Advertisements

Michail Kudinow «Walking Bird»

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα πουλί που δεν μπορούσε να πετάξει. Περπατούσε όπως τα κοτόπουλα γύρω-γύρω στο χώμα, αν και γνώριζε καλά ότι υπάρχουν πουλιά που μπορούν να πετούν.

Και πως τα έφερε η μοίρα, με μία σειρά συμπτώσεις ν’ ακολουθούν η μία την άλλη και βρέθηκε να κλωσσά στη φωλιά του το αυγό ενός πουλιού που πετούσε.

Σύντομα ο νεοσσός εκκολάφθηκε, έχοντας τη δυνατότητα (κι αυτός) να πετά.

Ρωτούσε το θετό του γονιό: «Πότε θα πετάξω;» και το δεμένο γερά στη γη πουλί του απαντούσε κάθε φορά: «Πρέπει απλά να κάνεις υπομονή και θα πετάξεις, έτσι όπως κάνουν όλα τα πουλιά».

Γιατί δε γνώριζε πως να διδάξει στο μικρό πουλί να πετά. Δε γνώριζε καν πως δεν είχε απλά παρά να του δώσει μια και να το ρίξει απ’ τη φωλιά ώστε ν’ αναγκαστεί να ανοίξει τα φτερά του.

Και κατά ένα παράξενο τρόπο, ούτε ο νεοσσός μπορούσε ν’ αντιληφθεί καθαρά την κατάσταση. Τον μπέρδευε η ευγνωμοσύνη για το πουλί που τον είχε κλωσήσει ως γονιός.

«Δίχως τη δική του βοήθεια, σίγουρα θα είχα παραμείνει στο αυγό», επαναλαμβάνε στον εαυτό του.

Κι άλλες φορές μονολογούσε: «Αν κάποιος κατάφερε να με κλωσήσει, σίγουρα θα καταφέρει και να μου δείξει να πετώ. Όλα είναι ζήτημα χρόνου ή ίσως ζήτημα δικής μου προσπάθειας ή έστω κάποιας ιδιαίτερης σοφίας: ναι αυτό είναι. Κάποτε θα έρθει η μέρα και ό,τι με έφερε μέχρι εδώ, θα φροντίσει για τη μετάβασή μου στο επόμενο στάδιο.»

Το παραμύθι αυτό εμφανίζεται σε διαφορετικές μορφές στο έργο Awarif Al-maarif τους 12οι αιώνα (Suhrawardi) και φέρει πολλαπλά μηνύματα. Λέγεται ότι μπορεί να γίνει κατανοητό διαισθητικά, αναλόγως του επιπέδου συνείδησης κάθε ακροατή. Σε ένα πρώτο επίπεδο φυσικά, δίνει έμφαση σε μια σειρά αξιών σχετικών του πολιτισμού μας. Οι αξίες αυτές συμπεριλαμβάνουν:

«Το να συμπεραίνει κανείς ότι ένα πράγμα αποτελεί ακολουθία μια προηγούμενης κατάστασης είναι ανοησία και ενδέχεται να εμποδίσει κάθε πρόοδο» και «αν κάποιος μεπιτελεί μια λειτουργία, δε σημαίνει ότι θα καταφέρνει να εκπληρώνει κάθε ρόλο».

Πηγή: Idries Shah (1969) «Tales of the Dervishes: Teaching Stories of the Sufi Masters Over the Past Thousand Years», E.P. Dutton & Co. Inc., New York, USA

«“Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι”, ρώτησε τον κύριο Κ., η κόρη της σπιτονοικοκυράς του, “θα φερόντουσαν τότε καλύτερα στα μικρά ψαράκια;”.

“Βέβαια”, απάντησε αυτός, “αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκτιζαν στη θάλασσα γερά κουτιά για τα μικρά ψαράκια. Εκεί μέσα θα έβαζαν όλων των ειδών τις τροφές, φυτά και μικρά ζωάκια. Θα πρόσεχαν ώστε τα κουτιά να έχουν πάντα φρέσκο νερό, και θα έπαιρναν κάθε απαραίτητο μέτρο υγιεινής. Όταν, για παράδειγμα, κανένα ψαράκι θα πληγωνόταν στα πτερύγιά του, θα του τα έδεναν αμέσως, ώστε να μην πεθάνει μέσα στους καρχαρίες προτού να έρθει η ώρα του.

Για να μην είναι τα ψαράκια ποτέ λυπημένα, θα γίνονταν μεγάλα πάρτι στο νερό. Γιατί τα ευτυχισμένα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα λυπημένα.

Και, φυσικά, θα υπήρχαν και σχολεία στα μεγάλα κουτιά. Εκεί τα μικρά ψαράκια θα μάθαιναν πώς να μπαίνουν κολυμπώντας στο στόμα των καρχαριών. Θα χρειάζονταν, για παράδειγμα, γεωγραφία για να μπορούν να βρουν τους καρχαρίες που θα τεμπέλιαζαν κάπου εκεί. Το κύριο μάθημα θα ήταν, φυσικά, η ηθική μόρφωση των μικρών ψαριών. Θα διδάσκονταν πως το σπουδαιότερο και το ωραιότερο πράγμα για ένα μικρό ψαράκι είναι να προσφέρει τον εαυτό του χαρούμενα, και πως όλα πρέπει να πιστεύουν στους καρχαρίες, και πάνω απ’ όλα όταν λένε πως θα φτιάξουν ένα ωραίο μέλλον. Θα τα μάθαιναν ότι το μέλλον τους είναι σίγουρο, μόνο εφόσον μάθουν να υπακούουν. Και πως όλα πρέπει να αποφεύγουν όλες τις ταπεινές, υλιστικές και μαρξιστικές τάσεις και να πληροφορούν αμέσως τους καρχαρίες, αν κάποιο απ’ αυτά θα είχε τέτοιες τάσεις. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Άνθρωποι της πόλης

πουλώ σας το καπέλο μου

ομπρέλλα από χιόνι

Basho

img_2551

 

Κάποτε ο Άνεμος κι ο Ήλιος μάλωναν ποιός έχει περισσότερη δύναμη. Κι ενώ μαλώνανε, πέρασε ένας άντρας τυλιγμένος με το σάλι του, που φορούσε ένα τεράστιο σαρίκι. Και είπαν, «δεν έχει νόημα να τσακωνόμαστε. Ας δοκιμάσουμε τη δύναμή μας για να δούμε ποιός από τους δύο μπορεί να εξαναγκάσει τον άντρα αυτό να πετάξει το σάλι που φορά.»

Τότε ο Άνεμος ζήτησε να δοκιμάσει πρώτος και είπε, «θα δεις ότι θα φυσήξω μακρυά την κουβέρτα του σε χρόνο μηδέν» και ο Ήλιος ανταποκρίθηκε «εντάξει, ξεκινά πρώτος».

Έτσι ο Άνεμος άρχισε να φυσά με όλη του τη δύναμη, αλλά όσο φυσούσε τόσο πιο σφιχτά τυλιγόταν με το σάλι του ο άντρας κι ενώ ο Άνεμος φυσούσε τόσο που ο άντρας κόντευε να πετάξει ψηλά στον ουρανό, το σάλι του δεν το αποχωριζόταν με τίποτα, αλλά το έσφιγγε όλο και περισσότερο γύρω του. Τα παράτησε λοιπόν και ήρθε η σειρά του Ήλιου να δοκιμάσει. Ανέβηκε ψηλά στον ουρανό και έλαμψε με όλη του τη δύναμη και σύντομα ο άντρας άρχισε να στάζει ιδρώτα κι έβγαλε το σάλι του και το κρέμασε στο κλαδί που κουβαλούσε στον ώμο του κι ο Άνεμος αναγκάστηκε να παραδεχθεί την ήττα του.

Πηγή: http://www.pitt.edu/~dash/type0298.html#india

IMG_3743

Στο νέο μου σπίτι

αφουγκράζομαι τη γειτονιά:

μια γριά ταχταρίζει την εγγόνα της

ένας συνταξιούχος γείτονας κλέβει δαμάσκηνα

από το δέντρο του κήπου μου (σαν δει

πως τον βλέπω, κάνει πως δεν ενδιαφέρεται

– ισχυρίζεται πως είναι άγουρα)

ένα ζευγάρι τσακώνεται κι αυτός στρέφεται

για παράπονα σ’ έτερο γέροντα

γυναίκες ή άντρες καθώς περπατούν τους σκύλους τους

χαρούμενοι που μπορούν

επιτέλους να συνοδεύουν κάποιον με λουρί

στο όνομα της αγάπης

ένα πιάνο ηχεί για δέκα ακριβώς λεπτά κάθε απόγευμα

τρίλιες!

ένα μηχανάκι παρκάρει απέναντι (αυτή του ρίχνει

τις πλεξούδες της να σκαρφαλώσει στο παράθυρό της,

όμως αυτός είναι πραγματιστής, δε βλέπει παρά

τα σκαλοπάτια της)

ένα αγόρι διαολοστέλνει τη μάνα του με μανία

– κάθε φορά σοκάρομαι

και κάποιος που φυσά τη μύτη του με σθένος.

 

Στο νέο μου σπίτι:

τα πεύκα στέκονται έξω απ’ το παράθυρό μου

ευθυτενή και πανέμορφα, μοιράζονται με τα κυπαρίσσια

την ίδια αγάπη για τον ουρανό

βρέχει συχνά

ο γάτος συναντά φίλους κι εχθρούς στον κήπο

μπορώ να ονειρεύομαι πάλι.

 

Ξέχασα να γράψω:

το υπερικό ανθίζει απτόητο.

Γιατί δάκρυσες παιδί μου;

Απαίσιο δεν είναι όταν σε μαλώνουν για το τίποτα;

Γέμισες μελάνια από το γράψιμο – γι’ αυτό σε λένε βρώμικο;

 

Θα τολμούσες να αποκαλέσεις την πανσέληνο βρώμικη

γιατί γέμισε το πρόσωπό της μελάνια;

 

Για καθετί ασήμαντο εσένα κατηγορούν,

παιδί μου. Εκείνοι είναι αλάνθαστοι.

 

Έσχισες τα ρούχα σου παίζοντας

– γι’ αυτό σε λένε απρόσεκτο;

 

Πώς θα αποκαλούσαν ένα φθινοπωρινό πρωινό

που χαμογελάει μέσα απ’ τα ακατάστατά του σύννεφα;

 

Μη νοιάζεσαι γι’ αυτά που λένε για σένα,

παιδί μου.

 

Απαριθμούν τις σκανδαλιές σου.

Όλοι ξέρουν ότι αγαπάς τα γλυκά

– γι’ αυτό σε λένε λαίμαργο;

Κι εμάς που σε αγαπάμε πώς θα μας λέγανε;

Πηγή: Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ (2010:20) ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα

IMG_3522

Για να φτάσω στον τόπο αυτό – το νέο μου σπίτι – διέσχισα 6 ποτάμια. Την πρώτη φορά, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού ανίχνευσης, τα νερά τους δανείζονταν το γαλάζιο τ’ ουρανού και τ’ ασημί του σύννεφου. Τη δεύτερη φορά, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού εγκατάστασης, τα νερά τους ήταν θολά και κουβαλούσαν λάσπη. Είχε βρέξει πρόσφατα. Όπως και να ‘χει, τα καλωσόρισα και με καλωσόρισαν.

Κι έπειτα ήταν η θάλασσα. Πράγμα περίεργο: το χρώμα της μεριές-μεριές βαφόταν στα χρώματα του θυμαριού, καθώς ανθούσε άφθονο στις γύρω πλαγιές.

Και τέλος η ανηφόρα. Από τους επίπεδους κάμπους στα ψηλά βουνά. Και τα σπίτια. Άλλοτε σεμνά, αναπόσπαστο τμήμα θαρρείς της γης και του τοπίου, άλλοτε φανταχτερά, φορτωμένα με τα σύμβολα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.

Είπα ν’ αναρωτηθώ προς τα που θα με πάει η ζωή και ποιό το νόημά της σ’ αυτόν το νέο τόπο. Όμως αφέθηκα στην ομορφιά του τοπίου.

IMG_3544

IMG_3481

 

11062016_afigisi

 

Δρόμο πήραν, δρόμο αφήσαν, ακολουθούσαν ένα δρόμο ιστορίες, να ‘χουν να τις μοιράζονται, να τις γεύονται κάθε φορά που αναρωτιούνταν, ποιά η πυξίδα, που ο ουρανός και που ο ήλιος. Που το φεγγάρι και που η σκιά του. Ποιό το δισάκι και κατά που το οικείο άγνωστο. Ανασήκωσαν μια πέτρα, έσπειραν αλάτι, μάζεψαν καπέλα, πέτρες κι ένα κούτσουρο. Συνάντησαν μια κόρη με χέρια μικρά μωρουδίστικα, εκείνον που περπατούσε στο νερό και τρεις γριές με πρόσωπα ρυτιδιασμένα.

Στις 11 Ιουνίου και ώρα 20:00 η Τίνα Λυγδοπούλου αφηγείται παραμύθια για μικρούς και μεγάλους, στην τελευταία αφήγηση της χρονιάς στο Βιβλιοπωλείο «Περιπλανήσεις» (Μ. Μουσούρου 22, Μετς – 2109240619).

Όταν βγαίνει το φεγγάρι
οι καμπάνες χάνονται,
κι εμφανίζονται τ’ απρόσβατα
τα μονοπάτια.

Όταν βγαίνει το φεγγάρι
η θάλασσα σκεπάζει τη γη,
κι η καρδιά αισθάνεται νησί
καταμεσής του απείρου.

Κανείς δεν τρώει πορτοκάλια
κάτω απ’την πανσέληνο.
Πρέπει να φας
πράσινα φρούτα παγωμένα.

Όταν βγαίνει το φεγγάρι
με τα εκατό όμοια πρόσωπα
το αργυρό νόμισμα
κλαίει στην τσέπη

Πηγή: http://homouniversalisgr.blogspot.gr/2014/01/blog-post_22.html

Μτφ: Ρήγα Καππάτου

vintage-sun

Κάποτε που ο Γέροντας ταξίδευε εδώ κι εκεί, έφτασε στην καλύβα του Ήλιου και ο Ήλιος του πρότεινε να μείνει. Ο Γέροντας χάρηκε με την πρόσκληση.

Μια μέρα που το κρέας είχε τελειώσει, είπε ο Ήλιος: «Κάι! Τι λες Γέροντα; Πάμε να κυνηγήσουμε ελάφια;»

«Καλά τα λες», αποκρίθηκε ο Γέροντας. «Μου αρέσει το ελαφίσιο κρέας.»

Τότε ο Ήλιος πήρε ένα σακούλι κι από μέσα έβγαλε ένα ωραίο ζευγάρι παντελόνια. Ήταν στολισμένα με αγκάθια σκατζόχοιρου και πολύχρωμα φτερά. «Αυτά τα παντελόνια είναι για το κυνήγι», είπε ο Ήλιος «κι έχουν μεγάλη δύναμη. Δεν έχω παρά να τα φορέσω και να περπατήσω γύρω από μια συστάδα δέντρων και τα παντελόνια θα βάλουν φωτιά, τα ελάφια θα πεταχτούν κι εγώ θα τoυς ρίξω».

«Χέι-για!» αναφώνησε ο Γέροντας. «Τι καλά!» Κι έβαλε με το νου του να κάνει δικά του τα παντελόνια αυτά, ακόμη κι αν κάτι τέτοιο θα σήμαινε κλοπή.

Πήγαν λοιπόν για κυνήγι και μόλις βρέθηκαν στην πρώτη συστάδα ο Ήλιος με τα παντελόνια του της έβαλε φωτιά. Επειδή τα ελάφια με τις λευκές ουρές που πετάχτηκαν ανάμεσα απ’ τις φλόγες ήταν πολλά, ο καθένας τους μπόρεσε και σκότωσε από ένα. Εκείνη τη νύχτα, όταν πήγαν να κοιμηθούν, ο Ήλιος έβγαλε τα παντελόνια του και τ’ άφησε δίπλα του.

Ο Γέροντας είδε που τα ακούμπησε και στα μισά της νύχτας, όταν όλοι κοιμόντουσαν, βούτηξε τα παντελόνια και το ‘βαλε στα πόδια. Ταξίδεψε για ώρες, μέχρι που έφτασε μακρυά και όντας κουρασμένος, τα έθεσε για προσκέφαλο, ξάπλωσε κι αποκοιμήθηκε.

Το πρωί άκουσε φωνές. Ήταν ο Ήλιος που τον ρωτούσε «Γέροντα, γιατί τα παντελόνια μου βρίσκονται κάτω απ’ το κεφάλι σου;» Κοίταξε γύρω του και είδε πως βρισκόταν στην καλύβα του Ηλίου. Σκέφτηκε πως πρέπει να είχε περιπλανηθεί όλη νύχτα σε κύκλο, πως έτσι χάθηκε κι επέστρεψε στο ίδιο μέρος. Ο Ήλιος του μίλησε για άλλη μια φορά και τον ρώτησε: «Τί δουλειά έχεις εσύ με τα παντελόνια μου;»

«Αχ», απάντησε ο Γέροντας, «δεν μπορούσα να βρω μαξιλάρι κι έτσι έβαλα αυτά  για προσκέφαλο».

Ξανάρθε η νύχτα και για άλλη μια φορά ο Γέροντας έκλεψε τα παντελόνια και το έβαλε στα πόδια. Αυτή τη φορά δεν περπάτησε καθόλου, μόνο έτρεχε κι έτρεχε μέχρι πριν το ξημέρωμα, οπότε ξάπλωσε κι αποκοιμήθηκε.

Βλέπετε τι ανόητος ήταν. Δε γνώριζε πως η καλύβα του Ήλιου είναι ολόκληρη η πλάση. Δε γνώριζε πως όσο μακρυά κι αν τρέξει, δεν μπορεί να ξεφύγει από το βλέμμα του Ηλίου.

Όταν ήρθε λοιπόν το πρωί, βρέθηκε για άλλη μια φορά στην καλύβα του. Αλλά αυτή τη φορά ο Ήλιος του είπε: «Γέροντα, αφού σ’ αρέσουν τόσο πολύ τα παντελόνια μου, θα σου τα χαρίσω. Κράτησέ τα.» Κι έτσι ο Γέροντας έφυγε καταχαρούμενος.

Μια μέρα που του είχε τελειώσει όλη η τροφή, αποφάσισε να φορέσει τα μαγικά παντελόνια και να βάλει φωτιά σε μια συστάδα βλάστησης. Ήταν έτοιμος να σκοτώσει ένα από ελάφια που έτρεχε να ξεφύγει, όταν πρόσεξε ότι η φωτιά τον πλησίαζε. Έτρεξε μακρυά όσο πιο γρήγορα μπορούσε, αλλά η φωτιά ήταν γρηγορότερη από αυτόν και του έκαιγε τώρα τα πόδια. Τα πατζάκια του είχαν πάρει φωτιά.

Έφτασε σ’ ένα ποτάμι, πήδηξε στο νερό κι έβγαλε τα παντελόνια όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Αυτά κάηκαν, έγιναν στάχτη.

Ίσως αυτό να ήταν δουλειά του Ηλίου, επειδή ο Γέροντας είχε προσπαθήσει να του τα κλέψει.

Ένας θρύλος των Blackfoot

Πηγή: http://www.firstpeople.us/FP-Html-Legends/TheTheftfromtheSun-Blackfoot.html

[…] Στη μαχαγιανική φιλοσοφία το φως του ουρανού κατά την αυγή, όταν έχει πλέον χαθεί η λάμψη της σελήνης, κατέληξε να συμβολίζει το «Καθαρό Φως, επονομαζόμενο και Συμπαντικό Κενό». […] Αυτό το Φως περιγράφεται ως «καθαρό», «διαυγές», δηλαδή όχι μόνο άσπιλο και ασκίαστο αλλά και άχρωμο, όπως επίσης και απροσδιόριστο. Ονομάστηκε λοιπόν «το Συμπαντικό Κενό», γιατί ο όρος «κενό» (σούγια) δηλώνει ακριβώς αυτό που είναι απαλλαγμένο από κάθε χαρακτηριστικό, από κάθε ορισμό. Αποτελεί το Αρχαίτιο (Urgrund), την έσχατη πραγματικότητα. Η κατανόηση του Συμπαντικού Κενού – ακριβώς όπως στις Ουπανισάδες η συνειδητοποίηση της ταυτότητος βράχμαν-άτμαν – αποτελεί στιγμιαίο ενέργημα, συγκρινόμενο μόνο με την αστραπή. Γιατί όπως ακριβώς τίποτε δεν προετοιμάζει την εκθαμβωτική λάμψη που διαπερνά ξαφνικά τη σκοτεινή μάζα, κατά τον ίδιο τρόπο τίποτε δεν φαίνεται να προετοιμάζει την εμπειρία της ελλάμψεως: αυτή ανήκει σε ένα άλλο επίπεδο, καθώς δεν υπάρχει συνέχεια ανάμεσα στο χρόνο που προηγείται της ελλάμψεως και στην απροσδιόριστη στιγμή, κατά την οποία αυτή πραγματοποιείται.

[…] Η μορφολογία της υποκειμενικής εμπειρίας του Φωτός είναι εξαιρετικά εκτεταμένη. Μπορούμε εντούτοις να απομονώσουμε ορισμένες πιο συχνές μορφές της. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

afigisi_14052016b

Πώς μπορείς να αφηγηθείς μια ιστορία που δεν γνωρίζεις ή να αποφασίσεις ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα στο αληθινό και το πραγματικό, να ενδυθείς ένα ρούχο παραμένοντας γυμνή ή να μαγειρέψεις ένα λαγό που δεν έχεις πιάσει σ’ ένα τσουκάλι δίχως πάτο;

Πώς μπορείς να παίξεις μουσική σε μια άρπα δίχως χορδές ή να ξεχωρίσεις ένα ολοφάνερο ψέμα, να κόψεις ξύλα δίχως τσεκούρι ή να καταλάβεις τι μήνυμα στέλνει ένας και μοναδικός γάτος;

Επίσης: γίνεται μια πέτρα να έχει γενειάδα; Και τέλος πάντων, γιατί πρέπει όλοι να ξυπνάμε νωρίς;

Έτσι λοιπόν, ένα Σάββατο το μήνα η Τίνα Λυγδοπούλου αφηγείται παραμύθια για το παράδοξο, το παράλογο, το ευτράπελο – επειδή είναι άνοιξη κι έχει και κέφια – στο Βιβλιοπωλείο «Περιπλανήσεις» (Μάρκου Μουσούρου 22, Μετς – 2109240619). Για τη μετάβασή σας κάντε κλικ εδώ.

Ἀνάσκαψα ὅλη τη γῆ νὰ σὲ βρῶ.
Κοσκίνισα μὲς τὴν καρδιά μου τὴν ἔρημο· ἤξερα
πὼς δίχως τὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι πλῆρες
τοῦ ἥλιου τὸ φῶς. Ἐνῷ, τώρα, κοιτάζοντας
μὲς ἀπὸ τόση διαύγεια τὸν κόσμο,
μὲς ἀπὸ σένα – πλησιάζουν τὰ πράγματα,
γίνονται εὐδιάκριτα, γίνονται διάφανα –
τώρα μπορῶ
ν᾿ ἀρθρώσω τὴν τάξη του σ᾿ ἕνα μου ποίημα.
Παίρνοντας μία σελίδα θὰ βάλω
σ᾿ εὐθεῖες τὸ φῶς.

Πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/nikhforos_brettakos_poems.htm

marcelo castro_light source_nat geo2014

 

ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

...ας αναλογιστούμε λίγο την έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο 'φω'... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!

(ΕΞ)ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ…

ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Γη Ινδία Τίνα Λυ. Τίνα Λυγδοπούλου άνθρωποι άνθρωπος άνοιξη έρωτας ήλιος αγάπη αλλαγές αναζήτηση αυτογνωσία αυτόχθονες αφήγηση αφήγηση παραμυθιών βίντεο βιβλιοπωλείο Περιπλανήσεις βροχή γυναίκες δάσος δέντρα δημιουργικότητα διαφορετικές ματιές δύναμη εαυτός εκπαίδευση ελευθερία εξιστόρηση εποχές ζωή ζωή & θάνατος ζωγραφική ζώα η τέχνη ως μέσο κοινωνικής-πολιτισμικής εμψύχωσης θάλασσα ιστορίες κείμενα κινούμενα σχέδια κοινωνικές αφηγήσεις κοινωνικές ταυτότητες κόσμος λαϊκά παραμύθια μαγικά παραμύθια μετανάστες & πρόσφυγες μουσική μύθοι νερό ντοκυμαντέρ νύχτα ο Άλλος ουρανός παιδιά παραμύθια παραμύθια σοφίας ποίηση πουλιά προφορική αφήγηση πόλη σκοτάδι & φως στερεότυπα συνύπαρξη σχέσεις σχέση φυσικού-κοινωνικού περιβάλλοντος σύμπαν ταινίες μικρού μήκους τροφή για το νου & την καρδιά φεγγάρι φωτογραφία φύλο φύση χειμώνας χορός ψυχή όνειρα

ΣΤΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ…

Αν θέλεις να λαμβάνεις ειδοποίηση μέσω ηλ. ταχυδρομείου, κάθε φορά που αναρτούμε νέο κείμενο, συμπλήρωσε τη διεύθυνσή σου εδώ.

Σπόροι στην Πόλη

Ομάδες φύλαξης και καλλιέργειας των παραδοσιακών σπόρων στην Αττική - μας ενώνει η αγάπη και η φροντίδα μας για το σπόρο: το σπόρο ως πηγή ζωής και ως κοινό αγαθό και όχι ως πατενταρισμένο προϊόν προς εμπορική εκμετάλλευση.

δρυάδες

δίκτυο σποροπαραγωγής για τη διατήρηση των παραδοσιακών ποικιλιών

ecologicalfeminism

Just another WordPress.com site

Les Sentiers de l’Utopie | Paths Through Utopia

A 7 month journey through Europe in search of Utopian ways of living despite capitalism.

Living in Circles - the blog

Towards a permanent, regenerative culture

Άλφα Κενταύρου Β

Άλφα Κενταύρου Β... επειδή κάποιες φορές ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε

Άλφα Κενταύρου Α

1ο Δ.Σ.Μελισσίων Τάξη Α1

Mataroa Research Network

Mataroa Research Network for a new Mediterranean Imaginary - Δίκτυο Έρευνας για ένα νέο Μεσογειακό Φαντασιακό - شبكة بحث (البحر الابيض) المتوسط - Yeni Akdeniz Hayali için Araştırma Ağı - Red de Investigación de un nuevo imaginario Mediterráneo - Rete di ricerca per un nuovo immaginario del Mediterraneo - Rrjeti Studim për një imagjinare të ri mesdhetar - Xarxa d'Investigació d'un nou imaginari Mediterrani - Réseau de recherche pour un nouvel imaginaire méditerranéen - Истраживачка мрежа за нову Медитерана имагинарног - רשת מחקר לדמיוני ים תיכוני חדש

The Herbarium

Blog for Traditional Herbalists in Times of Transition

A Grimm Project

242 fairy tales, 242 writing prompts.

Λάσπη στ' αστέρια

...ρεπορτάζ απο τη φύση (και όχι μόνο)

rationalinsurgent

Dedicated to spreading knowledge about nonviolent resistance

Το Σχολικό Δίκτυο των Ορέων

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Backstrap Weaving

My weaving , my indigenous teachers, my inspiration, tutorials and more........

Indigenize!

Rekindle Your Wild Joy and sense of deep Belonging through spiritual ecopsychology and the arts, incl. bioregional awareness, animistic perspectives, strategies for simple living, & low/no-tech DIY fun.

The Eldrum Tree

Join us under the Eldrum Tree! Plant lore, Herbal Shenanigans, Crafts, Creations and Writings on Nature.

Sommerzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Frühlingszeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Winterzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

Herbstzeit

Geschichten, Märchen und Gedichte

the slow mood movement

resisting the buying and selling of "fast moods"

Global Network on Sustainability and Education

community to cope with climate change by means of education

Deep Green Permaculture

Connecting People to Nature, Empowering People to Live Sustainably

PermaculturePower

Spreading the permaculture word - Create your own environment!

the GrowYourFood blog

Plant A Seed. Grow Organic. Eat What You Grow.

Folklore and Fairytales

Folkore, Fairy Tales, Myths and Legends from Around the World

Urban Botany

Just another WordPress.com site

Beginner's Guide to Sailing

Everything you need to know before you set sail

Radical Botany

Restoring the connection between native plants and humans

ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

πουλάκια είν' και κελαηδούν, πουλάκια είν' και λένε............................ Γίνε ΕΚΔΟΤΗΣ του εαυτού σου (εκδώσου, καλέ! νταβατζήδες θέλεις;)

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και... όλα τα άλλα

ΦΑΣΟΥΛΙ

Δίκτυο Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης

Συλλογικοί λαχανόκηποι

η επανάσταση της Γης και του ανθρώπου

Maze Dojo

Hand Drawn Mazes - see more at www.mazedojo.com

Ποίηση στη σκάλα

υπομονή για τον καιρό του θερισμού ||____||

Art Passions

Fairy tales are the myths we live by

Whispering Earth

Nature patiently waits and we have only to turn back to her to find relief from our suffering - Dr Bach