα παιδιά του.

Ξέρουμε ότι ο λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Ένα κομμάτι γης μοιάζει σ’ αυτόν μ’ ένα οποιοδήποτε κομμάτι, γιατί είναι ένας ξένος που έρχεται μέσα στη νύχτα και παίρνει ό,τι έχει ανάγκη. Η γη δεν είναι σύντροφός του, αλλά εχθρός του. Με την απληστία του θα την καταβροχθίσει και δε θ’ αφήσει πίσω του τίποτα, παρά μόνο έρημο. Εμείς βρίσκουμε χαρά στα δάση…

Ίσως να μην το καταλαβαίνετε αυτό, διότι οι συνήθειές μας είναι διαφορετικές απ’ τις δικές σας. Το πεντακάθαρο νερό που κυλά στα ρυάκια και στα ποτάμια μεταφέρει στο διάβα του και το αίμα των προγόνων μας. Το μουρμουρητό του είναι η φωνή τους. Κάθε φευγαλέα αντανάκλαση του φωτός πάνω στο διάφανο νερό των λιμνών εξιστορεί γεγονότα και παραδόσεις απ’  τη ζωή του λαού μας. Τα ποτάμια είναι αδέρφια μας. Σβήνουν τη δίψα μας, μεταφέρουν τα κανό μας και τρέφουν τα παιδιά μας. Αν σας πουλήσουμε τη γη μας, μην ξεχάσετε να μάθετε και στα δικά σας παιδιά, πως τα ποτάμια είναι αδέρφια όλων μας.

Δεν σας καταλαβαίνουμε. Οι τρόποι μας είναι διαφορετικοί απ’ τους δικούς σας. Η όψη των πόλεών σας κάνει κακό στα μάτια του ερυθρόδερμου. Ο θόρυβος ταράζει τ’ αυτιά μας. Αλλά αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή είμαι ένας άγριος και δεν καταλαβαίνω. Την αδικαιολόγητη απαίτηση ν’ αγοράσετε τη γη μας θα τη σκεφτούμε προσεκτικά.

Αν δεχτούμε θα βάλω ένα όρο: Ο λευκός άνθρωπος θα πρέπει να συμπεριφέρεται στα ζώα σα να ‘ταν αδέρφια του. Είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω γιατί ο λευκός αφήνει πίσω του χιλιάδες νεκρά αγριοβούβαλα πυροβολώντας τα μόνο για το κέφι του μέσα από το σιδερένιο άλογό του που καπνίζει, ενώ εμείς δε σκοτώνουμε παρά μόνο για να τραφούμε. Τί είναι ο άνθρωπος χωρίς τα ζώα; Αν εξαφανίζονταν όλα τα ζώα ο άνθρωπος θα πέθαινε από μεγάλη πνευματική ερημιά. Ό,τι συμβεί στα ζώα θα συμβεί σύντομα και στον άνθρωπο. Ξέρουμε τουλάχιστον αυτό: Η γη δεν ανήκει στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ανήκει στη γη. Κι ακόμα πως εμείς δε δημιουργήσαμε τον ιστό της ζωής αλλά αποτελούμε μόνο μια ίνα μέσα σ’ αυτόν. Αν προκαλέσουμε κάποια καταστροφή στον ιστό οι συνέπειες θα έρθουν και σε μας τους ίδιους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κάποτε, στα πολύ παλιά χρόνια, ζούσε σ’ ένα χωριό τριγυρισμένο από ψηλά βουνά μια κοπέλα. Είχε μεγάλη δεξιοσύνη και κανείς δεν μπορούσε να της παραβγεί στο κέντημα, το πλέξιμο και την υφαντική. Ήταν ακόμη όμορφη σα λουλούδι, αλλά απλή στους τρόπους και σεμνή, οικονόμα και προκομμένη. Για την αξιοσύνη της, όλη τη φωνάζαν Τιάο-γου που σημαίνει «Χρυσοχέρα».

Αντίκρυ απ’ το σπίτι των γονιών της κοπέλας έμενε ένα φτωχό παλικάρι που τον έλεγαν Μαν Τσανγκ. Οι δύο νέοι ήταν φίλοι από παιδιά και όσο μεγάλωναν, η αγάπη που τους ένωνε δυνάμωνε ολοένα. Οι γονείς των δύο νέων έδωσαν πρόθυμα την ευχή τους να σμίξουν τα παιδιά σε γάμο. Όμως η οικογένεια του Μαν Τσανγκ ήταν φτωχή, κι έτσι τα δώρα που έκανε το παλικάρι στην αρραβωνιαστικιά του ήταν πολύ απλά: ένα διπλό στάχυ από κεχρί, ένα όμορφο λάχανο και κάμποσες κατακόκκινες πιπεριές. Η Τιάο-γου ήταν πολύ ευτυχισμένη. Στα μάτια της τα δώρα του αγαπημένου της ήταν ανεκτίμητος θησαυρός, που τον φύλαγε με μεγάλη προσοχή. Κάθε πρωί που άνοιγε τα μάτια της γύριζε να κοιτάξει τα δώρα και το βράδυ πάλι τους χάριζε την τελευταία της ματιά.

Την επόμενη άνοιξη οι γονείς των δύο αρραβωνιασμένων συμφώνησαν να γίνει ο γάμος το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς. Οι γονείς της κοπέλας όμως είχαν μεγάλη στενοχώρια γιατί δεν μπορούσαν να προικίσουν τη θυγατέρα τους με όμορφο νυφικό. Ήταν έτοιμοι που λέει ο λόγος, να πουλήσουν στον παλιατζή ακόμη και τα κατσαρολικά της κουζίνας τους για να εξοικονομήσουν λίγα χρήματα. Ωστόσο, η Τιάο-γου είπε στους γονείς της: «Μια καλή και άξια κόρη δεν τα περιμένει όλα από τη μητέρα της και τον πατέρα της. Τι τα ‘χω τα χέρια; Γιατί να ανησυχώ λοιπόν για το τι θα φορέσω στο γάμο;».

Ο Μαν Τσανγκ ονειρευόταν τη χαρά και την έκπληξη που θα δοκίμαζε η αρραβωνιαστικιά του όταν θα της χάριζε ένα κομμάτι ύφασμα. Τα χρήματα που κέρδιζε όμως από το μόχθο του δεν έφταναν γι’ αυτό. Με τα χίλια ζόρια κατάφερε να μαζέψει μερικά κιλά χοντρό βαμβάκι σαν γαμπριάτικο δώρο για τη μέρα του γάμου.

Στη γειτονιά της Τιάο-γου έμενε μια οικογένεια που είχε κι αυτή μια κόρη της παντρειάς. Το όνομα αυτής της κοπέλας ήταν Τζιν-ουά και οι γονείς της την είχαν λογοδοσμένη από μικρή μ’ ένα αγόρι που έμενε στην πολιτεία και ήταν από πλούσιο σπίτι. Ο γάμος της Τζιν-ουά με τον πλούσιο γαμπρό απ’ την πόλη είχε οριστεί κι αυτός για το φθινόπωρο. Αρκετούς μήνες πριν το γάμο είχαν στείλει από την πολιτεία δύο σεντούκια σκεπασμένα με κόκκινα καλύμματα, γεμάτα με γαμήλια δώρα των πεθερικών: ολόχρυσα βραχιόλια στολισμένα με λουλουδάκια από πολύτιμους λίθους, μεταξένιες φορεσιές με λεπτοκεντημένους φραμπαλάδες και φούστες ολομέταξες με υπέροχα σχέδια από πολύχρωμα λουλούδια. Όλα όσα μπορούσε να ονειρευτεί μια νύφη βρίσκονταν μέσα σ’ αυτά τα σεντούκια.

Παλαιό κέντημα της μειονότητας των Miao στην Κίνα

Η Τζιν-ουά δεν μπορούσε να κρατηθεί απ’ την ανυπομονησία της και πριν καλά καλά βγουν τα πράγματα από τις κασέλες άρχισε να δοκιμάζει το ένα ρούχο μετά το άλλο. Κοιταζόταν στο νερό του πηγαδιού της αυλής, έπειτα πήγαινε στο κοντινό ποτάμι και καμάρωνε στον υδάτινο καθρέφτη το είδωλο της με βαθιά ικανοποίηση.

Συνάμα φρόντιζε να τραβήξει την προσοχή της Τιάο-γου στο μεγαλείο και τη λάμψη της. Η Τιάο-γου όμως δε γύρναγε να την κοιτάξει. Με τα επιδέξια δάχτυλα της έγνεσε το βαμβάκι σε κλωστή, ύφανε το νήμα, κι απ’ τ ύφασμα έραψε ένα φόρεμα. Δίπλα της είχε πάντα το στάχυ από κεχρί, το λάχανο, τα φασόλια και τις πιπεριές. Βλέποντας τα της ήρθε μια ιδέα. Ξόμπλιασε πάνω στο φόρεμα μερικά στάχυα από κεχρί, αστραφτερά σα χρυσάφι, έπειτα λάχανα πράσινα σαν λαμπερά γιάντες, φασόλια γαλάζια σαν την υπέροχη γεντιανή των βουνών και πιπεριές κόκκινες σαν κοράλλια. Έκανε το ένα σχέδιο πλάι στο άλλο και το φόρεμα γινόταν όλο και πιο όμορφο. Η Τιάο-γου καταπιανόταν μ’ αυτή τη δουλειά κάθε μέρα από νωρίς το πρωί ως αργά το βράδυ. Συχνά την έπαιρνε η νύχτα και καθόταν σκυμμένη πάνω στο κέντημα της ως το πρώτο χάραμα του ήλιου. Αν καμιά φορά τρυπούσε τ δάχτυλο της κι έπεφταν μερικές σταγονίτσες αίμα, κεντούσε πάνω τους ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, ενώ μια σταγόνα ιδρώτα από το φιλόπονο μέτωπο μεταμορφωνόταν σε μικρή πεταλούδα. Τρεις ολόκληροι μήνες πέρασαν ώσπου να μπει και η τελευταία βελονιά. Το φόρεμα ήταν αληθινό θαύμα, το μάτι δε χόρταινε να το κοιτά. Ήταν πιο όμορφο κι απ’ τον χρυσοπόρφυρο ουρανό της αυγής, στολισμένο με περισσότερα χρώματα απ’ τα ανθάκια στις βουνοπλαγιές. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

my_little_tranquilizers

«My little tranquilizers» της Irene Hardwicke Olivieri

[…] Το να βλέπεις είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα στη ζωή – ή το να ακούς – το να βλέπεις και να ακούς είναι το ίδιο πράγμα. Αν τα μάτια σας είναι τυφλωμένα από τα προβλήματά σας, δεν μπορείτε να δείτε την ομορφιά του ηλιοβασιλέματος. Οι περισσότεροι από μας έχουν χάσει την επαφή με τη φύση. Ο πολιτισμός τείνει όλο και πιο πολύ προς τις μεγάλες πόλεις, γινόμαστε όλο και πιο πολύ άνθρωποι των πόλεων, ζώντας σε συνωστισμένα διαμερίσματα και έχοντας τόσο λίγο χώρο που δεν μπορούμε να δούμε τον ουρανό το πρωί ή το απόγευμα, και χάνουμε τόσο πολύ την επαφή μας με την ομορφιά. Δεν ξέρω αν έχετε παρατηρήσει πόσοι λίγοι από μας κοιτάζουν μια ανατολή ή μια δύση, μια φεγγαράδα ή την αντανάκλαση του φωτός στο νερό.

Τέχνη

Έχοντας χάσει την επαφή μας με τη φύση τείνουμε φυσιολογικά στο να αναπτύξουμε διανοητικές ικανότητες. Διαβάζουμε πολλά βιβλία, πηγαίνουμε σε μουσεία και κονσέρτα, βλέπουμε τηλεόραση και έχουμε τόσες άλλες διασκεδάσεις. Επαναλαμβάνουμε ατελείωτα τις ιδέες άλλων και σκεφτόμαστε και μιλάμε τόσο πολύ για τέχνη. Γιατί εξαρτιόμαστε τόσο πολύ από την τέχνη; Μήπως είναι μια μορφή διαφυγής, ερεθίσματος; Αν είσαι σε απευθείας επαφή με τη φύση, αν παρακολουθείς την κίνηση ενός πουλιού στον αέρα, αν βλέπεις την ομορφιά της κάθε κίνησης του ουρανού, αν παρατηρείς τις σκιές στους λόφους, την ομορφιά στο πρόσωπο ενός άλλου, νομίζεις ότι θα θέλεις να πας σε οποιοδήποτε μουσείο να κοιτάξεις οποιαδήποτε ζωγραφιά; Ίσως επειδή δεν ξέρεις να κοιτάς όλα τα πράγματα γύρω σου, είναι ο λόγος που καταφεύγεις σε κάποιο είδος ναρκωτικού για να σε διεγείρει να δεις καλύτερα.

Υπάρχει μια ιστορία για ένα δάσκαλο μιας θρησκείας που συνήθιζε να μιλάει κάθε πρωί στους πιστούς του. Ένα πρωί ανέβηκε στην εξέδρα και ενώ ήταν έτοιμος να αρχίσει να μιλάει, ένα μικρό πουλί ήρθε κι έκατσε στο περβάζι του παραθύρου και άρχισε να τραγουδάει. Και τραγουδούσε με όλη του την καρδιά. Μετά σταμάτησε και πέταξε μακρυά κι ο δάσκαλος είπε: «Το κήρυγμα τελείωσε για σήμερα το πρωί.» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Κανένα δέντρο δεν μεγαλώνει μοναχό. Τα δέντρα μεγαλώνουν σε κοινότητες. Γύρω από συγκεκριμένα δέντρα αναπτύσσονται συγκεκριμένα φυτά. Και κάθε συγκεκριμένο φυτό έχει να προσφέρει μια συγκεκριμένη μορφή θεραπείας. Κι έτσι αν σκοτώσετε όλα τα δέντρα, αν κόψετε όλα τα δέντρα, καταστρέφετε μια ολόκληρη κοινότητα. Δεν καταστρέφετε απλώς ένα δέντρο, αλλά ολόκληρη την κοινότητα που το περιβάλλει. […] Και πολύ απλά, αν ξαναφυτεύσετε δέντρα, δεν θα καταφέρετε να ξαναφυτεύσετε μια κοινότητα. Θα έχετε χάσει πολλά στην πορεία.»

Απόσπασμα από ένα σχόλιο-ομιλία των πρεσβύτερων Ινδιάνων Λακότα Red Crow Westerman και Oren R. Lyons. Ολόκληρο το βίντεο εδώ (με ελληνικούς υποτίτλους).

Το συνολικό βίντεο θα το βρείτε (σε 6 συνέχειες) εδώ.

[…Με το βλέμμα στραμμένο στις Σκουριές…]

«Πρέπει να βρίσκουμε κάτι το οποίο να εξελίσσεται από μόνο του, κάτι φυσικό και όχι κατασκευασμένο, ώστε να αναπτύσσεται “σύμφωνα με τις μορφές της φύσης και όχι σύμφωνα με τις μορφές της τέχνης”. Το χορτάρι σαν χορτάρι, το δέντρο σαν δέντρο και το γυμνό σαν γυμνό».

Pablo Picasso

bird drawingΣτην Τρίτη τάξη είχαμε δάσκαλο τον Περίανδρο Κρασάκη. Αυτός είχε μανία με την καθαριότητα. Κάθε μέρα επιθεωρούσε τα χέρια μας, τα’ αυτιά μας, τη μύτη, τα δόντια, τα νύχια. Δεν έδερνε, δεν παρακαλούσε, μα έλεγε:

Ζώα, αν δεν πλένεστε κάθε μέρα με σαπούνι, δε θα γίνετε ποτέ σας ανθρώποι. Τι θα πει μαθές άνθρωπος; Αυτός που πλένεται με σαπούνι. Τα μυαλό δε φτάνει, κακομοίρηδες, χρειάζεται και σαπούνι. Πώς θα παρουσιαστείτε στο Θεό με τέτοια χέρια; Πηγαίνετε έξω στην αυλή να πλυθείτε.

Ώρες μας έπαιρνε τ’ αυτιά ποια φωνήεντα είναι μακρά, ποια βραχέα και τι τόνο να βάλουμε, οξεία ή περισπωμένη. Κι εμείς ακούγαμε τις φωνές στο δρόμο, τους μανάβηδες, τους κουλουρτζήδες, τα γαϊδουράκια που γκάριζαν και τις γειτόνισσες που γελούσαν και περιμέναμε πότε να χτυπήσει το κουδούνι, να γλιτώσουμε. Κοιτάζαμε το δάσκαλο να ιδρώνει απάνω στην έδρα, να λέει, να ξαναλέει και να θέλει να καρφώσει στο μυαλό μας τη γραμματική, μα ο νους μας ήταν έξω στον ήλιο και στον πετροπόλεμο. Γιατί πολύ αγαπούσαμε τον πετροπόλεμο και συχνά πηγαίναμε στο σκολειό με το κεφάλι σπασμένο.

Μια μέρα, ήταν άνοιξη, χαρά Θεού, τα παράθυρα ήταν ανοιχτά κι έμπαινε η μυρωδιά από μιαν ανθισμένη μανταρινιά στο αντικρινό σπίτι. Το μυαλό μας είχε γίνει κι αυτό ανθισμένη μανταρινιά και δεν μπορούσαμε πια ν’ ακούμε για οξείες και περισπωμένες. Κι ίσια ίσια ένα πουλί είχε καθίσει στο πλατάνι της αυλής του σκολειού και κελαηδούσε. Τότε πια ένας μαθητής, χλωμός, κοκκινομάλλης, που ’χε έρθει εφέτο από το χωριό, Νικολιό τον έλεγαν, δε βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο:

Σώπα, δάσκαλε, φώναξε. Σώπα, δάσκαλε, ν’ ακούσουμε το πουλί!

Πηγή: Νίκος Καζαντζάκης, ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ (Εκδόσεις ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ) – http://oiko.wordpress.com

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach